Romanos 9
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH
1 — ausente —
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 — ausente —
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Wĩ́ih baácdih moón, wã déewã, Israel ã jʉimená, Cristodih ĩ náahcat jíib iiguípna ĩ bejbipna caá. Pánihna, “Wã déewãdih bʉ́dí oinit, iiguípna ĩ bejcat pínah niijná, tʉ́ʉt nʉʉmnít, weémboó iiguípna wãta bej tagaá, queét ĩ tʉ́i yapat pínah niijná”, wãpĩ́ niíj jenah joiná caá. Obohjeéhtih, páant niíj jenah joiná yʉhna, wã jéih chãjcan caá.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Queét wã déewã Israel jʉimená jʉmna, Dios ã weh pínah queétdih ãt ñíwip wʉt jĩ. Ded pah ã́ihwã ĩ jʉmat pínahdih queétdih ãt naáwáp wʉt jĩ. Moisés jʉm láa ã́ih yeh iigátjĩh queétdih ãt waáwáp wʉt jĩ. Ã wʉtatdih Moisésjidih queétdih ãt jwíih naáwát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Diosdih ĩ weñat pínah mʉʉdíh queétdih ãt chãjat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Ã tʉ́i chãjat pínahdih queétdih wʉt jĩí Dios ãt naáwáp wʉt jĩ.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Jwĩ nʉowã Abraham, Isaac, Jacob queét biíc peihcannit, jwiít judíowãdih cã́ac waowã́ ĩ jʉmʉchah, jwiít ĩ jʉimená caá. Jesucristobʉt, ĩ jʉima yoobát ãt jʉmʉp wʉt jĩ. Caán Jesucristo Diosjeh mʉntih jʉmna, nihat chah maáh ã jʉmna caá. Yeó jáap jʉmat pah caandíh jwĩ tʉ́i wẽi naóh jĩíh. Páant tií ã jʉmʉ naáh.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Páant wã naáwáchah, nin pah ñita niíj jenah joi tágaá: “Dios ã naáwátji pah biíc yoobó jwiít Israel ã jʉimenádih ã́ihwã pínah ãt chãjcap taga”, ñita niíj jenah joi tágaá. Obohjeéhtih, páant nihcan caá. Biquína Israel ã jʉimená jʉmna yʉhna, Dioíhwã yoobát nihcan caá.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Nin pah caá: Biquína Israel jʉimená Abraham jʉimená ĩ jʉmʉchah yʉhna, “Abraham jʉimená yoobát nihcan caá”, queétdih Dios ã niíj enna caá. Nin pah Dios ãt niijíp wʉt jĩ: “Obohjeéhtih, ma wʉ̃ʉ́h Isaac jʉimená bácah ma jʉimená yoobát ĩ jʉmbipna caá”, Dios Abrahamdih ãt niijíp wʉt jĩ.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Páant ã niíj naáwáchah joinít, nindih jwĩ jéihna caá: Abraham jʉimená cã́ac jʉmna yʉhna, Diosdih tʉ́i jenah joicán, ã weh nihcan caá. Dios ã niijátjidih tʉ́i jenah joinítjeh tigaá Abraham ã jʉimená pohba.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Nin pah Dios Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Tʉ́ttimah bóo jópchi nin dée widhdih mʉntih wã jwʉ́ʉb jʉ̃ʉ́wʉ́chah, majeéh bóli Sara ma wʉ̃ʉ́hdih mi tʉ́ʉhbipna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Tʉ́ttimah, Isaac áa Rebeca waláhnit mit weh jʉmʉp wʉt jĩ. Queét chénat pah ĩ íip Isaac jwĩ nʉo ãt jʉmʉp wʉt jĩ.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Páant ã ñíwatjidih jenah joinít, Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ: “ ‘Jacobdih caá wã oyop. Obohjeéhtih, Esaúboodíh wã iiná caá’, Dios ã niijná caá”, ãt niíj daacáp tajĩ.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Caandíh jenah joinít ¿ded pah tigaá jwĩta niíj? “Ded pah ĩ chãjatdih jenah joicánjeh, ã náahnidihjeh pánih ñíona, Dios yoobópdih ã chãjcan caá”, ¿jwĩta niij tániít? ¡Pánihcan caá!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Dios Moisésdih nin pah ã niijátjidih jwiítdih náhniat caá náahap: “Det wã náahnitdihjeh wã jĩ́gah en teo wáacbipna caá”, Dios ã niijná caá, ãt niíj daacáp tajĩ. Ded pah cã́ac ã chãjatdih jenah joicánjeh caandíh ñíonit, yoobópdih ã chãjna caá.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Jwiít cã́acwã jwĩ náahat pah nihcan, ded pah jwĩ chãjat jíibbʉt nihcan, det ã náahnitdihjeh Dios ã jĩ́gah en teo wáacna caá.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Faraón Egipto baácdih moón ĩ maáhdih ded pah Dios ã niijátjidih náhninit, “Dios ã chãjat yoobópdih ã jʉmna caá”, jwĩ niíj jéihna caá. Nin pah Faraóndih ãt niijíp wʉt jĩ: “Egipto baácdih moón ĩ maáh pínahdih meemdíh maáh wã waadánap jĩ, nihatdih wã wẽpatdih wã jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná. Pánihna, ded pah meemdíh wã chãjachah ennit, nihat baácdih moón ‘Caánboó chah wẽpni caá’, ĩ niíj naóhbipna caá”, Dios caandíh ã niijíp be, Moisés ãt niíj daacáp tajĩ.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Dios det ã náahnitdihjeh ã jĩ́gah enna caá. Obohjeéhtih, det bitadih caanjéh ã jepahat tʉ́ʉtcan caá. Pánihna, Dios ded pah ã náahatdihjeh ã jéih chãjna caá.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Pánih chãjni ã jʉmʉchah ennit, weemdíh nin pah ñita niij tágaá: “Dios ã náahnitdihjeh ã jĩ́gah enechah, jwiítboó caandíh yap yohna, jwĩ bʉjácan niít. Pánih yap yohna, jwĩ jéih bʉʉjácah, ¿dépanih tigaá caán jwiítdih ã peéh chãjíhna?” niíj íijnit, weemdíh ñita ʉʉ́bh joi tágaá.
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Nin pah yeebdíh wãta niíj jepah taga: ¿Yeéb cã́acwã oboh jʉmnit jʉmna yʉhna, Diosdih ñita jʉ̃ih niít? Ded wáam dahdih ã nawachah, ã naoni dahboó caandíh nin pah ã jéih niíj jʉ̃ihcan caá: “¿Dépanih tibeé weemdíh nin pah jígohni dah ma nao?” ã jéih niijcán caá. Pánihna, yeéb Diosdih jʉ̃ihna, caán wáam dah ã jʉ̃ihñat pah niijná caá ñi chãjap.
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Wáam dah naoni ã náahat pah caán wáam déepjĩhjeh mʉntih dawá mácah jígohni dahnadih ã jéih naona caá. Biquína tʉ́ini wáam dahnadih naona, biíh oboh jʉmnidihbʉt ã jéih naona caá. Pánihna, caán ã nawat dée, Diosbʉt ã náahat pahjeh jwiítdih ã jéih chãjna caá.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Iiguípna bejnit pínah ĩ yéej chãjatdih bʉ́dí ã íijatdih jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná, Dios queétdih ã peéh chãjbipna caá. Obohjeéhtih, ã wẽpatboodíh jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná, queétdih ã peéh chãjat pínahdih jenah joiná yʉhna, maatápdih ĩ yéej chãjatdih ãt enah boj jwʉhʉp wʉt jĩ.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 — ausente —
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 — ausente —
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Páant ã yapat pínahdih Dios naáwátdih naóh yapani Oseas nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 ‘Wĩ́ihwã yeéb nihcan caá’, ã niijnítjiboó Dios báadhni weh ĩ jʉmbipna caá”, ãt niíj daacáp tajĩ. (Os 1.10)
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 — ausente —
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 — ausente —
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Isaías nin pahbʉt ãt niíj daacáp tajĩ:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Nindih tʉ́i náhniat caá náahap: judíowã nihcannit Jesucristodih tʉ́i jenah joinít, ĩ jepahachah ennit, “Nit tʉ́init caá”, queétdih Dios ãt niíj enep taga. Dios biícdih ĩ tʉ́i jʉmat pínahdih ĩ bidcah yʉhna, Dios queétdih ãt tʉ́i ʉbʉp taga.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Obohjeéhtih, Israel ã jʉimená judíowãboó “Jwiít Dios ã wʉtatdih jwĩ chãjachah, caán biícdih jwĩ tʉ́i jʉmbipna caá”, niíj jenah joí bidna yʉhna, Moisés ã wʉtatjidih jepahíhna yʉhna, ĩt jéih bʉʉjácap taga. Pánihna, tʉ́init ĩ jʉmíhna yʉhna, ã wʉtatdih ĩ jepahcatdih ennit, “Nit tʉ́init caá”, Dios ãt niíj encap taga.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 ¿Dépanih tigaá tʉ́init jʉmíhna yʉhna, ĩ bʉʉjácan? “Dioíhwã jʉmíhna, jwĩ jenah joyátjĩhjeh Moisés ã wʉtatjidih jwĩ jéih jepahna caá”, niíj jenah joinít, Diosdih tʉ́i jenah joicánjeh, ĩt jéih bʉʉjácap taga. Jesúíh tʉ́ini doonádih naóhna, nin pah jwĩpĩ́ niijná caá: “Jwĩ tóocni jee dáh panihni Cristo ã jʉmna caá”, jwĩpĩ́ niíj naóh bohéna caá. Det jee dáhdih bʉʉg lájnitboó ĩ tóocni dahdih ĩpĩ́ íijna caá. Pánihat pah, Cristoíh doonádih joinít, tóocni jee dáhdih ĩ íijat pah caandíhbʉt íijnit, Dios biícdih ĩ jéih jʉmcan niít.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Páant Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.