Lucas 7
Cacua NT (CBV_WBT) vs NVT
1 Páant cã́acwãdih bohé péanit, Jesús Capernaum tʉ́tchiboó ãt bejep wʉt jĩ.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Romano cien soldadowã ĩ maáh Capernaum tʉ́tchidih ãt jʉmʉp wʉt jĩ. Caandíh teo wʉ̃hni ã oini bʉ́dí wʉnna ãt chãjap wʉt jĩ.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Pánihna, Jesús ã jʉibíát doonádih joinít, judíowã ĩ maátadih Jesús pebhna ãt wahap wʉt jĩ, caandíh teo wʉ̃hnidih booanadih ã bejat pínah niijná.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Páant ã wahachah, judíowã ĩ maáta Jesús pebhna jʉibínit, bʉ́dí ʉʉ́bhna, nin pah ĩt niíj naáwáp wʉt jĩ: —Jwiítdih wahni tʉ́ini caá. Jwiít judíowãdih tʉ́i oinit, jwĩ míic wáacat mʉʉdíh chãjat pínah dinero ã wʉ̃hʉp jĩ. Páant ã tʉ́i chãjat jíib, caandíh ma teo wáac jʉ̃ʉ́wʉ́, ĩt niijíp wʉt jĩ.
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 — ausente —
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Páant ĩ niijíchah joinít, Jesús ĩjeéh ãt bejep wʉt jĩ. Pánih bejnit, cien soldadowã ĩ maáh pebhna ĩ tóah jʉibínachah, caán bita ã chéenwãdih wahnit, nin pah ãt niíj naáwát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ: “Maá, weem cháh wẽpni ma jʉmʉchah jéihna, ma pebhna jʉibícan, ‘Wĩ́ih mʉʉdíh ma waád jʉ̃ʉ́wʉ́’, niijní dée nihcan caá. Meemdíh wã tac bʉʉgáíhcan caá. Pánihna, yʉʉ́pmahjeh jʉmna, ma wẽpatjĩh weemdíh teo wʉ̃hnidih ma booanaá.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 — ausente —
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 Wã chah jʉmnit bita maáta weemdíh ĩ wʉtna caá. Weembʉ́t soldadowãdih wʉtni caá. Biícdih ‘Ma bejeé’, wã niijíchah, ãpĩ́ bejna caá. Biíhdih ‘Ma jʉ̃ʉ́wʉ́’, wã niijíchah, ãpĩ́ jʉ̃óhna caá. ‘Nindih ma chãjaá’, weemdíh teo wʉ̃hnidih wã niijíchah, ãpĩ́ chãjna caá. Pánihna, ma wʉtat wẽpatdihbʉt wã tʉ́i jéihna caá. Ma wʉtʉchahjeh, weemdíh teo wʉ̃hni ã boobipna caá”, cien soldadowã ĩ maáh ã chéenwã Jesúsdih ĩt niíj naóh yapanap wʉt jĩ.
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Páant ĩ niijíchah joinít, caán soldadowã ĩ maáh “Jesús caandíh ã booabipna caá”, ã niíj jenah joyátdih jéihnit, Jesús bʉ́dí ãt weñep wʉt jĩ. Pánih wẽinit, ãjeéh péenitdih tac pʉ́ʉd ennit, nin pah queétdih ãt niijíp wʉt jĩ:ãt niijíp wʉt jĩ.
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Pánihna, soldadowã ĩ maáh ã wahnitji ã́ih mʉʉdíh ĩ jwʉ́ʉb jʉibínachah, caandíh teo wʉ̃hni booni ãtát jʉmʉp wʉt jĩ.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Tʉ́ttimah, Naín wʉ̃t jʉmni tʉ́tchina Jesúswã ĩt bejep wʉt jĩ. Dawá cã́acwãbʉt ĩjeéh ĩt péenap wʉt jĩ.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Pánih bejnit, Naín tʉ́tchi jẽc pebh ĩ tóah jʉibínachah, caán tʉ́tchidih moón wʉnni bácahjidih yohat tʉ́ʉt niijná, caandíh ĩ ʉb bac jʉ̃ʉ́wʉ́chah, Jesúswã queétdih ĩt jwãááp wʉt jĩ. Beh wili éemp wʉnnih mit jʉmʉp wʉt jĩ. Mi wʉ̃ʉ́h biíc jʉmni ãt wʉnʉp wʉt jĩ. Dawá cã́acwãbʉt mijeéh ĩt ñʉʉn bác jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Páant ĩ jʉ̃ʉ́wʉ́chah ennit, Jesús caántdih jĩ́gah ennit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:ãt niijíp wʉt jĩ.
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Páant niijnít, wʉnni ã́ih bácahji lajni naadíh ã tewechah, caandíh beonit ĩt chão ñʉ́hʉp wʉt jĩ. Pánih teonit,wʉnnidih ãt niijíp wʉt jĩ.
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Páant ã niijíchahjeh, wʉnniji jwʉ́ʉb boo pʉd chʉ́ʉdnit, ãt wéhenap wʉt jĩ. Páant ã boonachah, Jesús beh wilidih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:ãt niijíp wʉt jĩ.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Páant ã booanachah enna, nihat cã́acwã wʉ́hi bejnit, Diosdih bʉ́dí ĩt weñep wʉt jĩ. —Dios naáwátdih wẽp naóh yapani ãt jʉi tágaá. Dios jwiít ã́ih cã́acwãdih teo wáacadih ãt jʉi tágaá, ĩt míic niijíp wʉt jĩ.
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Páant ã chãjatji doonádih nihat Judea baác, pebhbit jʉmni baácnadihbʉt ĩt naóh peetép wʉt jĩ.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Jesús páant ã chãjatji dooná Juan Daabánidihbʉt ãt jʉibínap wʉt jĩ. Caán nemat mʉʉ́boó ã jʉmʉchah, ã bohénit caandíh ĩt jʉibí naáwáp wʉt jĩ.
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 Páant ĩ naáwáchah joinít, chénewã ã bohénitdih Jesús pebhna ãt wahap wʉt jĩ. “¿Meém Dios ã wahni, jwiít judíowã jwĩ pã́ini niít? ¿Biíhdih bidat niít náahap?” queétdih ãt niíj ʉʉ́bh joyát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Páant ã niijíchah joinít, Jesús pebhna ĩt bejep wʉt jĩ. Caanná jʉibínit, Jesúsdih nin pah ĩt niijíp wʉt jĩ: —Juan Daabáni jwiítdih wahnit, nin pah ã niíj ʉʉ́bh joyát tʉ́ʉtʉp be: ‘¿Meém Dios ã wahni, jwiít judíowã jwĩ pã́ini niít? ¿Biíhdih bidat niít náahap?’ jwiítdih ã niiját tʉ́ʉtʉp be, Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ.
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Ĩ jʉibínachahjeh, Jesús dawá cã́acwãdih booana ãt chãjap wʉt jĩ. Nemép jʉmnitdihbʉt booa, dawá jéih encannitdihbʉt ãt booanap wʉt jĩ.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 Juan ã wahnit ĩ niijíchah joinít, nin pah Jesús queétdih ãt niíj jepahap wʉt jĩ:
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Juan ã wahnitji ĩ jwʉ́ʉb bejat tʉ́ttimah, Juan ded pah ã jʉmatdih cã́acwãdih nin pah Jesús ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 — ausente —
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 — ausente —
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 — ausente —
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Juandih ĩ nemat pínah jã́tih, ã bohéátdih joinít, nihat cã́acwã, Romano maáta ĩ ʉʉ́bát tʉ́ʉtni nʉ́odih ʉʉ́bh wʉ̃hnitbʉt, Juandih ĩtát daabáát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant Diosdih jepahnit ĩ jʉmʉchah, Jesúsboó ã niijíchah joinít, “Dios ã wʉtat yoobópdih caá”, ĩt niijíp wʉt jĩ.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Obohjeéhtih, fariseowã, Moisés ã wʉtatjidih bohénitbʉt, Juandih daabáát tʉ́ʉtcan, Dios queétdih ã náah yacat pínahdih ĩt náahcap wʉt jĩ.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Páant ĩ jʉmatdih jéihnit, Jesús nin pah ãt jwʉ́ʉb niíj naáwáp wʉt jĩ:
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 — ausente —
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 — ausente —
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 — ausente —
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Biíh yeó jáap biíc fariseo, Simón wʉ̃t jʉmni, Jesúsdih ãt nʉmah jeémép wʉt jĩ. Ã́ih mʉʉná jʉibínit, Jesús ãjeéh ãt jeémép wʉt jĩ.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Simóníh mʉʉdíh Jesús ã jʉmat doonádih joinít, queét ĩ jeéméchah, caán tʉ́tchidih bóli, deoh nah jʉmnih, tʉ́i chej jʉmni yíi quiítdih mit ʉb waád jʉibínap wʉt jĩ. Caán quiít alabastro ĩ niijní jeejĩ́h ĩ chãjni quiít ãt jʉmʉp wʉt jĩ.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Pánih ʉb waád jʉibínit, Jesús pebh bódicha caj yoh ñajnit, caandíh mi oyat jʉ́ʉtna, ã́ih jítchanadih miíh quíib macjĩh jʉ̃i chócnit, miíh waó yoócjĩh mit jõp wiwip wʉt jĩ. Pánih chãj péa, ã́ih jítchanadih nomnit, mi ʉb jʉ̃óhni tʉ́i chej jʉmni yíidih pʉohnit, mit ñáñap wʉt jĩ.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Páant mi chãjachah ennit, Jesúsdih nʉmah jeémpni Simónboó nin pah caanjéh ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ: “Nin newé Dios naáwátdih naóh yapani jʉmna, caandíh teonih yeejép mi jʉmatdih ãta jéih tagaá. Jéihnit, caántdih ãta tewat tʉ́ʉtcan tagaá. Obohjeéhtih, páant ã chãjcan, naóh yapani yoobát nihcan nacaá”, ãt niíj jenah joyóp wʉt yʉh jĩ.
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Páant ã niíj jenah joyátdih jéihnit, nin pah Jesús caandíh ãt niijíp wʉt jĩ:ãt niijíp wʉt jĩ. —Ma naáwá, Bohéní, Simón caandíh ãt niijíp wʉt jĩ.
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 — ausente —
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Jesús Simóndih ãt niijíp wʉt jĩ.
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 —Bʉ́dí nʉ́o wainíboó caandíh chah ã oibipna caá, Simón ãt niíj jepahap wʉt jĩ.Jesús caandíh ãt niijíp wʉt jĩ.
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Páant niijnít, yad wilidih jʉ́ʉt jã́hanit, Simóndih nin pah ãt jwʉ́ʉb niíj naáwáp wʉt jĩ:
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 — ausente —
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 — ausente —
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Jesús Simóndih ãt niijíp wʉt jĩ.
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Caandíh páant niíj péanit, caántdih jwʉh nin pah ãt jwʉ́ʉb niijíp wʉt jĩ:
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah joinít, ãjeéh jeémpnit nin pah queétjeh ĩt míic niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ: —¿Dedé newéna tigaá nin? ¡Yéejat yohat wẽpatbʉt ã bíbohna caá! ĩt míic niijíp wʉt jĩ.
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 — ausente —
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.