Atos 20
Hmooh hmëë he- ga-jmee Jesucristo; Salmos (CHZNTPS) vs NVT
1 Maˉngëëꜘ maˉdsa̱a̱ꜗ juuˈ ja̱ˉ, gaꜙtëëhꜗ Paaˊ ø̱ø̱hˈ jneˊ, gaꜙkwëëyhꜗ nʉʉhꜚ mahꜗ gaꜙe̱e̱yꜗ, ja̱ˉgaˊ gaꜙhɨyhꜗ juuˈ, ngooyꜗ taꜙ Macedonia.
1 Passado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos e os encorajou. Então se despediu e partiu para a Macedônia.
2 Gaꜙngëëyꜘ läꜙjëꜙ jwɨɨˉ mähˉ jeeˊ maˊ tä̱ä̱hˊ ø̱ø̱hˈ jneˊ, gaꜙhlë̱ë̱hꜗ gyihꜗ mahꜗ të̱ë̱yꜗ chaˉgaˊmiihˉ beꜘ. Läꜙja̱ˉ gaꜙjmeeyꜘ läꜙji̱i̱hˈ gaꜙllooyꜗ hwaꜗ Grecia (ja̱ˉbaˊ jeeˊ che̱e̱ˉ Acaya).
2 Enquanto estava lá, encorajou os discípulos em todas as cidades por onde passou. Em seguida, desceu à Grécia,
3 Jeeˊ ja̱ˉ gaꜙgyayˉ u̱u̱ˉ sɨhˉ. Maˊ gaꜙtëꜘ jmɨɨˊ heˉ dsaˉheyꜘ barco heˉ dsooyꜗ taꜙ hwaꜗ Siria, gaꜙläꜙñeyꜙ maˉlaꜗ juuˈ kihꜗ judiu heˉ sa̱a̱hꜗ dsihꜘ. Heˉja̱ˉ gaꜙmiꜙsɨɨyꜗ hʉʉˊdsëˉ kiyhꜗ. Gaꜙje̱e̱yh˜ kaˉlähꜘ taꜙ Macedonia, ngooyꜗ jwëꜘ hwaꜗ baˊ.
3 onde ficou por três meses. Quando se preparava para navegar de volta à Síria, descobriu que alguns judeus conspiravam contra sua vida e decidiu voltar pela Macedônia.
4 Hiꜙ ko̱ˉlla̱a̱ˊ ø̱ø̱hˈ jneˊ gaꜙjmeeꜘ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱yhˊ läꜙ gaꜙtëꜘ hwaꜗ Asia. Ja̱a̱ˉ hi̱ˉ heꜘ, che̱e̱ˉ Sópater hi̱ˉ cha̱a̱ˉ Berea. Hiꜙ jñahꜘ che̱e̱ˉ Aristarco kya̱a̱hˊ Segundo hi̱ˉ cha̱a̱ˉ Tesalónica. Hiꜙ jñahꜘ che̱e̱ˉ Gayo hi̱ˉ cha̱a̱ˉ Derbe hiꜙ Timotä. Jñahꜘ che̱e̱ˉ Tíquico hiꜙ Trófimo hi̱ˉ cha̱a̱ˉ hwaꜗ Asia.
4 Alguns homens viajavam com ele: Sópatro, filho de Pirro, de Bereia; Aristarco e Secundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e Tíquico e Trófimo, da província da Ásia.
5 Gaꜙläꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ heꜘ gaꜙläꜙjä̱ä̱ꜗ naˊjä̱ä̱yˊ jnäähꜗ läꜙ gaꜙtëꜘ Troa.
5 Eles foram adiante e esperaram por nós em Trôade.
6 Hiꜙ jnäähˈ, maˉlaꜙ maˉgoh˜ jmɨɨˊ kihˈ heˊñiihꜚ heˉ saꜙ kya̱a̱hˊ levadura, gaꜙtoohˋ jnäähꜗ nehꜙ barco jwɨɨˉ Filipo. Gaꜙhyaˉ gaˊ hñaꜘ jmɨɨˊ, ja̱ˉgaˊ gaꜙje̱e̱ˈ jnäähꜗ dsaˉkya̱a̱hnˊ hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ jø̱ø̱˜ Troa. Jeeˊ ja̱ˉ gaꜙjä̱ˊ jnäähꜗ gyiiꜗ jmɨɨˋ.
6 Terminada a Festa dos Pães sem Fermento, embarcamos num navio em Filipos e, cinco dias depois, nos reencontramos em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Toˉnëˊ jmɨɨˊ kihˈ seman˜, gaꜙtoohˋ jnäähꜗ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱hˊ ø̱ø̱hˈ jneˊ jeeˊ maˊ kihˊ jnäähꜗ maꜙnʉʉꜙ kihꜗ Jesús. Heˉja̱ˉ gaꜙløøꜗ Paaˊ kwaꜙ juuˈ. Juuˈ ja̱ˉ gaꜙkyooꜗ läꜙji̱i̱hˈ gaꜙtëꜘ ko̱o̱ˉ llaꜙnʉʉˈ, kihꜗ heˉ gaꜙjmeeyꜘ hʉʉˊdsëˉ dsooyꜗ taꜙ jeeˊ jyohꜘ waˊ gaꜙjnäꜗ jyohꜘ jmɨɨˊ.
7 No primeiro dia da semana, nos reunimos com os irmãos de lá para o partir do pão. Paulo começou a falar ao povo e, como pretendia embarcar no dia seguinte, continuou até a meia-noite.
8 Hiꜙ maˊ tø̱ø̱ꜘ chaˉmiihˉ mɨˈsëꜗ heˉ naˉhi̱h˜ jeˉ chaˊnehꜙ jeeˊ gaꜙtëꜘ hnëˉ jwë̱ë̱ꜘ hneꜗ jeeˊ maˊ tøøhˊ jnäähꜗ ja̱ˉ.
8 A sala no andar superior onde estávamos reunidos era iluminada por muitas lamparinas.
9 Ja̱a̱ˉ chihˉ hi̱ˉ che̱e̱ˉ Eutico maˊ gyayˈ hooˊ ventan jeeˊ maˊ tøøhˈ jnäähꜗ. Jeeˊ gyayˈ ja̱ˉ, gaꜙgwɨ̱ɨ̱yˉ ñiihˊ kihꜗ heˉ gaꜙkyooꜗ juuˈ heˉ maˊ kwaꜙ Paaˊ. Jeeˊ naˉgwɨ̱ɨ̱yˉ ja̱ˉ, gaꜙta̱yhꜘ läꜙ gaꜙtëꜘ hwaꜗ. Maˉnaˉju̱u̱yˊ maˊ gaꜙcha̱a̱hˉ dsihꜘ.
9 O discurso de Paulo se estendeu por horas, e um jovem chamado Êutico, que estava sentado no parapeito da janela, ficou muito sonolento. Por fim, adormeceu profundamente, caiu de uma altura de três andares e morreu.
10 Heˉja̱ˉ gaꜙjña̱a̱ꜗ Paaˊ, ngooyꜗ naˊe̱e̱yꜘ chihꜗ heꜘ. Mahꜗ gaꜙjäyhꜘ:
10 Paulo desceu, inclinou-se sobre o jovem e o abraçou. “Não se desesperem”, disse ele. “O rapaz está vivo!”
11 Heˉja̱ˉ gaꜙwɨɨꜗ Paaˊ kaˉlähꜘ jeeˊ maˊ tøøhˊ jnäähꜗ, ja̱ˉgaˊ gaꜙtoohˋ jnäähꜗ gaꜙkihˊ gaꜙhi̱hˊ jnäähꜗ maꜙnʉʉꜙ kihꜗ Jesús. Maˉngëëꜘ heˉ ja̱ˉ, ngooꜗ bihꜗ hlëëyhꜙ läꜙji̱i̱hˈ gaꜙjnäꜗ. Ja̱ˉgaˊ ngooyˈ taꜙ jeeˊ jyohꜘ.
11 Então todos subiram novamente, partiram o pão e comeram juntos. Paulo continuou a lhes falar até o amanhecer e depois partiu.
12 Peerꜙ gaꜙnøhꜗ dsëꜗ dsaˉ heꜘ kihꜗ heˉ ji̱i̱hꜙ baˊ chihˉ kya̱a̱yꜗ, hiꜙ gaꜙtëëyˉ gaꜙnääyˋ kiyhˈ.
12 Enquanto isso, o jovem foi levado para casa vivo, e todos sentiram grande alívio.
13 Gaꜙtoohˋ jnäähꜗ nehꜙ barco, mahꜗ llaˉnøøꜗ jnäähˈ jä̱ä̱ꜗ läꜙ gaꜙtëꜘ jwɨɨˉ Asón. Jeeˊ ja̱ˉ, gaꜙjä̱ä̱ˊ jnäähꜗ Paaˊ läꜙko̱o̱ˉ laꜗ madaꜚ nuuhꜚ jnäähˈ, jëëhꜘ jwëꜘ hwaꜗ baˊ ngooyꜗ taꜙ ja̱ꜙ.
13 Paulo foi por terra até Assôs, onde havia definido que devíamos esperar por ele, enquanto nós fomos de navio.
14 Maˊ gaꜙllooꜗ Paaˊ jeeˊ tøøhˊ jnäähꜗ jwɨɨˉ Asón ja̱ˉ, gaꜙtoohˋ jnäähꜗ nehꜙ barco kya̱a̱yhˊ, gaꜙllaꜙnøøꜗ jnäähˈ jwɨɨˉ Mitilene.
14 Encontrou-se conosco em Assôs e navegamos juntos até Mitilene.
15 Jeeˊ gaꜙtëꜘ to̱ꜗ jmɨɨˊ, gaꜙngëëꜘ jnäähˈ jä̱hꜙ jwɨɨˉ heˉ che̱e̱ˉ Quío. Jeeˊ gaꜙtëꜘ hnëˉ jmɨɨˊ, gaꜙllaꜙnøøꜗ jnäähˈ jwɨɨˉ Samo jeeˊ hwëëˉ barco. Jeeˊ gaꜙtëꜘ kye̱ꜘ jmɨɨˊ, ja̱ˉgaˊ gaꜙtë̱ë̱ꜘ jnäähˈ jwɨɨˉ Mileto.
15 No dia seguinte, passamos em frente à ilha de Quios. No outro dia, atravessamos para a ilha de Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Saꜙ maˊ hnøøˈ Paaˊ maˊ jä̱ˈ kiˉwëëꜘ hwaꜗ Asia, heˉja̱ˉ ko̱o̱ˉ gaꜙngëëꜘ bihꜗ kihꜗ jwɨɨˉ Éfeso. Gaꜙjmeeyꜘ biiꜗ heˉ lla̱a̱yh˜ läꜙ gaꜙtëꜘ Jerusalén mahꜗ të̱ë̱yꜗ jmɨɨˊ Pentecosté cherˊmahꜗ gaꜙlaꜗ.
16 Paulo havia decidido não aportar em Éfeso, pois não queria passar mais tempo na província da Ásia. Tinha pressa de chegar a Jerusalém, se possível, para a Festa de Pentecostes.
17 Läꜙ maˊ gyaˈ Paaˊ jwɨɨˉ Mileto, gaꜙche̱e̱yꜗ juuˈ heˉ yaˉnääꜘ dsaˉgyʉʉhˊ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ ø̱ø̱hꜗ jneˊ jwɨɨˉ Éfeso.
17 Por isso, em Mileto, mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso.
18 Maˊ gaꜙllaꜙnääꜗ hi̱ˉ heꜘ jeeˊ gyaˈ Paaˊ, gaꜙjähꜘ Paaˊ sɨɨyhꜙ:
18 Quando chegaram, ele lhes disse: “Vocês sabem que, desde o dia em que pisei na província da Ásia até agora,
19 Niꜙ miihˉ saꜙ gaꜙjmä̱ä̱nꜙ hñiinꜙ jø̱ø̱hˈ läꜙ maˊ gaꜙgyanꜗ kya̱a̱hˊ hnähꜘ kwanꜙ juuˈ kihꜗ Dio. Ja̱ꜙ heˉ ko̱o̱ˉ ji̱i̱h˜ gaꜙtʉ̱ʉ̱nˋ jmɨɨˉ haaˊ mɨˈnënꜙ kyahꜗ hnähꜘ. Johꜘ ji̱i̱h˜ saꜙ gaꜙjëënꜗ wɨɨꜘ kihꜗ läꜙjëꜙ heˉ maˊ hnøøˈ dsaˉ judiu maˊ jmeeˈ kinꜙ.
19 fiz o trabalho do Senhor humildemente e com muitas lágrimas. Suportei as provações decorrentes das intrigas dos judeus
20 Saꜙ chaˉ gaꜙjmeenꜗ kwa̱a̱t˜ cheˊ hiiꜘ gooˉ kinꜙ jeeˊ gaꜙjmeenꜗ heˉ lluꜗ kyahꜗ hnähꜘ. Gaꜙhlë̱ë̱hnˋ hnähꜘ jeeˊ jä̱ˈ dsaˉ hiꜙ läꜙja̱ˉ chaˊnehꜙ kyahꜗ hnähꜘ kaˉlähꜘ.
20 e jamais deixei de dizer a vocês o que precisavam ouvir, seja publicamente, seja em seus lares.
21 Hnähꜘ judiu hiꜙ hnähꜘ hi̱ˉ saꜙ la̱a̱ꜗ judiu, gaꜙjwë̱ë̱hnꜗ hnähꜘ je̱e̱hˋ hnähꜘ kihꜗ Dio hiꜙ waˊ läˉdsooꜘ hohꜘ hnähꜘ kihꜗ Jesucristo Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ.
21 Anunciei uma única mensagem tanto para judeus como para gregos: é necessário que se arrependam, se voltem para Deus e tenham fé em nosso Senhor Jesus.
22 Hiꜙ naꜗ maˉhä̱ä̱nˊ jwëꜗ ngaahnꜗ taꜙ Jerusalén läꜙ jøøꜙ Jmɨˉlleꜘ Naˉjngɨɨˈ kinꜙ. Niꜙ saꜙ manꜙ heˉ dsaˉngëënꜘ jeeˊ ja̱ˉ.
22 “Agora, impelido pelo Espírito, vou a Jerusalém. Não sei o que me espera ali,
23 Ko̱o̱ˉ heˉ laˉ baˊ manꜙ. Läꜙka̱a̱ˉ jwɨɨˉ jeeˊ nɨɨnˋ dsaˉngëënꜘ wɨɨꜘ, ta̱a̱hꜙ dsaˉ jnäꜘ nehꜙñeˈ, jähꜘ Jmɨˉlleꜘ Naˉjngɨɨˈ.
23 senão que o Espírito Santo me diz, em todas as cidades, que tenho pela frente prisão e sofrimento.
24 Pero niꜙ miihˉ saꜙ jmeenꜙ heˈ cheˊ cha̱a̱nˉ o heˉ ju̱u̱nꜘ. Jë̱ë̱ˉ baˊ dsënꜙ ngoonꜗ taꜙ chaˊnëˊ kya̱a̱hˊ taˊ heˉ naˉhña̱a̱nˊ, läꜙji̱i̱hˈ miˊtenˋ taˊ heˉ gaꜙtoohˉ Jesús goonꜙ mahꜗ kwanˋ juˈhmëëꜘ heˉ miˉjnääꜙ haˉ läꜙko̱o̱ˉ hnääꜗ Dio jneˊ.
24 Mas minha vida não vale coisa alguma para mim, a menos que eu a use para completar minha carreira e a missão que me foi confiada pelo Senhor Jesus: dar testemunho das boas-novas da graça de Deus.
25 ʼManꜙ kweeˉ niꜙ ja̱a̱ˉ jeeˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hnähꜘ moꜙsoꜙ jë̱ë̱hˈ hnähꜘ jnäꜘ, läꜙjë̱ë̱ꜙ hnähꜘ hi̱ˉ maˉnuuꜘ juuˈ heˉ kwanꜙ haˉ läꜙ jä̱ä̱ꜙ Dio dsaˉ läꜙhihꜙ kihꜗ.
25 “Agora sei que nenhum de vocês, a quem anunciei o reino, me verá outra vez.
26 Heˉja̱ˉ jwë̱ë̱hn˜ hnähꜘ jmɨɨˊ naˈ, niꜙ ja̱a̱ˉ dsaˉ moꜙsoꜙ naˉbä̱ä̱hnˋ, saꜙ chaˉ dsooꜘ dsë̱ë̱n˜ niꜙ miihˉ.
26 Por isso, declaro hoje que, se alguém se perder, não será por minha culpa,
27 Jëëhꜘ, niꜙ miihˉ saꜙ gaꜙläꜙgohnꜙ, gaꜙmiꜙjnäänˈ naˉhñaaˈ läꜙjë̱ë̱ˉ juuˈ kihꜗ Dio kyahꜗ hnähꜘ.
27 pois não deixei de anunciar tudo que Deus quer que vocês saibam.
28 Heˉja̱ˉ jwë̱ë̱hn˜ hnähꜘ, hä̱ä̱ˋ hnähꜘ hñaahꜗ hiꜙ hä̱ä̱ˋ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉ kya̱a̱hꜗ hnähꜘ. Maˉnaˉhña̱a̱hˊ hnähꜘ kihꜗ Jmɨˉlleꜘ Naˉjngɨɨˈ mahꜗ jë̱ë̱hˈ hnähꜘ dsaˉ kya̱a̱hꜗ hnähꜘ. Heˉja̱ˉ hä̱ä̱ˋ hnähꜘ kweeˉ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ kya̱a̱ꜗ Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ hi̱ˉ gaꜙla̱a̱ꜗ jneˊ kya̱a̱hˊ jmaˉ kihꜗ.
28 “Portanto, cuidem de si mesmos e do rebanho sobre o qual o Espírito Santo os colocou como bispos, a fim de pastorearem sua igreja, comprada com seu próprio sangue.
29 Jëëhꜘ, manꜙ kweeˉ haˉ läꜙ leꜘ waˊraˉ ngaahnꜗ. Yaˉnääꜘ jeeˊ kyahˈ hnähꜘ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ läꜙko̱o̱ˉ jahꜘ hä̱ä̱ˈ. Niꜙ miihˉ saꜙ jäꜙ läˉñihꜘ dsëyꜗ kihꜗ dsaˉ kya̱a̱ꜗ Dio.
29 Sei que depois de minha partida surgirão em seu meio falsos mestres, lobos ferozes que não pouparão o rebanho.
30 Hiꜙ ja̱ˉbaˊ jeeˊ kyahˈ hnähꜘ hwë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ jmeeꜗ raˉkë̱hˈ juˈdsooꜘ mahꜗ jä̱ä̱yꜗ ø̱ø̱hꜗ jneˊ läꜙ hyohˉ dsëyꜗ.
30 Até mesmo entre vocês se levantarão homens que distorcerão a verdade a fim de conquistar seguidores.
31 Goˉta̱a̱hˊ hnähꜘ le̱e̱hꜚ hnähꜘ. Miˉdsoohꜚ daˊ hohꜘ hnähꜘ haˉ läꜙ gaꜙjmeenꜗ taˊko̱ˉji̱i̱hˈ hnëˉ ji̱ˉñeˉ heˉ gaꜙgyanꜗ kya̱a̱hˊ hnähꜘ. Läꜙjmɨɨˈ läꜙhwëˈ, saꜙ gaꜙtʉnꜗ maˊ kwëëhnꜙ hnähꜘ nʉʉhꜚ, läꜙji̱i̱hˈ gaꜙtʉ̱ʉ̱nˋ jmɨɨˉ heˉ haaˊ mɨˈnënꜙ kihꜗ läꜙja̱a̱ˉ läꜙja̱a̱ˉ hnähꜘ.
31 Portanto, vigiem! Lembrem-se dos três anos que estive com vocês, de como dia e noite nunca deixei de aconselhar com lágrimas cada um de vocês.
32 ʼNaꜗ naꜙ ø̱ø̱hnꜗ, ta̱a̱hnꜚ hnähꜘ gooˉ Dio. Jä̱ˊ hnähꜘ kya̱a̱hˊ juuˈ kiyhꜗ heˉ miˉjä̱ä̱ꜗ jneˊ. Juuˈ naˉ kye̱ˉ beꜘ heˉ jmeeꜙ dsaˊnøønˈ taꜙ chaˊnëˊ hnäähnꜙ Dio chaˉgaˊmiihˉ mahꜗ hñahꜙ jneˊ he̱e̱nꜚ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ naˉjngëëˈ.
32 “E, agora, eu os entrego a Deus e à mensagem de sua graça que pode edificá-los e dar-lhes uma herança junto com todos que ele separou para si.
33 Saꜙ gaꜙläꜙhe̱e̱ꜘ dsënꜙ kuˊnøøꜚ kuuˊ tøøˉ niꜙ hmɨɨhˉ heˉ chaˉ kihꜗ dsaꜙ.
33 “Jamais cobicei a prata, o ouro ou as roupas de alguém.
34 Maˉñehˊ baˊ hnähꜘ, gaꜙjmeeꜗ baˊ jnäꜘ taˊ haˉ jeeˊ gaꜙjnäꜗ heˉ gaꜙjmeeꜘ biiꜗ kinꜙ hiꜙ läꜙkye̱ˉ kihꜗ dsaˉkya̱a̱hnˊ.
34 Vocês sabem que estas minhas mãos trabalharam para prover as minhas necessidades e as dos que estavam comigo.
35 Maꜙraꜙ heˉ gaꜙjmeeꜗ baˊ jnäꜘ taˊ kya̱a̱hˊ goonꜙ mahꜗ läꜙtë̱ë̱hˉ hnähꜘ jmeehˈ hnähꜘ läꜙko̱hꜘ jmeeꜙ jnäꜘ hiꜙ läꜙja̱ˉ jmeehˈ hnähꜘ beꜘ kihꜗ hi̱ˉ täˉñeeꜘ. Miˉdsoohꜚ daˊ hohꜘ hnähꜘ juuˈ kihꜗ Jesús Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ, hi̱ˉ gaꜙjähꜘ: “Lluꜗ gaˊ laˈ kihˈ hi̱ˉ kwaꜙ läꜙko̱hꜘ gaˊ hi̱ˉ hyohˈ.”
35 Fui exemplo constante de como podemos, com trabalho árduo, ajudar os necessitados, lembrando as palavras do Senhor Jesus: ‘Há bênção maior em dar que em receber’”.
36 Maˉngëëꜘ maˉjähꜘ Paaˊ läꜙja̱ˉ, gaꜙju̱u̱yhꜗ jnëyˊ kya̱a̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ ø̱ø̱hꜗ jneˊ heꜘ, gaꜙngɨɨyꜘ kiyhꜗ kihꜗ Dio.
36 Quando Paulo terminou de falar, ajoelhou-se e orou com eles.
37 Läꜙjë̱ë̱ꜙ ø̱ø̱hnꜗ jneˊ heꜘ gaꜙkɨˊ gaꜙhoohꜗ chaˉmiihˉ. Gaꜙe̱e̱yꜗ Paaˊ mahꜗ gaꜙchʉ̱yhꜘ kihꜗ.
37 Todos choraram muito enquanto se despediam dele com abraços e beijos.
38 Gaꜙläꜙmeehꜙ dsëꜗ jwërte dsaˉgyʉʉhˊ heꜘ kihꜗ heˉ gaꜙjähꜘ Paaˊ: “Moꜙsoꜙ jë̱ë̱hˈ gaˊ jnäꜘ kaˉlähꜘ.” Ja̱ˉgaˊ gaꜙnääyꜗ naˊjä̱ä̱y˜ Paaˊ taꜙ jeeˊ maˊ hiiꜘ barco.
38 O que mais os entristeceu foi ele ter dito que nunca mais o veriam. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.