Romanos 9
Hmooh hmëë he- ga-jmee Jesucristo; Salmos (CHZNTPS) vs BKJ
1 Jnäꜘ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ kya̱a̱hˊ Cristo, juˈdsooꜘ naˉ jwë̱ë̱hn˜ hnähꜘ, saꜙ taˉju̱u̱nˈ. Hiꜙ Jmɨˉlleꜘ Naˉjngɨɨˈ jmeeꜙ juˈdsooꜘ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱hˊ jnäꜘ,
1 Eu digo a verdade em Cristo, eu não minto; a minha consciência também me dá testemunho no Espírito Santo,
2 heˉ meehˉ dsënꜙ chaˉmiihˉ. Läꜙjëꜙ jmɨɨˊ baˊ ji̱i̱ꜙ tuhˉdsënꜙ.
2 que eu tenho grande pesar e contínua tristeza no meu coração.
3 Hnoonꜗ jäꜙ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kinꜙ, hnoonꜗ jä̱nˋ taꜙ kooꜘ kihꜗ Cristo haˉ gaˉ cheˉ läꜙja̱ˉ leꜘ lluꜗ kihꜗ ø̱ø̱hnꜗ hi̱ˉ teˉju̱ˉ kinꜙ kya̱a̱hˊ,
3 Porque eu mesmo desejava ser amaldiçoado de Cristo, por meus irmãos, meus parentes segundo a carne;
4 hi̱ˉ la̱a̱ꜗ dsaˉ Israel. Dio gaꜙjmä̱ä̱yꜗ läꜙko̱o̱ˉ jo̱o̱yꜘ, hiꜙ gaꜙmiꜙjnääyˉ jmëëꜗ jeˉ kiyhꜗ hiꜙ gaꜙjmeeꜘ Dio hmoohˊ kya̱a̱yhˊ, gaꜙtooyhˉ gooyˉ ley kihꜗ Moisé, hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ jmeeꜙ dsaˉ heꜘ jʉʉhˉ kiyhꜗ, hiꜙ gaꜙbä̱ä̱yhˉ hñiiyꜘ haˉ läꜙ jmeeyꜗ kya̱a̱yhˊ.
4 que são israelitas, aos quais pertence a adoção, e a glória, e os pactos, e a entrega da lei, e o serviço de Deus, e as promessas;
5 Dsaˉ Israel heꜘ la̱a̱yꜗ saˊju̱ˉ kihꜗ dsaˉ maˉka̱a̱hˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ hi̱ˉ maˊ cha̱a̱ˉ lloꜘjooꜗ. Hiꜙ jeeˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ yaꜙhë̱ë̱ꜗ Cristo la̱a̱yꜗ dsaˉ jmɨˉgyʉʉꜙ. Hi̱ˉ heꜘ la̱a̱ꜗ Dio, hi̱ˉ jø̱ø̱hˈ gaˊ kihˈ jeeˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ. Läꜙja̱ˉ waˊ hänˊ kiyhˈ gaꜙläꜙjëꜙ johꜘ jmɨɨˊ chaˉ. Waˊ laˈ läꜙja̱ˉ.
5 dos quais são os pais, e dos quais, segundo a carne, veio Cristo, que é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém.
6 Ja̱ꜙ heˉ saꜙ gaꜙmiꜙteꜗ Dio juuˈ kihꜗ kya̱a̱hˊ dsaˉ Israel, heˉ gaꜙjä̱yꜘ taꜙ kooꜘ. Jëëhꜘ ja̱ꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ saˊju̱ˉ kiyhꜗ la̱a̱ꜗ maꜙraꜙ dsaˉ Israel.
6 Não, porém, que a palavra de Deus tenha perdido o seu efeito, porque nem todos os que são de Israel são israelitas.
7 Niꜙ ja̱ꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ saˊju̱ˉ kihꜗ Abraham, la̱a̱ꜗ maꜙraꜙ jo̱o̱yꜘ. Läꜙlaˉ baˊ jähꜘ Dio sɨɨyhꜙ: “Maꜙlaꜙ saˊju̱ˉ kihꜗ Isaac baˊ le̱e̱ꜘ dsaˉ kya̱a̱hꜗ.”
7 Nem por serem a semente de Abraão, são todos filhos; mas, em Isaque será chamada a tua semente.
8 Läꜙlaˉ baˊ hnøøˈ jähꜙ juuˈ laˉ. Ja̱ꜙ kihꜗ heˉ gaꜙläꜙcha̱a̱ꜙ dsaˉ jeeˊ kihˈ hi̱ˉ naˉhñaaˈ cha̱a̱ˉ, heˉja̱ˉ la̱a̱yꜗ jo̱o̱ꜘ Dio. Maꜙlaꜙ dsaˉ hi̱ˉ dsaˉläˉcha̱a̱ˉ läꜙko̱o̱ˉ gaꜙbä̱ä̱hˉ Dio hñiiꜘ kya̱a̱hˊ, hi̱ˉ heꜘ baˊ jmä̱ä̱y˜ kwa̱a̱t˜ la̱a̱ꜗ maꜙraꜙ saˊju̱ˉ kiyhꜗ.
8 Isto é: Os que são filhos da carne, estes não são filhos de Deus, mas os filhos da promessa são considerados como semente.
9 Heˉ laˉ baˊ ja̱ˉ heˉ gaꜙbä̱ä̱hˉ Dio hñiiꜘ, gaꜙjäyhꜘ: “Ja̱ˉ baˊ ji̱i̱ˉ laˉ jänˉ jyohꜘ ji̱ˉñeˉ, hiꜙ läꜙcha̱a̱ˉ jo̱o̱ꜘ Sara.”
9 Porque esta é a palavra da promessa: Por este tempo eu virei, e Sara terá um filho.
10 Ja̱ꜙ maꜙlaꜙ heˉ ja̱ˉ gaꜙlaꜗ. Ja̱a̱ˉ baˊ jmiiˉ läꜙu̱u̱ꜘ jo̱o̱ꜘ Rebeca, hi̱ˉ gaꜙläꜙcha̱a̱ꜙ. Hi̱ˉ heꜘ heꜘ dsaˉ maˉgyu̱hˉ jnänˋ Isaac.
10 E não somente isso, mas também quando Rebeca concebeu de um, de nosso pai Isaque;
11 Saꜙ gaˊ maˉläˉcha̱a̱ꜙ gyʉ̱ʉ̱ˉ su̱u̱ˋ heꜘ, hiꜙ niꜙ saꜙ gaˊ maˉjmeeꜘ gyʉ̱ʉ̱ˉ su̱u̱ˋ heꜘ niꜙ heˉ hlɨɨhˈ niꜙ heˉ lluꜗ. Maˊja̱ˉ baˊ gaꜙlle̱e̱hˉ Dio ja̱a̱ˉ hi̱ˉ gaꜙla̱a̱ꜗ kya̱a̱yꜗ, läꜙja̱ˉ baˊ gaꜙjä̱ꜘ ko̱o̱ˉ hwehˉ, Dio leꜘ lle̱e̱hꜙ hi̱i̱ˉ naˉ hi̱ˉ hnääyꜗ. Saꜙ laꜗ kwa̱a̱t˜ heeˉ naˉ heˉ jmeeꜙ dsaˉ, Dio baˊ heꜘ hi̱ˉ tëëh˜ dsaˉ.
11 (porque, não tendo os filhos ainda nascido, nem tendo feito algo bom ou mal, para que o propósito de Deus pudesse permanecer segundo a eleição, não por obras, mas por aquele que chama),
12 Läꜙlaˉ gaꜙjähꜘ Dio sɨɨhꜙ Rebeca: “Hi̱ˉ mähꜗ baˊ jmeeˈ hihꜙ kihꜗ hi̱ˉ jø̱ø̱hˈ.”
12 isto foi dito a ela: O mais velho servirá ao mais jovem.
13 Juuˈ naˉ je̱e̱hˈ kweeˉ läꜙko̱o̱ˉ naˉsɨɨˉ jeeˊ laˉ: “Jacob baˊ gaꜙläꜙhnaanꜙ, pero Esaú gaꜙjmä̱ä̱nꜙ taꜙ kooꜘ.”
13 Como está escrito: Jacó eu tenho amado, mas Esaú eu tenho odiado.
14 ¿Haˉ läꜙ jähˊ jneˊ ja̱ˉ? ¿Cheˊ jmeeꜙ Dio hlɨɨhˈ heˉ jmeeyꜙ läꜙnaˉ? Niꜙ miihˉ saꜙ laꜗ läꜙja̱ˉ.
14 O que diremos então? Há em Deus injustiça? De forma alguma!
15 Jëëhꜘ, läꜙlaˉ gaꜙjähꜘ Dio sɨɨhꜙ Moisé: “Läˉñihꜘ dsënꜙ kihꜗ hi̱ˉ llaꜙ dsënꜙ hiꜙ läꜙjø̱hˉ dsënꜙ kya̱a̱hˊ hi̱ˉ llaꜙ dsënꜙ kaˉlähꜘ.”
15 Porque ele diz a Moisés: Eu terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia, e eu terei compaixão de quem eu tiver compaixão.
16 Saꜙ laꜗ kwa̱a̱t˜ läꜙ hnøøꜗ dsaˉ, niꜙ kihꜗ heˉ jmeeꜙ dsaˉ läꜙbiiꜗ. Niꜙ miihˉ saꜙ laꜗ läꜙja̱ˉ. Läˉñihꜘ dsëꜗ Dio kihꜗ dsaˉ hi̱ˉ llaꜙ dsëyꜗ baˊ.
16 Assim, pois, não é daquele que quer, nem daquele que corre, mas de Deus, que manifesta misericórdia.
17 Läꜙlaˉ naˉsɨɨˉ juuˈ kihꜗ Dio läꜙko̱o̱ˉ maˊ gaꜙhlëëyhꜘ kya̱a̱hˊ Faraón: “Maˉlla̱a̱nꜙ hneˉ jø̱ø̱hˈ mahꜗ jëëꜗ dsaˉ haˉ ko̱hꜘ saꜙ chaˉ beꜘ kinꜙ heˉ miˊjnäänꜗ nëˊ kyahˈ, mahꜗ läꜙja̱ˉ läꜙkyu̱u̱ꜙ dsaˉ jnäꜘ läꜙka̱a̱ˉ jmɨˉgyʉʉꜙ”, gaꜙjähꜘ Dio.
17 Porque a escritura diz a faraó: Para este mesmo propósito eu te levantei; para mostrar o meu poder em ti, e para que o meu nome seja declarado em toda a terra.
18 Jeeˊ ja̱ˉ dsaˉläˉjnäꜘ, läˉñihꜘ dsëꜗ Dio kihꜗ hi̱ˉ llaꜙ dsëyꜗ hiꜙ läꜙja̱ˉ kihꜗ hi̱ˉ llaꜙ dsëyꜗ jmeeyꜗ läˉcha̱a̱yhˉ chaˉgaˊmiihˉ.
18 Portanto, ele tem misericórdia de quem ele quer ter misericórdia, e endurece a quem quer.
19 Cherˊmahꜗ hneˉ jwɨɨhꜘ jnäꜘ: “¿Heˉlaˈ ja̱ˉ bä̱ä̱hˉ Dio jneˊ dsooˊ? Jëëhꜘ, saꜙ cha̱a̱ˉ niꜙ ja̱a̱ˉ hi̱ˉ lihꜙ haꜗ kihꜗ Dio kihꜗ heˉ llaꜙ dsëyꜗ jmeeyꜗ.”
19 Tu dirás a mim então: Por que ele ainda achou culpa? Pois quem tem resistido à sua vontade?
20 Pero jnäꜘ je̱e̱hnˊ kyahˈ läꜙlaˉ: “Hneˉ dsaˉñʉʉhˉ, ¿heeˉ la̱a̱hꜗ hneˉ mahꜗ tiˊchoohꜗ juuˈ kya̱a̱hˊ Dio?” Saꜙ leꜘ hlëëhꜗ mɨˈhyaˉ sɨɨyhꜙ tëꜙhyaˉ: “¿Heˉlaˈ maˉjmä̱ä̱hˋ jnäꜘ läꜙnaˉ?”
20 Mas, ó homem, quem és tu, para que contestes a Deus? Dirá a coisa formada ao que a formou: Por que tu me fizeste assim?
21 Chaˉ jwëˈ kihꜗ tëꜙhyaˉ jmeeꜗ läꜙ llaꜙ dsëyꜗ. Kya̱a̱hˊ ja̱ˉbaˊ tʉˊji̱i̱ꜗ ja̱ˉ, jmeeyꜗ mɨˈhyaˉ heˉ laꜗ naˊhñaahꜗ hiꜙ jmeeyꜗ mɨˈhyaˉ waˊ laˈ chaˉ laꜗ.
21 Não tem o oleiro poder sobre o barro, para da mesma massa fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Hiꜙ haˉ läꜙ jähˊ jneˊ kihˈ heˉ laˉ. Dio hnøøyꜗ miˉjnääyꜙ läꜙko̱o̱ˉ yaˉjë̱ë̱ˈ dsëyꜗ, hiꜙ hnøøyꜗ nuuꜗ dsaˉ haˉ läꜙ laꜗ beꜘ kiyhꜗ, pero saꜙ jmeeyꜙ läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ, kwëëh˜ baˊ dsëyˈ chaˉmiihˉ kya̱a̱hˊ hi̱ˉ lleˋ kihˈ dsaˉnääꜗ kya̱a̱hˊ dsoˊjwɨɨꜘ.
22 E se Deus, disposto a demonstrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos da ira, preparados para a destruição,
23 Hiꜙ läꜙja̱ˉ kaˉlähꜘ hnøøyꜗ jëëꜗ dsaˉ haˉ ko̱hꜘ naˊhñaahꜗ saꜙ laꜗ yaꜙjwɨɨꜗ kiyhꜗ, heˉ miˉjnääyꜙ kihꜗ hi̱ˉ läˉñihꜘ dsëyꜗ, heꜘ baˊ hi̱ˉ gaꜙmiꜙllu̱u̱yꜗ läꜙ maˊ toˉnëˊ mahꜗ të̱ë̱yhꜗ yaꜙjwɨɨꜗ kiyhꜗ.
23 para que ele também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que antes ele já preparou para glória,
24 Läꜙja̱ˉ, läꜙkye̱ˉ jneˊ maˉtëëyhꜙ naꜗ. Hiꜙ ja̱ꜙ maꜙlaꜙ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ judiu, ja̱ˉbaˊ läꜙja̱ˉ maˉtëëyhꜙ hi̱ˉ saꜙ la̱a̱ꜗ judiu.
24 até nós, a quem ele chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Läꜙko̱o̱ˉ gaꜙjähꜘ Osea:
25 Assim como ele também diz em Oseias: Eu os chamarei meu povo, os quais não eram meu povo; e amada à que não era amada.
26 Ja̱ˉbaˊ jeeˊ gaꜙjäyhꜘ ja̱ˉ “Saꜙ la̱a̱hꜗ hnähꜘ dsaˉ kya̱a̱nꜙ”,
26 E acontecerá que, no lugar em que lhes foi dito: Vós não sois meu povo; ali serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Ja̱ˉbaˊ läꜙja̱ˉ gaꜙhlëëhꜘ Isaía kihꜗ dsaˉ Israel: “Maꜙkeꜙ jwë̱ë̱ꜘ jwërte saˊju̱ˉ kihꜗ Israel läꜙko̱o̱ˉ mɨˈsɨɨˊ heˉ chaˉ chaˊhooˊ jmɨˉñeehꜚ, pero miihˉ goˉte˜ baˊ hi̱ˉ lä̱ä̱ꜘ.
27 Isaías também clamava acerca de Israel: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente será salvo;
28 Jëëhꜘ, maꜙraꜙ heˉ jmeeꜗ baˊ Dio läꜙko̱o̱ˉ gaꜙjäyhꜘ leꜘ kihꜗ hi̱ˉ naˉbä̱ä̱hˋ dsooˊ läꜙka̱a̱ˉ jmɨˉgyʉʉꜙ. Cha̱hꜘ baˊ llayꜗ taˊ kya̱a̱hˊ juˈdsooꜘ jmahꜗ.”
28 porque ele concluirá a obra e a abreviará em justiça; porque o Senhor fará breve a obra sobre a terra.
29 Heˉ laˉ naˉ gaꜙjähꜘ Isaía jä̱ä̱ꜗ:
29 E como Isaías disse antes: Se o Senhor Sabaoth não nos tivesse deixado semente, teríamos nos tornado como Sodoma, e teríamos sido feitos semelhante a Gomorra.
30 Juuˈ laˉ maˉjä̱ꜘ läꜙlaˉ. Dsaˉ hi̱ˉ saꜙ la̱a̱ꜗ judiu hi̱ˉ saꜙ maˊ jmeeꜙ heˈ maˊ hnaayhꜙ Dio, gaꜙhwë̱ë̱yˉ llu̱u̱ꜗ läꜙlluꜗ heˉ gaꜙläꜙdsooꜘ dsëyꜗ.
30 O que diremos então? Que os gentios, que não seguiam a justiça, alcançaram justiça, a justiça que é pela fé.
31 Pero dsaˉ judiu hi̱ˉ maˊ høøꜙ ley haˉ läꜙ jeeˊ maˊ hwë̱ë̱yꜙ llu̱u̱ꜗ, saꜙ gaꜙlɨyhꜗ maˊ jä̱yˈ llu̱u̱ꜗ.
31 Mas Israel, que seguia a lei da justiça, não alcançou a lei da justiça.
32 ¿Heˉlaˈ saꜙ gaꜙlɨyhꜗ? Kihꜗ heˉ maˊ hnooyhˉ haˉ läꜙ jeeˊ maˊ hwë̱ë̱yꜙ llu̱u̱ꜗ kya̱a̱hˊ heˉ miˉteyꜗ ley. Llaꜚ heˉ maˊ jmeeyˈ dsooꜘ dsëyꜗ kihꜗ Dio, gaꜙtë̱yhꜗ kya̱a̱hˊ ku̱u̱ˊ heˉ jmeeꜙ dsaˉtë̱hꜗ dsaˉ.
32 Por quê? Porque eles não a buscaram pela fé, mas como que pelas obras da lei; pois eles tropeçaram na pedra de tropeço.
33 Läꜙko̱o̱ˉ naˉsɨɨˉ juuˈ kihꜗ Dio:
33 Como está escrito: Eis que eu ponho em Sião uma pedra de tropeço, e uma rocha de ofensa; e todo aquele que crer nela não será envergonhado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.