Lucas 15
Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs ARIB
1 Jo̱ ie˜ jo̱ dsíngꞌˉ fɨ́ɨngˊ jaléngꞌˋ nodsicuuˉ quiáꞌˉ Roma có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ seaˋ júuˆ e dsíngꞌˉ røøiñˋ dseeˉ ngolíiñˉ fɨˊ lɨ˜ singꞌˊ Jesús e núurˋ jaléꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ dseaˋ do.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Jo̱ mɨ˜ cangáˉ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌrˉ e ngolíingˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do fɨˊ lɨ˜ singꞌˊ Jesús, jo̱baꞌ canaaiñꞌˋ do éeiñˋ Jesús jo̱ féꞌrˋ:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ Jesús e féꞌˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do lado, jo̱baꞌ caꞌeꞌˊreiñꞌ júuˆ jáꞌˉ e lafaꞌ júuˆ cuento jo̱ cajíñꞌˉ:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Faco̱ꞌ jaangˋ ꞌnʉ́ꞌˋ aangˉnaꞌ cien joꞌseꞌˋ, jo̱ calɨngɨɨng˜naꞌ cangoꞌíingˊ jaangˋ lajeeˇ taangˇnaꞌ e móoˉnaꞌreꞌ, ꞌnéˉ nitiúung˜teaꞌ i̱ caguiaangˉguɨ do lajeeˇ nigüɨꞌnéngꞌˊnaꞌ i̱ cangoꞌíingˊ do cartɨˊ niguiéngꞌˊnaꞌreꞌ.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Jo̱ mɨ˜ niguiéngꞌˊnaꞌreꞌ, dsíngꞌˉ nilɨꞌiáangˋ óoˊnaꞌ jo̱ nitøøˉnaꞌreꞌ e dsíingˉneꞌ yʉ́ꞌˆ ꞌnáˆnaꞌ.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Jo̱ mɨ˜ niguilíingˋnaꞌ fɨˊ quíiˉnaꞌ, niseáang˜naꞌ jaléngꞌˋ dseaˋ cuíingˋnaꞌ jo̱ nifɨ́ꞌˆnaꞌr: “Lana nijmiꞌiáangˋ dsiˋnaaꞌ, co̱ꞌ cadsémꞌˋbaa jaangˋ joꞌseꞌˋ quiéˉe i̱ calɨngɨɨn˜n cangoꞌíingˊ.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Jo̱ laco̱ꞌ lɨꞌiáangˋ óoˊ ꞌnʉ́ꞌˋ mɨ˜ dséngꞌˊnaꞌ jaangˋ joꞌseꞌˋ i̱ dsiꞌíingˊ quíiˉnaꞌ, jo̱baꞌ lajo̱b lɨꞌiáangˋ dsíiˊ Fidiéeˇ co̱lɨɨng˜ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ i̱ neáangˊ fɨˊ ñifɨ́ˉ quiáꞌrˉ mɨ˜ caquɨ́ꞌˉ jíngꞌˋ ꞌñiaꞌˊ jaangˋ dseaˋ i̱ calɨlíꞌˆ e lɨ́ɨiñˊ dseaˋ dseeˉ dseaˋ quiˊ fɨˊ quinirˇ laco̱ꞌguɨ noventa y nueve dseaˋ i̱ lɨ́ɨngˉ e jaˋ lɨ́ɨiñˊ lajo̱ fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Jo̱baꞌ cajíngꞌˉguɨ Jesús casɨ́ꞌrˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Jo̱ mɨ˜ niguiéꞌrˊ e cuuˉ do, jo̱ nitǿꞌrˋ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ cuíiñˋ jo̱ nisɨ́ꞌˋreiñꞌ: “Lana nijmiꞌiáangˋ dsiˋnaaꞌ, co̱ꞌ cadséꞌˋbaa co̱o̱ˋ cunéeˇ quiéˉe e calɨngɨɨn˜n cangoꞌíingˊ.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Jo̱ laco̱ꞌ lɨꞌiáangˋ dsíiˊ jaangˋ dseaˋ i̱ dséꞌˊ cuuˉ quiáꞌˉ, jo̱baꞌ lajo̱b lɨꞌiáangˋ dsíiˊ jaléngꞌˋ ángeles quiáꞌˉ Fidiéeˇ mɨ˜ caquɨ́ꞌˉ jíngꞌˋ ꞌñiaꞌˊ jaangˋ dseaˋ i̱ calɨlíꞌˆ e lɨ́ɨiñˊ dseaˋ dseeˉ dseaˋ quiˊ fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jo̱ mɨ˜ calɨ́ˉ jo̱, jo̱ caꞌeꞌˊguɨ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do co̱o̱ˋguɨ júuˆ jáꞌˉ e lafaꞌ júuˆ cuento jo̱ cajíñꞌˉ:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Jo̱ i̱ jiuung˜guɨ do co̱o̱ˋ néeꞌ˜ casɨ́ꞌrˉ tiquiáꞌrˆ jo̱ cajíñꞌˉ: “Teaa˜, mɨ˜ nijúungˉ ꞌnʉˋ, ꞌnéˉ nilíˋ jmáꞌˉjiʉ røøˋ jaléꞌˋ e seaˋ quíiꞌˉ lana. Jo̱baꞌ fɨ́ɨˉɨ ꞌnʉˋ faꞌ jméeˆbaꞌ jmáꞌˉjiʉ jaléꞌˋ e jo̱ na la seengˋguɨꞌ.” Jo̱ dsifɨˊ lajo̱b cacuøˊ i̱ tiquiáꞌrˆ do lají̱i̱ꞌ˜ e catɨ́ɨiñꞌˉ do.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ tú̱ˉ ꞌnɨˊ jmɨɨ˜ lajo̱, caꞌnɨ́ɨbˋ i̱ sɨmingꞌˋ do jaléꞌˋ e nicangɨ́ɨiñˋ cacuøˊ tiquiáꞌrˆ, jo̱ có̱o̱ꞌ˜ jaléꞌˋ e cuuˉ e calɨ́ꞌrˉ do cagüɨꞌɨ́ɨˊbre góorˋ jo̱ cangórˉ fɨˊ lɨ˜ huí̱i̱ˆ eáangˊ, jo̱ fɨˊ jo̱b caꞌíiñˉ jaléꞌˋ e cuuˉ quiáꞌrˉ do, jo̱ cajmɨrǿngˋ dseeˉ ꞌñiaꞌrˊ có̱o̱ꞌ˜ jaléꞌˋ e ꞌlɨꞌˆ e seaˋ fɨˊ jmɨgüíˋ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Jo̱ dsʉꞌ mɨ˜ cangɨ́ˋ e cadseáꞌrˉ jaléꞌˋ e cuuˉ quiáꞌrˉ do, lajeeˇ jo̱b calɨꞌǿøngˋ jaléꞌˋ e gøꞌˊ dseaˋ e fɨˊ lɨ˜ táaiñꞌˋ do, jo̱ co̱o̱ˋ mɨ˜ cangɨrˊ e joˋ eeˋ seaˋ dǿꞌrˉ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Jo̱ jo̱guɨbaꞌ cajméerˋ quijí̱ˉ ta˜ nijmérˉ có̱o̱ꞌ˜ jaangˋ dseañʉꞌˋ i̱ seengˋ e fɨˊ lɨ˜ táaiñˋ do, jo̱ cangɨ́ɨiñˋ co̱o̱ˋ ta˜ e jmóorˋ íˆ cúˆ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Jo̱ dsíngꞌˉ lɨ́ˋ dsíirˊ faꞌ nidǿꞌˉbɨjiʉr jaléꞌˋ e gøꞌˊ i̱ cúˆ do laco̱o̱ˋ jmɨɨ˜, co̱ꞌ jaˋ eeˋ ꞌgaꞌˊ lɨˊ ngɨ́ɨiñˋ e nidǿꞌrˉ ꞌñiaꞌrˊ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Jo̱ lajeeˇ jo̱ dsíngꞌˉ cajoꞌˉ dsíirˊ quiáꞌˉ jaléꞌˋ e cajméerˋ lamɨ˜ jéengˊguɨ do jo̱ caꞌɨ́ˋ dsíirˊ: “¡Jaˋ ñíˆ jǿngꞌˋguɨ dseaˋ jmóoˋ ta˜ quiáꞌˉ tiquiéˆe jo̱ seabˋ e gøꞌrˊ lalíingˋ lana, jo̱ dsʉꞌ jnea˜ lab táanˋn nijúunˉn ooˉ!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Jo̱baꞌ nímꞌˆtú̱u̱ fɨˊ góoˊo jo̱ niꞌnémꞌˆtú̱u̱ tiquiéˆe jo̱ nifɨ́ɨˆɨre: Teaa˜, dsíngꞌˉ nɨcajmɨrǿøngˋ dseeˉ ꞌñiáꞌˋa fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ jo̱guɨ fɨˊ quiníꞌˆ cajo̱.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Jo̱ lana gánꞌˊn e iin˜n nijméeꞌ˜e ta˜ lafaꞌ jaangˋ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ quíiˆbaꞌ, jo̱ joˋ jméeꞌ˜ cuente e jó̱o̱ꞌˋ jnea˜.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ e caꞌɨ́ˋ dsíirˊ lado, dsifɨˊ lajo̱b cangángꞌˉtu̱r fɨˊ góorˋ, jo̱ cangoꞌnéengꞌˇtu̱r tiquiáꞌrˆ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Jo̱baꞌ cajíngꞌˉ i̱ sɨmingꞌˋ do casɨ́ꞌrˉ tiquiáꞌrˆ: “Teaa˜, dsíngꞌˉ nɨcaꞌlee˜e fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ jo̱guɨ nɨcaꞌlee˜baa fɨˊ quiníꞌˆ cajo̱, jo̱ joˋ jméeꞌ˜ cuente e jó̱o̱ꞌˋ jnea˜.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Dsʉꞌ i̱ tiquiáꞌrˆ do dsifɨˊ lajo̱b caquiʉꞌrˊ ta˜ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ i̱ néeˊ ni˜ sɨnʉ́ʉˆ quiáꞌrˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Güɨquie̱ˋduꞌ ꞌmɨꞌˊ e jloꞌˆguɨ lajeeˇ lajaléꞌˋ e seaˋ jo̱ niquɨ́ꞌˊ i̱ jó̱o̱ˋo̱ la, jo̱guɨ güɨquie̱ˋnaꞌ co̱o̱ˋ ñíˆ iʉ˜ niguooˋ jo̱ ñicuǿøꞌ˜naꞌr, jo̱guɨ cuǿøꞌ˜naꞌr caneáangˊ mɨlooˋ e ꞌmɨ́ɨˉ e niꞌǿꞌrˉ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Jo̱guɨ güɨteeˉnaꞌ jaangˋ güɨtሠjiuung˜ i̱ nɨꞌúungꞌ˜guɨ lajeeˇ lajaléngꞌˋneꞌ, jo̱ nijngáangꞌ˜naꞌreꞌ jo̱ nilíingˉneꞌ jmiñiˇ. ¡Ná nijmóˆooꞌ co̱o̱ˋ jmɨɨ˜ jo̱ niꞌnéꞌˆ niquiee˜naaꞌ lajaléꞌˋnaaꞌ!
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Dsʉco̱ꞌ i̱ jó̱o̱ˋo̱ la huí̱i̱bˉ eáangˊ nɨcangórˉ jo̱guɨ huǿøbˉ eáangˊ nɨcangoꞌíiñˊ; jo̱ lajeeˇ jo̱ caꞌɨ́ˋ dsiiˉ e nɨcajúmˉbre, jo̱ lana lɨ́nˉn e lafaꞌ nɨcají̱ꞌˊtu̱r e nɨsiñꞌˊ la.” Jo̱ lajalémꞌˋ i̱ dseaˋ do canaaiñˋ guiarˊ guiʉ́ˉ e cajmeáiñꞌˋ jmɨɨ˜ i̱ sɨmingꞌˋ i̱ caguiéngꞌˉ do.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Jo̱ lajeeˇ jo̱ dob nitáangˋ i̱ rúiñꞌˋ dseaˋ féngꞌˊ do fɨˊ lɨ˜ jmóorˋ ta˜ quiáꞌˉ tiquiáꞌrˆ. Jo̱ mɨ˜ cangoquiéeiñˊ fɨˊ quiáꞌrˉ mɨ˜ tɨˊ lɨ˜ canʉʉˋ, jo̱ canúurˉ e i̱i̱ˉ lúuˊ jo̱ nɨnaangˋ e néeˊ tadséengˋ fɨˊ quiáꞌrˉ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Jo̱ mɨ˜ caguiéiñꞌˉ quiá̱ꞌˉ oꞌnʉ́ˆ quiáꞌrˉ, jo̱b singꞌˊ jaangˋ dseaˋ ꞌléengꞌ˜, jo̱ cajmɨngɨ́ꞌrˉ i̱ dseaˋ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “¿E˜guɨꞌ jmooˋnaꞌ teáangꞌ˜naꞌ na?”
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Jo̱baꞌ cañíiˋ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do jo̱ cajíñꞌˉ: “ꞌMɨ́ɨˉ cagüeangꞌˉ i̱ sɨmingꞌˋ rúnꞌˋ i̱ táꞌˉ cangongɨˊ do. Jo̱baꞌ dsíngꞌˉ calɨꞌiáangˋ dsíiˊ tiquíiꞌˆ, jo̱ caquiʉꞌrˊ ta˜ e cajúngˉ jaangˋ güɨtሠjiuung˜ i̱ niguangꞌˆguɨ lajeeˇ lajaléngꞌˋ i̱ seengˋ quíiꞌˉ, jo̱baꞌ jmóorˋ jmɨɨ˜ lana.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Jo̱ dsʉꞌ mɨ˜ canúuˉ i̱ sɨmingꞌˋ do lado sóongˆ calɨguíiñˉ, jo̱ joˋ calɨꞌiiñ˜ faꞌ caꞌíˉguɨr e sɨnʉ́ʉˆ lɨ˜ néeˊ jmɨɨ˜ do. Jo̱ mɨ˜ calɨlíꞌˆ tiquiáꞌrˆ e táangˋ i̱ jó̱o̱rˊ do caluuˇ, dsifɨˊ lajo̱b cagüɨꞌɨ́ɨrˊ jo̱ caguitéeˋreiñꞌ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Jo̱baꞌ cajíngꞌˉ i̱ sɨmingꞌˋ do casɨ́ꞌrˉ tiquiáꞌrˆ: “Contøømˉ nɨcajméˉe ta˜ quíiꞌˆ jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ néeꞌ˜ jaˋ mɨˊ cajméˉe faꞌ e jaˋ nʉ́ʉꞌ˜ʉ jaléꞌˋ ta˜ quiʉ́ꞌˋ, dsʉꞌ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ néeꞌ˜ jaˋ mɨˊ cajmeáanꞌ˜ jnea˜ jmɨɨ˜, o̱ꞌguɨ mɨˊ cacuǿønꞌ˜ jnea˜ faꞌ jaamˋ joꞌchíꞌˆ quíiꞌˉ e laco̱ꞌ nijmeáangꞌ˜ ꞌñiáꞌˋa jmɨɨ˜ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ cuíinˋn.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Jo̱ dsʉꞌ lanaguɨ e nɨcagüeangꞌˉtu̱ i̱ rúnꞌˋn na, dseaˋ nɨcaꞌíiñˉ jaléꞌˋ cuuˉ quíiꞌˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléꞌˋ e ꞌlɨꞌˆ e seaˋ fɨˊ jmɨgüíˋ, jo̱ ꞌnʉˋ nɨcajngangꞌˊ jaangˋ güɨtሠjiuung˜ i̱ niguoꞌˆguɨ lajeeˇ lajaléngꞌˋ i̱ seengˋ quíˉiiꞌ.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 ’Jo̱baꞌ cañíiˋ tiquiáꞌrˆ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Yʉ̱ʉ̱ˋ quíˉiiꞌ, contøømˉ guiingˇ ꞌnʉˋ có̱o̱ꞌ˜ jnea˜, jo̱ jaléꞌˋ e seaˋ quiéˉe e quíiˉbaꞌ cajo̱.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Jo̱ dsʉꞌ lana e nɨcagüeangꞌˉ i̱ rúnꞌˋ na dsi˜ íꞌˋ e nijmeáangꞌ˜naaꞌr jmɨɨ˜ jo̱ nijmiꞌiáangˋ dsiˋnaaꞌ jaléꞌˋnaaꞌ. Co̱ꞌ huǿøbˉ nɨcangoꞌíiñˊ, jo̱ lajeeˇ jo̱ nɨcaꞌɨ́ˋ dsiˋnaaꞌ e nɨcajúmˉbre; jo̱ dsʉꞌ lanaguɨ e nɨcagüeangꞌˉtu̱r, lɨ́ɨˊ e lafaꞌ nɨcají̱bꞌˊtu̱r.”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.