Marcos 5
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NVT
1 Jesús johlitdih yayániji ã bohénit biícdih Gadara baácna ĩt chʉ́ʉh jʉibínap wʉt jĩ.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Pánih chʉ́ʉh jʉibínit, Jesúswã ĩ aab béjechah, cã́ac yohopmant nemépwã jʉmni newé Jesúsdih ãt jwãáh dei bejep wʉt jĩ.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Caán newé cã́ac yohopboó jeé íitna ãpĩ́ jʉmʉp wʉt jĩ. Cã́acwã caandíh chéona yʉhna, ĩt jéih teocap wʉt jĩ.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Dawá láa ĩtah tõpjĩh ã́ih téihya colóhnadih ĩ chéwechah yʉhna, ãpĩ́ pʉ́ʉd wái daj yohop wʉt jĩ. Ã́ih jítcha colóhnadihbʉt ĩtah tõpjĩh ĩ chéwechah yʉhna, ãpĩ́ daj mao yohop wʉt jĩ. Pánih wẽpni ã jʉmʉchah, cã́acwã caandíh ĩt jéih teocap wʉt jĩ.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Cã́ac yohop jeé íitnaboó chei jʉmat pah, yeó jáap jʉmat pahbʉt caán míicjeh jee dáhjĩh ãpĩ́ míic mao ñaacáp wʉt jĩ.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Pánihna, Jesús yʉʉ́p ã jʉ̃ʉ́wʉ́chah ennit, caandíh ãt jwãáh ñáo dei jʉibínap wʉt jĩ. Jesús pebh jʉibínit, ã wẽpatdih jéihna, ãt bódicha caj yoh ñajap wʉt jĩ.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 — ausente —
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 — ausente —
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 —¿Dedé tigaá ma wʉ̃t jʉm? Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 —Jwiítdih biíh baácboó ma wahca bojoó, nemépwã ĩt niijíp wʉt jĩ.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Queét pebh, jeé ñaj deyepboó, momo mʉʉwã ĩ bid jeéméchah ennit, nin pah nemépwã Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ:
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 —Queét mʉʉwãdih jwiítdih ma waadát tʉ́ʉtʉ́, ĩt niijíp wʉt jĩ.
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 —Ñi waad béjeé bácah, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchahjeh, caán newéíh bácahmant bac bejnit, mʉʉwãdih ĩt waadáp wʉt jĩ. Páant ĩ waadáchah, íimna ñáo dei bej, bʉʉ́g báahnit, mʉʉwã ĩt chĩíc wʉnʉp wʉt jĩ. Dos mil mʉʉwã ĩt wʉnʉp wʉt jĩ.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Páant ĩ bʉʉ́g báah chĩíc wʉnʉchah ennit, queétdih en daonítji ĩ́ih tʉ́tchiboó ĩt jweí jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ. Jweí jwʉ́ʉb bejnit, nihat ĩ jwãáhnitdih ĩt naáwáp wʉt jĩ. Queét ĩ jʉmni tʉ́tchidih jwʉ́ʉb jʉibínit, caánboobʉ́t ĩt naóh peetép wʉt jĩ. Páant ĩ naáwáchah joinít, caán tʉ́tchidih moón Jesús ded pah ã chãjatjidih enedih ĩt bejep wʉt jĩ.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Jesús pebh jʉibínit, nemépwã jʉmniji caánboó tʉ́inijeh ã chʉ́ʉdʉchah, ĩt enep wʉt jĩ. Pánih chʉ́ʉdna, yégueh dʉonít, tʉ́i jenah joiní ãt jʉmʉp wʉt jĩ, bʉca. Obohjeéhtih, queét jʉibínitboó caandíh enna, bʉ́dí ĩt ʉ́ʉmʉp wʉt jĩ.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Jesús ã chãjatjidih ennitji jáap jʉinítboodíh Jesús ded pah nemépwãdih bacat tʉ́ʉtnit, mʉʉwãdih ã waadát tʉ́ʉtatjidihbʉt ĩt naáwáp wʉt jĩ.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Caán doonádih joinít, Jesúsdih náahcan, caán baácdih moón ĩ́ih baácmant Jesúswãdih ĩt jwʉ́ʉb bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Jesúswã jãáj chóodih ĩ waadáchah, nemépwã jʉmniji nin pah ãt niijíp wʉt yʉh jĩ:
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 —Wãjeéh ma jʉ̃ʉ́wʉ́chah, ãta tʉ́i ta yʉh caá. Obohjeéhtih, weém, ma Maáh, meemdíh jĩ́gah ennit, ded pah wã teo wáacatjidih ma déewãdih naáwát tʉ́ʉt niijná, ĩ pebhna ma jwʉ́ʉb bejeé, Jesús caandíh ãt niíj jepahap wʉt jĩ.
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Páant ã niíj jepahachah joinít, jwʉ́ʉb bejna, nemépwã jʉmniji ã déewãdih ãt naáwáp wʉt jĩ. Chénat Pah Téihya Tʉ́tchi wʉ̃t jʉmni baácboó Jesús ded pah ã chãjatjidih nihatdih naóh jibidih ãt bejep wʉt jĩ. Páant ã naáwáchah joi ñʉ́hnit, nihat Diosdih bʉ́dí ĩt wẽi naáwáp wʉt jĩ.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Tʉ́ttimah, Gadara baácmant Jesúswã ĩt jwʉ́ʉb chʉ́ʉh bejep wʉt jĩ. Pánih chʉ́ʉh bejna, íim jwẽ́ejdih ĩ ñáan jʉibínachah, dawá Jesúsdih enedih ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Pánih jʉibínit, Jesúsdih ĩt wáac ñʉh pʉ́ʉda bojop wʉt jĩ.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Páant ĩ ñʉh pʉ́ʉda bojochah, queét cãtíh Jairo Jesús pebh ãt jʉibínap wʉt jĩ. Jairo jwiít judíowã jwĩ míic wáacat mʉʉdíh en daonít maátajeéh jʉmni wʉt jĩ. Jesús ã wẽpatdih jéihnit, ã́ih jítcha pebh páah yoh ñajnit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 —Wã nʉʉ́m mi wʉnat tʉ́ʉt chãjachah ennit, ma pebh wã jʉ̃ʉ́wʉ́p be. Caántdih teo jã́ha booaat tʉ́ʉt niijná, wĩ́ih mʉʉná wãjeéh ma jʉ̃ʉ́wʉ́, ãt niijíp wʉt jĩ.
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Páant ã niijíchah joinít, Jesús Jairojeéh ãt bejep wʉt jĩ. Páant ĩ bejechah, cã́acwãbʉt ĩjeéh ĩt bejep wʉt jĩ. Páant cã́acwã cãtíh ã bejechah, dawá caandíh tʉbit ĩt tóo péenap wʉt jĩ.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Cã́acwã cãtíh biíh wili wʉnnihbʉt mit jʉmʉp wʉt jĩ. Caánt doce jópchi mácanihat panihat wʉnnih mit jʉmʉp wʉt jĩ.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Dawá cohnit caántdih ĩtih cohop wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih ĩ cohochah yʉhna, chah mit tʉbanap wʉt jĩ. Nihat miíh dinero ĩ cohat jíib wʉ̃hna yʉhna, mit boocap wʉt jĩ. Chah yeejép wʉt jĩ mi wʉnat.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 — ausente —
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 — ausente —
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Páant mi tewechahjeh, mi wʉnat ãt yayáh bejep wʉt jĩ. Páant ã yayátdih miíh bácahjĩh mit joyóp wʉt jĩ.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Páant mi jʉibí tewechah, ã booaat wẽpat caántdih ã chʉ̃ʉ́átdih Jesúsbʉt ãt joyóp wʉt jĩ. Pánih joiná, cã́acwã cãtíh tac pʉ́ʉd ñʉhnit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 —¿Páant, dawá cã́acwã meemdíh ĩ tóo péenachah jéihna yʉhna, páant ma niíj ʉʉ́bh joí? ã bohénitboó Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ.
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Obohjeéhtih, yégueh chóodih jʉí, teonidih jéihíhna, Jesús ãt en bidip wʉt jĩ.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Pánihna, mi booatdih jéihnit, ʉ́ʉmna, caánt Jesús pebh mit páah yoh ñajap wʉt jĩ. Pánih páah yoh ñaj, méménit, Jesúsdih tʉ́i yoobópdihjeh mit naáwáp wʉt jĩ.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Páant mi naáwáchah joinít, nin pah Jesús caántdih ãt niijíp wʉt jĩ:
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Jesús caántdih páant ã niijíchahjeh, Jairoíh mʉʉmánt bejnit, ã déewã ã pebh ĩt jʉibínap wʉt jĩ.
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Obohjeéhtih, ĩ niijátdih joyáh bojnit, Jesús nin pah Jairodih ãt niijíp wʉt jĩ:
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Tʉ́ttimah, ãjeéh péenitdih “Ninjĩh ñi páñaá”, niijnít, Jesús Jairojeéh ã́ih mʉʉná ĩt béjep wʉt jĩ. Pánih bejna, Pedro, Santiago, ã ʉ́ʉd Juan, queét biíc peihcannitdihjeh ãt nʉmah bejep wʉt jĩ.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Jairoíh mʉʉná jʉibínit, wʉnnihdih dawá tʉbit ñaác jʉ̃inítdih ãt enep wʉt jĩ.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Pánih enna, caán mʉʉdíh waadnít, queétdih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Obohjeéhtih, páant ã niijíchah joinít, caandíh ĩt dehwep wʉt jĩ. Páant ĩ dehwechah, queét nihatdih Jesús ãt bacat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant ĩ bac bejechah, Pedro, Santiago, Juan, wʉnnih mi mánadihbʉt wébít mi lajni tólihboó ãt nʉmah waad béjep wʉt jĩ.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Pánih waád jʉibínit, miíh téihyadih teonit,
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Páant ã niijíchahjeh, ñah ñʉhnit, mit yáac chʉ̃i bejep wʉt jĩ. Caánt doce jópchi mit bíbohop wʉt jĩ. Páant mi booatdih ennit, caán tólihdih ã nʉmah waad béjnit bʉ́dí ĩt joi ñʉ́hʉp wʉt jĩ.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Obohjeéhtih, Jesús queétdih ded pah mi booatdih naáwát tʉ́ʉtcan, jeémátdih ãt wʉ̃hat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.