Atos 7

Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, i̱ dseaˋ mogui˜ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ fii˜ jmidseaˋ quiáꞌˉ dseaˋ Israel do cajmɨngɨ́ꞌrˉ i̱ dseaˋ góorˋ Tée˜ do song e jábꞌˉ lají̱i̱ꞌ˜ júuˆ e nɨcanúurˉ féꞌˋ dseaˋ uii˜ quiáiñꞌˉ do.
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Jo̱baꞌ cañíiˋ Tée˜ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ mogui˜ fii˜ jmidseaˋ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ lala:
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Jo̱ lalab casɨ́ꞌˉ Fidiéeˇ dseaˋ íˋ ie˜ jo̱: “Tʉ́ʉˊ góoꞌˋ có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ sɨjú̱ꞌˆ, jo̱ niguóꞌˆ fɨˊ guóoꞌ˜ uǿˉ lɨ˜ niꞌéeˆe ꞌnʉˋ.”
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 ’Jo̱ lajo̱b cajméeˋ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ quíˉiiꞌ Abraham, cagüɨꞌɨ́ɨˊbre e fɨˊ Caldea do jo̱ fɨˊ dob cangogüeárˋ fɨˊ Harán. Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, cajúmˉ tiquiáꞌrˆ. Jo̱ Fidiéebˇ catǿˉ quiáꞌˉ i̱ Abraham do fɨˊ Canaán fɨˊ lɨ˜ néeˊ jneaa˜aaꞌ lana.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Dsʉꞌ jaˋ cacuøꞌˊ Fidiéeˇ dseaˋ íˋ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ uǿˉ ie˜ jo̱. Jo̱ Fidiéeˇ casɨ́ꞌrˉ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Abraham e nicuǿꞌˉbre dseaˋ sɨju̱ˇ dseaˋ do e uǿˉ do, nañiˊ faꞌ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ jó̱o̱ˊ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Abraham jaˋ mɨˊ seengˋ ie˜ jo̱.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Jo̱guɨ casɨ́ꞌˉbɨ Fidiéeˇ i̱ Abraham do e jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ áangˊ quíˉnaaꞌ nidsilíiñˉ e nigüeárˋ e lɨ́ɨiñˊ dseaˋ fɨɨˋ jiéꞌˋ fɨˊ co̱o̱ˋ ni˜ guóoꞌ˜ uǿˉ e néeˊ huí̱i̱ˉ. Jo̱ fɨˊ jo̱b nijméiñꞌˉ do ta˜ laco̱ꞌ dseaˋ sɨꞌnɨɨngˇ jo̱guɨ gabˋ nidsingɨ́ɨiñˉ do lajeeˇ quiʉ̱́ˋ ciento ji̱i̱ˋ.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Jo̱ casɨ́ꞌˉbɨguɨ Fidiéeˇ i̱ Abraham do jo̱ cajíñꞌˉ: “Jnea˜ nicuǿøˆø iihuɨ́ɨˊ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ nijmeángꞌˋ ta˜ jaléngꞌˋ dseaˋ quiéˉe e lɨiñꞌˊ do dseaˋ sɨꞌnɨɨngˇ. Jo̱ mɨ˜ ningɨ́ˋ jo̱, niꞌuǿmˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ quiéˉe do fɨˊ jo̱, jo̱ jaléngꞌˋ íˋ nijmérˉ lají̱i̱ꞌ˜ e iim˜baa e fɨˊ guóoꞌ˜ uǿˉ na.” Jo̱ lanab casɨ́ꞌˉ Fidiéeˇ i̱ Abraham do ie˜ jo̱.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 ’Jo̱ Fidiéeˇ cacuøꞌrˊ júuˆ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Abraham, jo̱ catɨguaˇ júuˆ e tó̱o̱ˋ li˜ fɨˊ ngúuˊ táangˋ lají̱i̱ꞌ˜ yʉ̱ʉ̱ˋ sɨñʉʉˆ e laco̱ꞌ cuøˊ li˜ e Fidiéebˇ lɨ́ɨngˊ Diée˜ quiáꞌrˉ, jo̱ lajo̱b ta˜ caquiʉꞌˊ Fidiéeˇ quiáꞌˉ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Abraham e nijmiti˜bre e jo̱. Jo̱baꞌ mɨ˜ tɨˊ lɨ˜ calɨséngˋ jaangˋ jiuung˜ sɨñʉʉˆ quiáꞌrˉ i̱ calɨsíˋ Isáaˊ, jo̱ caté̱e̱ˋbre li˜ fɨˊ ngúuˊ táaiñꞌˋ do mɨ˜ cadsíñˉ jñiáˉ jmɨɨ˜ lɨ́ꞌˆ laco̱ꞌ ta˜ cahuɨ̱́ꞌˋ quiáꞌrˉ. Jo̱guɨ lajo̱b cajméeˋ i̱ Isáaˊ do mɨ˜ calɨséngˋ jaangˋ jó̱o̱rˊ sɨñʉʉˆ i̱ calɨsíˋ Jacóoˆ, jo̱guɨ lajo̱b cajméeˋ Jacóoˆ cajo̱ có̱o̱ꞌ˜ lajɨˋ guitúungˋ jó̱o̱rˊ sɨñʉʉˆ i̱ calɨséngˋ quiáꞌrˉ. Jo̱ i̱ guitúungˋ dseañʉꞌˋ íbˋ lɨ́ɨˊ tiquiáꞌˆ lajɨˋ guitu̱ˊ ꞌléꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ do.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 ’Jo̱ co̱ꞌ jaléngꞌˋ i̱ jó̱o̱ˊ Jacóoˆ i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ do calɨ́ˉ dsihuɨ́ɨmˊbre quiáꞌˉ i̱ rúiñꞌˋ i̱ siiˋ Séˆ do, jo̱baꞌ caꞌnɨ́ɨmˋbreiñꞌ do có̱o̱ꞌ˜ dseaˋ i̱ seengˋ fɨˊ Egipto, jo̱ i̱ dseaˋ íˋ fɨˊ jo̱b cajéengˋneiñꞌ. Jo̱ dsʉꞌ eáamˊ cajmɨcó̱o̱ꞌ˜ Fidiéeˇ quiáꞌˉ i̱ Séˆ do,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 jo̱ caleáamˋbreiñꞌ do jee˜ jaléꞌˋ iihuɨ́ɨˊ e sɨꞌíˆ e nidsingɨ́ɨiñꞌˉ do, jo̱guɨ cacuøꞌˊreiñꞌ do e tɨɨmˋbiñꞌ eáangˊ, jo̱guɨ cajméerˋ e guiʉ́bˉ caꞌéeˋ i̱ dseata˜ dseaˋ féngꞌˊ quiáꞌˉ Egipto có̱o̱ꞌr˜, jo̱guɨ cacuøꞌˊreiñꞌ co̱o̱ˋ ta˜ e lɨ́ɨiñꞌˊ do dseaˋ nʉꞌluu˜ quiáꞌˉ dseata˜ dseaˋ féngꞌˊ e fɨˊ Egipto do, jo̱guɨ e néeˊ niñꞌ˜ do fɨˊ ꞌnʉ˜ i̱ dseata˜ féngꞌˊ do có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ jmóoˋ ta˜ fɨˊ jo̱.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 ’Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, cajáˉ ji̱i̱ˋ ooˉ fɨˊ latøøngˉ Egipto có̱o̱ꞌ˜guɨ fɨˊ Canaán, jo̱ eáamˊ iihuɨ́ɨˊ cangongɨ́ɨngˉ dseaˋ cǿøngꞌ˜ quíˉnaaꞌ co̱ꞌ joˋ seaˋ e nidǿꞌrˉ.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Dsʉꞌ mɨ˜ calɨñiˊ i̱ Jacóoˆ do e seabˋ mɨcuɨꞌieeˋ fɨˊ Egipto, jo̱baꞌ fɨˊ jo̱b casíiñˋ jaléngꞌˋ jó̱o̱rˊ i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ do. Jo̱ e jo̱b laꞌuii˜ ya̱ꞌˊ e cangolíiñꞌˆ do fɨˊ Egipto.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 ’Jo̱ mɨ˜ cangolíingˉtu̱ i̱ jó̱o̱ˊ Jacóoˆ fɨˊ Egipto e catɨ́ˋ tú̱ˉ ya̱ꞌˊ, jo̱guɨbaꞌ cajméeˋ Séˆ júuˆ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ íˋ e rúiñꞌˋ dseaˋ ngáangꞌ˜ có̱o̱ꞌ˜bre lɨiñꞌˊ do. Jo̱ lajo̱b calɨñiˊ i̱ dseata˜ Egipto do e dseaˋ Israel lɨ́ɨngˊ Séˆ laco̱ꞌguɨ jneaa˜aaꞌ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, caquiʉꞌˊ Séˆ ta˜ e nidséˉ tiquiáꞌrˆ Jacóoˆ co̱lɨɨng˜ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ sɨnʉ́ʉˆ quiáꞌrˉ fɨˊ lɨ˜ guiing˜ dseaˋ do fɨˊ Egipto. Jo̱ lɨ́ꞌˆ lajeeˇ lajɨɨiñˋ laꞌóꞌˋ cangolíiñˆ fɨˊ jo̱ tíiˊbre setenta y cinco.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 ’Jo̱ lajo̱b cajméeˋ Jacóoˆ, cangogüeáˋbre fɨˊ Egipto có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ sɨnʉ́ʉˆ quiáꞌrˉ. Jo̱ fɨˊ jo̱b cajúiñˉ, jo̱ fɨˊ jo̱bɨ cajo̱ cajúngˉ jaléngꞌˋ dseaˋ áangˊ quíˉnaaꞌ.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Jo̱ jaléꞌˋ móoˋ teáangꞌ˜ i̱ Jacóoˆ do cangocó̱o̱rˋ fɨˊ Siquem lɨ˜ se̱ꞌˊ Canaán, jo̱ caꞌóorˉ fɨˊ dsíiˊ tóˋ é̱e̱ˋ lɨ˜ caláˉ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Abraham quiáꞌˉ jaangˋ i̱ calɨsíˋ Hamor e fɨˊ Siquem do.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 ’Jo̱ mɨ˜ nɨjaquiéengˊ e nijmiti˜ Fidiéeˇ lají̱i̱ꞌ˜ júuˆ e cacuøꞌrˊ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ quíˉiiꞌ Abraham lamɨ˜ jéengˊguɨ eáangˊ, jo̱ eáamˊ nɨcangofɨ́ɨngˉ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ dseaˋ Israel e fɨˊ Egipto do.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Jo̱ ie˜ jo̱ mɨ˜ caguáˋ jaangˋguɨ dseata˜ dseaˋ féngꞌˊ i̱ caquiʉꞌˊ ta˜ e fɨˊ Egipto do, jo̱ i̱ dseata˜ íˋ joˋ calɨcuíiñˋ Séˆ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Jo̱ i̱ dseata˜ íˋ, eáamˊ gaˋ caꞌéerˋ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ góoˋnaaꞌ dseaˋ Israel, jo̱guɨ caquiʉꞌˊ i̱ dseata˜ do ta˜ e ꞌnéˉ nitiúuiñꞌˉ do jaléngꞌˋ yʉ̱ʉ̱ˋ sɨñʉʉˆ quiáꞌrˉ e laco̱ꞌ nijúuiñꞌˉ do.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 ’Jo̱ ie˜ jo̱b cajo̱ cangáangꞌ˜ i̱ yʉ̱ʉ̱ˋ sɨñʉʉˆ Moi˜ do, jo̱ eáamˊ iáangˋ dsíiˊ Fidiéeˇ có̱o̱ꞌ˜ i̱ yʉ̱ʉ̱ˋ do. Jo̱ sejmiiˋbiñꞌ do cajmɨcuó̱o̱ˋ quiáꞌrˉ lajeeˇ gaangˋ sɨꞌˋ.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Jo̱ co̱o̱bˋ mɨ˜ catɨ́ˋ íꞌˋ e ꞌnéˉ nitiúuiñˉ i̱ yʉ̱ʉ̱ˋ do quiáꞌrˉ, jo̱baꞌ cangotiúumˇbre. Jo̱ jaangˋ sɨmɨ́ˆ quiáꞌˉ i̱ dseata˜ dseaˋ féngꞌˊ Egipto do, íbˋ cadséngꞌˋ i̱ yʉ̱ʉ̱ˋ do, jo̱ catǿˉbre fɨˊ quiáꞌrˉ, jo̱ cajmɨcuáangˋneiñꞌ do lafaꞌ jó̱o̱ˊbre.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Jo̱ mɨ˜ cacuaiñꞌˉ do, calɨtɨ́mˋbre lají̱i̱ꞌ˜ e tɨɨngˋ dseaˋ egipcio, jo̱guɨ eáamˊbɨ ꞌgøiñꞌˊ cajo̱ e tɨɨiñˋ jaléꞌˋ júuˆ có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléꞌˋ e jmóoˋ dseaˋ do cajo̱.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 ’Jo̱ mɨ˜ cadsíꞌˉ i̱ Moi˜ i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ do tu̱lóˉ ji̱i̱ˋ, caꞌɨ́ˋ dsíirˊ e nidsiꞌeer˜ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel i̱ taam˜bɨ fɨˊ Egipto do.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Jo̱ mɨ˜ caguiérˉ fɨˊ jo̱, cangáiñˉ jaangˋ dseaˋ egipcio i̱ táangˋ jmángꞌˋ jaangˋ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel. Jo̱ cajmɨꞌǿmꞌˋ Moi˜ i̱ dseaˋ góorˋ do, jo̱guɨ cajngamꞌˊbre i̱ dseaˋ egipcio do.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 ’Jo̱ ɨˊ dsíiˊ i̱ Moi˜ do e nilɨlíꞌˆ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel do e laꞌeáangˊ có̱o̱ꞌ˜ íˋbre nileángˉ Fidiéeˇ jaléiñꞌˋ do, jo̱ dsʉꞌ jaˋ calɨlíꞌˆ i̱ dseaˋ góorˋ do jaléꞌˋ e jo̱.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Jo̱ mɨ˜ cajneáˉ lajo̱, ngóˉtu̱ Moi˜ caléꞌˋ catú̱ˉ e cangoꞌeerˇ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel. Jo̱ mɨ˜ caguiérˉ fɨˊ jo̱, cangáiñˉ gángˉ laꞌóꞌˋ dseaˋ góorˋ i̱ taang˜ ta˜ tɨ́ɨngˊ, jo̱baꞌ calɨꞌiiñ˜ e nisɨ́ngˉtu̱iñꞌ do røøˋ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “¿Jialɨꞌˊ taang˜ ꞌnʉ́ꞌˋ ta˜ tɨ́ɨngˊ laꞌóꞌˋ rúngꞌˋnaꞌ?”
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 ’Jo̱baꞌ i̱ dseaˋ i̱ jmángꞌˋ i̱ jaangˋguɨ do calɨguíimˉbre quiáꞌˉ Moi˜, jo̱ caꞌlemꞌˊbreiñꞌ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ lala: “¿I̱˜ caguíngꞌˋ ꞌnʉˋ e lɨ́ɨnꞌˊ jaangˋ fii˜ quíˉiiꞌ i̱ quidsiꞌˋ íꞌˋ jee˜ jneaꞌˆ?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 ¿Su ɨˊ oꞌˊ e nijnganꞌˆ jnea˜ laco̱ꞌguɨ cajnganꞌˊ i̱ dseaˋ egipcio do lado guiéeˉ?”
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 ’Jo̱ mɨ˜ canúuˉ Moi˜ e júuˆ jo̱, cagüɨꞌɨ́ɨˊbre fɨˊ Egipto jo̱ cangórˉ cangogüeárˋ fɨˊ co̱o̱ˋ guóoꞌ˜ uǿˉ e néeˊ huí̱i̱ˉ e siiˋ Madián. Jo̱ fɨˊ jo̱b caguárˋ laco̱ꞌ jaangˋ dseaˋ i̱ jáaˊ fɨˊ lɨ˜ huí̱i̱ˉ. Jo̱ fɨˊ jo̱b calɨséngˋ gángˉ jó̱o̱rˊ sɨñʉʉˆ.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 ’Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ tu̱lóˉ ji̱i̱ˋ lajo̱, co̱o̱ˋ jmɨɨ˜ lajeeˇ e ngɨˊ Moi˜ fɨˊ co̱o̱ˋ guóoꞌ˜ uǿˉ lɨ˜ jaˋ i̱i̱ˋ ꞌgaꞌˊ lɨˊ dseaˋ seengˋ fɨˊ quiá̱ꞌˉ co̱o̱ˋ móꞌˋ e siiˋ Sinaí, jo̱ fɨˊ jo̱b cangárˉ co̱o̱ˋ ꞌmató̱o̱ˊ e gui˜ iaˋ jɨˋ dsʉꞌ jaˋ e cooˋ. Jo̱ lajeeˇ jo̱b cajmijnéengˋ ꞌñiaꞌˊ jaangˋ ángel quiáꞌˉ Fidiéeˇ e fɨˊ jee˜ jɨˋ quiáꞌˉ e ꞌmaˋ e gui˜ e iaˋ jɨˋ do.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Jo̱ eáamˊ cangoꞌgóˋ dsíiˊ Moi˜ mɨ˜ cangárˉ e jo̱. Jo̱guɨ mɨ˜ cangoquiéeiñˊ cartɨˊ quiá̱ꞌˉguɨ e laco̱ꞌ nijǿørˉ guiʉ́ˉ e jo̱, jo̱ canúurˉ luu˜ Fidiéeˇ e guicajíngꞌˉ lala:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 “Jneab˜ Fidiéeˇ i̱ jmiféngꞌˊ jaléngꞌˋ ꞌlɨɨ˜ dseaˋ cǿøngꞌ˜ quíiˉnaꞌ i̱ calɨsíˋ Abraham có̱o̱ꞌ˜guɨ Isáaˊ jo̱guɨ Jacóoˆ.”
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Jo̱ guicañíiˋtu̱ Fidiéeˇ quiáꞌˉ Moi˜ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ do lala: “Uǿøꞌ˜ lomɨɨꞌ˜, Moi˜, dsʉco̱ꞌ güeamꞌˆ e ni˜ guóoꞌ˜ uǿˉ lɨ˜ sɨꞌøꞌˋ na lana, co̱ꞌ quiá̱bꞌˉ sínꞌˋn.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Jo̱ nɨcamóˉbaa guiʉ́ˉ jial tíiˊ iihuɨ́ɨˊ e íngꞌˋ dseaˋ quiéˉe, dseaˋ Israel, i̱ taang˜ fɨˊ Egipto, jo̱guɨ nɨcanúˉbɨ́ɨ jaléꞌˋ dseeˉ e jmóoˋ dseaˋ egipcio quiáꞌrˉ. Jo̱baꞌ cagüénˉn ꞌñiáꞌˋa e laco̱ꞌ nijmɨcó̱o̱ꞌˇbaare e nileáiñˋ. Jo̱ fɨ́ɨˉɨ ꞌnʉˋ e lana nisɨ́ɨnˆn ꞌnʉˋ fɨˊ Egipto e laco̱ꞌ nigüɨleaanꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ quiéˉe.”
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 Jo̱ casɨ́ꞌˉguɨ Tée˜ i̱ dseaˋ do e júuˆ la:
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Jo̱ i̱ Moi˜ dobingꞌ caꞌuǿøngˋ jaléngꞌˋ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ dseaˋ Israel fɨˊ Egipto, jo̱ íˋbingꞌ lajeeˇ tu̱lóˉ ji̱i̱ˋ cajméerˋ jaléꞌˋ e li˜ jo̱guɨ jaléꞌˋ e quɨ́ɨꞌr˜ jmɨɨˋ laꞌeáangˊ có̱o̱ꞌ˜ güeaꞌˆ quiáꞌˉ Fidiéeˇ lajeeˇ jéeiñˋ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ mɨ˜ cacuoꞌrˊ fɨˊ mar Rojo jo̱guɨ mɨ˜ cangɨrˊ fɨˊ jee˜ uǿˆ quiʉ̱́ˋ.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Jo̱guɨ i̱ Moi˜ dobɨ cajo̱ i̱ casɨ́ꞌˉ jaléngꞌˋ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel có̱o̱ꞌ˜ e júuˆ la: “Fidiéeˇ nijmérˉ e fɨˊ jee˜ ꞌnʉ́ꞌˋ nigüɨꞌɨ́ɨˊ jaangˋ dseaˋ i̱ niféꞌˋ cuaiñ˜ quiáꞌˉ dseaˋ do laco̱ꞌguɨ la jmóoˋ jnea˜.”
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Jo̱guɨ Moi˜bɨ cajo̱ i̱ caꞌíngꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ i̱ ángel do fɨˊ yʉ́ꞌˆ móꞌˋ Sinaí; jo̱ lɨ́ˉ jo̱ cangɨ́ɨiñˋ quiáꞌˉ ꞌlɨɨ˜ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ dseaˋ Israel lajeeˇ e sɨseáiñꞌˊ do fɨˊ ni˜ guóoꞌ˜ uǿˉ quiʉ̱́ˋ. Jo̱ Moi˜bɨ cajo̱ i̱ caꞌíngꞌˋ e júuˆ quiáꞌˉ Fidiéeˇ có̱o̱ꞌ˜ e cuøˊ e se̱e̱ˉnaaꞌ cøøngˋ có̱o̱ꞌ˜ Fidiéeˇ lata˜, jo̱ íˋbɨ cajo̱ dseaˋ cangɨ́ɨiñˋ fɨˊ jaguóoˋnaaꞌ e júuˆ jo̱, dseaˋ lɨ́ɨˊnaaꞌ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 ’Dsʉꞌ jaˋ calɨꞌiing˜ jaléngꞌˋ ꞌlɨɨ˜ dseaˋ áangˊ quíˉnaaꞌ faꞌ calɨnʉ́ʉꞌr˜ júuˆ quiáꞌˉ dseaˋ do o̱ꞌguɨ calɨjíiꞌr˜ júuˆ quiáiñꞌˉ do cajo̱, co̱ꞌ calɨꞌiiñ˜ e niquɨmꞌˉtu̱r caléꞌˋ catú̱ˉ fɨˊ Egipto.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Jo̱ i̱ dseaˋ Israel do casɨ́ꞌrˉ Aarón, jaangˋ rúngꞌˋ dseaˋ ngáangꞌ˜ có̱o̱ꞌ˜ Moi˜ do, jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ lala: “Jmɨlɨɨngˇ diée˜ quíˉiiꞌ i̱ niꞌéꞌˉ jneaa˜aaꞌ fɨˊ. Co̱ꞌ jaˋ ne˜naaꞌ e˜ calɨ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ Moi˜ do i̱ caꞌuǿøngˋ jneaa˜aaꞌ fɨˊ Egipto, co̱ꞌ jaˋ mɨˊ cagüeamꞌˊbɨr e fɨˊ yʉ́ꞌˆ móꞌˋ lɨ˜ cangórˉ do”.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Jo̱baꞌ cajmeáangˋ i̱ dseaˋ Israel dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ do jaangˋ diée˜ i̱ lɨ́ɨngˊ la lɨ́ɨngˊ güɨtሠjiuung˜ có̱o̱ꞌ˜ layaang˜ cunéeˇ. Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ e cajmɨlɨɨiñ˜ i̱ diée˜ do, jo̱ canaaiñˋ jmifémꞌˊbreiñꞌ do, jo̱ jngaiñꞌˊ jaléngꞌˋ jóꞌˋ e cuøiñꞌˊ i̱ diée˜ do, jo̱guɨ jmóorˋ jmɨɨ˜ e jmiféiñꞌˊ i̱ diée˜ íˋ cajo̱ i̱ cajmeáaiñˋ có̱o̱ꞌ˜ layaang˜ guóorˋ do.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 ’Jo̱ uíiꞌ˜ jo̱baꞌ caꞌnáamˉ ꞌñiaꞌˊ Fidiéeˇ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ quiáꞌrˉ dseaˋ Israel dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ, jo̱ jaˋ cajnirˊ fɨˊ quiáiñꞌˉ do e nijmiféiñꞌˊ jaléngꞌˋ nʉ́ʉˊ i̱ sɨtǿngꞌˉ yʉ́ꞌˆ jmɨgüíˋ; co̱ꞌ lajo̱b to̱o̱˜ fɨˊ ni˜ jiˋ quiáꞌˉ Fidiéeˇ e cajmeꞌˊ i̱ dseaˋ i̱ caféꞌˋ cuaiñ˜ quiáꞌrˉ malɨɨ˜guɨ eáangˊ mɨ˜ cajíñꞌˉ lala:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Co̱ꞌ ꞌnʉ́ꞌˋ ie˜ jo̱ cajméeꞌ˜naꞌ ꞌnʉ́ʉˊ lɨ˜ cajmiféngꞌˊnaꞌ i̱ diée˜ i̱ siiˋ Moloc có̱o̱ꞌ˜guɨ nʉ́ʉˊ quiáꞌˉ i̱ diée˜ i̱ siiˋ Refán.
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 Jo̱ caféꞌˋbɨ Tée˜ júuˆ quiáꞌrˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ jo̱ cajíñꞌˉ:
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jaléngꞌˋ dseaˋ áangˊ quíˉnaaꞌ caꞌímꞌˋbre e ꞌnʉ́ʉˊ ꞌmɨꞌˊ do. Jo̱ mɨ˜ cagüɨlíiñˋ có̱o̱ꞌ˜ Josué e fɨˊ guóoꞌ˜ uǿˆ la, quié̱e̱ˋbre e ꞌnʉ́ʉˊ ꞌmɨꞌˊ do, jo̱ quie̱ˊbre cajo̱ mɨ˜ calɨ́ꞌrˉ jaléꞌˋ uǿˉ quiáꞌˉ jaléꞌˋ fɨɨˋ e caguieeˉguɨ e cacuøꞌˊ Fidiéeˇ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ íˋ. Jo̱ lajo̱bɨ jmóorˋ latɨˊ mɨ˜ catɨ́ˋ íꞌˋ e caquiʉꞌˊ dseata˜ Davíꞌˆ ta˜.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Jo̱ eáamˊ calɨꞌiáangˋ dsíiˊ Fidiéeˇ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseata˜ Davíꞌˆ do, jo̱guɨ Davíꞌˆ calɨꞌiiñ˜ cajmeꞌrˊ co̱o̱ˋ ꞌnʉ́ʉˊ fɨˊ lɨ˜ nijmiféngꞌˊ dseaˋ i̱ Fidiéeˇ quíˉiiꞌ jo̱guɨ i̱ lɨ́ɨngˊ Fidiéeˇ quiáꞌˉ ꞌlɨɨ˜ yʉ́ʉꞌ˜ Jacóoˆ cajo̱.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Jo̱ dsʉꞌ i̱ jó̱o̱ˊ Davíꞌˆ i̱ siiˋ Salomón, íˋbingꞌ i̱ cajmeꞌˊ e ꞌnʉ˜ Fidiéeˇ do.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Jo̱ dsʉꞌ Fidiéeˇ dseaˋ féngꞌˊ dseaˋ ñíingˊ jaˋ seeiñˋ fɨˊ dsíiˊ ꞌnʉ́ʉˊ e jmoꞌˊ dseaˋ jmɨgüíˋ yaaiñ˜ lɨ́ꞌˆ laco̱ꞌguɨ cajíngꞌˉ i̱ dseaˋ áangˊ quíˉiiꞌ i̱ caféꞌˋ cuaiñ˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ malɨɨ˜guɨ eáangˊ i̱ calɨsíˋ Saíiˆ mɨ˜ cajíñꞌˉ lala:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Jnea˜ Fidiéeˇ, jo̱ fɨˊ ñifɨ́bˉ lɨ˜ guiin˜n quiʉ́ꞌˋʉ ta˜,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Dsʉco̱ꞌ ꞌñiábꞌˋ jnea˜ cajméˉe lajaléꞌˋ e seaˋ fɨˊ laꞌúngˉ fɨˊ jmɨgüíˋ.
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Jo̱ caféꞌˋbɨ Tée˜ júuˆ quiáꞌrˉ jo̱ cajíñꞌˉ:
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Co̱ꞌ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ íˋbingꞌ eáamˊ gaˋ cajmeáiñꞌˋ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ caféꞌˋ cuaiñ˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ malɨɨ˜guɨ jo̱ cajngamꞌˊbre jaléngꞌˋ dseaˋ íˋ mɨ˜ caféiñꞌˋ cuaiñ˜ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ i̱ jaˋ røøngˋ dseeˉ i̱ tɨˊ lɨ˜ nijáaˊ do. Jo̱guɨ lanaguɨ nɨcagüémˉ fɨˊ jmɨgüíˋ la i̱ dseaˋ i̱ jaˋ røøngˋ dseeˉ do, jo̱ dsʉꞌ ꞌnʉ́ꞌˋ ꞌníbꞌˋ cañíingˊnaꞌre cartɨˊ canjngamꞌˊbaꞌre.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Jo̱ nañiˊ faꞌ e nɨcaꞌíingꞌ˜naꞌ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ laꞌeáangˊ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ ángeles quiáꞌrˉ, jo̱ dsʉꞌ jaˋ cajmeeˉnaꞌ nʉ́ʉꞌ˜naꞌ e jo̱.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ quie̱ˊ nifɨˊ quiáꞌˉ dseaˋ Israel e júuˆ quiáꞌˉ Tée˜ do, dsíngꞌˉ calɨguíiñˉ quiáꞌˉ dseaˋ do carjɨˋ tʉrˊ maja̱r˜.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Dsʉꞌ i̱ Tée˜ do eáamˊ jéeˊ Jmɨguíˋ quiáꞌˉ Fidiéeˇ quiáꞌrˉ, jo̱ caséerˋ nir˜ fɨˊ yʉ́ꞌˆ jmɨgüíˋ jo̱ cangárˉ cateáˋ fɨˊ lɨ˜ laniingˉ ꞌgøngꞌˊ quiáꞌˉ Fidiéeˇ, jo̱guɨ cangáiñˉ Jesús e singꞌˊ dseaˋ do lɨ́ꞌˆ lɨˊ dséeˊ cáangˋ Tiquiáꞌrˆ Fidiéeˇ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Jo̱ casɨ́ꞌˉ Tée˜ i̱ dseaˋ sɨseángꞌˊ do:
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Jo̱ dsʉꞌ i̱ dseaˋ i̱ teáangˉ do i̱ ꞌnɨ́ɨngˋ Tée˜ cajniˊbre loguar˜ jo̱ canaaiñˋ guiarˊ ꞌgooˋ lajɨɨiñꞌˋ do e nisáiñꞌˊ Tée˜ jo̱ casamꞌˉbre.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Jo̱ caguíingˋneiñꞌ do fɨˊ caluuˇ e fɨɨˋ jo̱, jo̱ canaaiñˋ táangˊneiñꞌ cu̱u̱˜; jo̱ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ ꞌníꞌˋ níiˉ quiáꞌrˉ do caséerˊ sɨ̱ꞌrˆ có̱o̱ꞌ˜ jaangˋ sɨmingꞌˋ i̱ siiˋ Saulo lajeeˇ e táangˊneiñꞌ do cu̱u̱˜.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Jo̱ lajeeˇ jo̱ canaangˋ Tée˜ e féiñꞌˊ Fidiéeˇ jo̱ cajíñꞌˉ:
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ e caféꞌrˋ e jo̱, casíꞌrˋ uǿˉ jnir˜ jo̱ canaaiñˋ féꞌrˋ teáˋ:
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.