Marcos 5
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NVI
1 Jesús johlitdih yayániji ã bohénit biícdih Gadara baácna ĩt chʉ́ʉh jʉibínap wʉt jĩ.
1 Eles atravessaram o mar e foram para a região dos gerasenos.
2 Pánih chʉ́ʉh jʉibínit, Jesúswã ĩ aab béjechah, cã́ac yohopmant nemépwã jʉmni newé Jesúsdih ãt jwãáh dei bejep wʉt jĩ.
2 Quando Jesus desembarcou, um homem com um espírito imundo veio dos sepulcros ao seu encontro.
3 Caán newé cã́ac yohopboó jeé íitna ãpĩ́ jʉmʉp wʉt jĩ. Cã́acwã caandíh chéona yʉhna, ĩt jéih teocap wʉt jĩ.
3 Esse homem vivia nos sepulcros, e ninguém conseguia prendê-lo, nem mesmo com correntes;
4 Dawá láa ĩtah tõpjĩh ã́ih téihya colóhnadih ĩ chéwechah yʉhna, ãpĩ́ pʉ́ʉd wái daj yohop wʉt jĩ. Ã́ih jítcha colóhnadihbʉt ĩtah tõpjĩh ĩ chéwechah yʉhna, ãpĩ́ daj mao yohop wʉt jĩ. Pánih wẽpni ã jʉmʉchah, cã́acwã caandíh ĩt jéih teocap wʉt jĩ.
4 pois muitas vezes lhe haviam sido acorrentados pés e mãos, mas ele arrebentara as correntes e quebrara os ferros de seus pés. Ninguém era suficientemente forte para dominá-lo.
5 Cã́ac yohop jeé íitnaboó chei jʉmat pah, yeó jáap jʉmat pahbʉt caán míicjeh jee dáhjĩh ãpĩ́ míic mao ñaacáp wʉt jĩ.
5 Noite e dia ele andava gritando e cortando-se com pedras entre os sepulcros e nas colinas.
6 Pánihna, Jesús yʉʉ́p ã jʉ̃ʉ́wʉ́chah ennit, caandíh ãt jwãáh ñáo dei jʉibínap wʉt jĩ. Jesús pebh jʉibínit, ã wẽpatdih jéihna, ãt bódicha caj yoh ñajap wʉt jĩ.
6 Quando ele viu Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele,
7 — ausente —
7 e gritou em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te por Deus que não me atormentes! "
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe tinha dito: "Saia deste homem, espírito imundo! "
9 —¿Dedé tigaá ma wʉ̃t jʉm? Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
9 Então Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Meu nome é Legião", respondeu ele, "porque somos muitos".
10 —Jwiítdih biíh baácboó ma wahca bojoó, nemépwã ĩt niijíp wʉt jĩ.
10 E implorava a Jesus, com insistência, que não os mandasse sair daquela região.
11 Queét pebh, jeé ñaj deyepboó, momo mʉʉwã ĩ bid jeéméchah ennit, nin pah nemépwã Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ:
11 Uma grande manada de porcos estava pastando numa colina próxima.
12 —Queét mʉʉwãdih jwiítdih ma waadát tʉ́ʉtʉ́, ĩt niijíp wʉt jĩ.
12 Os demônios imploraram a Jesus: "Manda-nos para os porcos, para que entremos neles".
13 —Ñi waad béjeé bácah, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchahjeh, caán newéíh bácahmant bac bejnit, mʉʉwãdih ĩt waadáp wʉt jĩ. Páant ĩ waadáchah, íimna ñáo dei bej, bʉʉ́g báahnit, mʉʉwã ĩt chĩíc wʉnʉp wʉt jĩ. Dos mil mʉʉwã ĩt wʉnʉp wʉt jĩ.
13 Ele lhes deu permissão, e os espíritos imundos saíram e entraram nos porcos. A manada de cerca de dois mil porcos atirou-se precipício abaixo, em direção ao mar, e nele se afogou.
14 Páant ĩ bʉʉ́g báah chĩíc wʉnʉchah ennit, queétdih en daonítji ĩ́ih tʉ́tchiboó ĩt jweí jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ. Jweí jwʉ́ʉb bejnit, nihat ĩ jwãáhnitdih ĩt naáwáp wʉt jĩ. Queét ĩ jʉmni tʉ́tchidih jwʉ́ʉb jʉibínit, caánboobʉ́t ĩt naóh peetép wʉt jĩ. Páant ĩ naáwáchah joinít, caán tʉ́tchidih moón Jesús ded pah ã chãjatjidih enedih ĩt bejep wʉt jĩ.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos na cidade e nos campos, e o povo foi ver o que havia acontecido.
15 Jesús pebh jʉibínit, nemépwã jʉmniji caánboó tʉ́inijeh ã chʉ́ʉdʉchah, ĩt enep wʉt jĩ. Pánih chʉ́ʉdna, yégueh dʉonít, tʉ́i jenah joiní ãt jʉmʉp wʉt jĩ, bʉca. Obohjeéhtih, queét jʉibínitboó caandíh enna, bʉ́dí ĩt ʉ́ʉmʉp wʉt jĩ.
15 Quando se aproximaram de Jesus, viram ali o homem que fora possesso da legião de demônios, assentado, vestido e em perfeito juízo; e ficaram com medo.
16 Jesús ã chãjatjidih ennitji jáap jʉinítboodíh Jesús ded pah nemépwãdih bacat tʉ́ʉtnit, mʉʉwãdih ã waadát tʉ́ʉtatjidihbʉt ĩt naáwáp wʉt jĩ.
16 Os que o tinham visto contaram ao povo o que acontecera ao endemoninhado, e falaram também sobre os porcos.
17 Caán doonádih joinít, Jesúsdih náahcan, caán baácdih moón ĩ́ih baácmant Jesúswãdih ĩt jwʉ́ʉb bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
17 Então o povo começou a suplicar a Jesus que saísse do território deles.
18 Jesúswã jãáj chóodih ĩ waadáchah, nemépwã jʉmniji nin pah ãt niijíp wʉt yʉh jĩ:
18 Quando Jesus estava entrando no barco, o homem que estivera endemoninhado suplicava-lhe que o deixasse ir com ele.
19 —Wãjeéh ma jʉ̃ʉ́wʉ́chah, ãta tʉ́i ta yʉh caá. Obohjeéhtih, weém, ma Maáh, meemdíh jĩ́gah ennit, ded pah wã teo wáacatjidih ma déewãdih naáwát tʉ́ʉt niijná, ĩ pebhna ma jwʉ́ʉb bejeé, Jesús caandíh ãt niíj jepahap wʉt jĩ.
19 Jesus não o permitiu, mas disse: "Vá para casa, para a sua família e anuncie-lhes quanto o Senhor fez por você e como teve misericórdia de você".
20 Páant ã niíj jepahachah joinít, jwʉ́ʉb bejna, nemépwã jʉmniji ã déewãdih ãt naáwáp wʉt jĩ. Chénat Pah Téihya Tʉ́tchi wʉ̃t jʉmni baácboó Jesús ded pah ã chãjatjidih nihatdih naóh jibidih ãt bejep wʉt jĩ. Páant ã naáwáchah joi ñʉ́hnit, nihat Diosdih bʉ́dí ĩt wẽi naáwáp wʉt jĩ.
20 Então, aquele homem se foi e começou a anunciar em Decápolis quanto Jesus tinha feito por ele. Todos ficavam admirados.
21 Tʉ́ttimah, Gadara baácmant Jesúswã ĩt jwʉ́ʉb chʉ́ʉh bejep wʉt jĩ. Pánih chʉ́ʉh bejna, íim jwẽ́ejdih ĩ ñáan jʉibínachah, dawá Jesúsdih enedih ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Pánih jʉibínit, Jesúsdih ĩt wáac ñʉh pʉ́ʉda bojop wʉt jĩ.
21 Tendo Jesus voltado de barco para a outra margem, uma grande multidão se reuniu ao seu redor, enquanto ele estava à beira do mar.
22 Páant ĩ ñʉh pʉ́ʉda bojochah, queét cãtíh Jairo Jesús pebh ãt jʉibínap wʉt jĩ. Jairo jwiít judíowã jwĩ míic wáacat mʉʉdíh en daonít maátajeéh jʉmni wʉt jĩ. Jesús ã wẽpatdih jéihnit, ã́ih jítcha pebh páah yoh ñajnit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
22 Então chegou ali um dos dirigentes da sinagoga, chamado Jairo. Vendo Jesus, prostrou-se aos seus pés
23 —Wã nʉʉ́m mi wʉnat tʉ́ʉt chãjachah ennit, ma pebh wã jʉ̃ʉ́wʉ́p be. Caántdih teo jã́ha booaat tʉ́ʉt niijná, wĩ́ih mʉʉná wãjeéh ma jʉ̃ʉ́wʉ́, ãt niijíp wʉt jĩ.
23 e lhe implorou insistentemente: "Minha filhinha está morrendo! Vem, por favor, e impõe as mãos sobre ela, para que seja curada e viva".
24 Páant ã niijíchah joinít, Jesús Jairojeéh ãt bejep wʉt jĩ. Páant ĩ bejechah, cã́acwãbʉt ĩjeéh ĩt bejep wʉt jĩ. Páant cã́acwã cãtíh ã bejechah, dawá caandíh tʉbit ĩt tóo péenap wʉt jĩ.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão o seguia e o comprimia.
25 Cã́acwã cãtíh biíh wili wʉnnihbʉt mit jʉmʉp wʉt jĩ. Caánt doce jópchi mácanihat panihat wʉnnih mit jʉmʉp wʉt jĩ.
25 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Dawá cohnit caántdih ĩtih cohop wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih ĩ cohochah yʉhna, chah mit tʉbanap wʉt jĩ. Nihat miíh dinero ĩ cohat jíib wʉ̃hna yʉhna, mit boocap wʉt jĩ. Chah yeejép wʉt jĩ mi wʉnat.
26 Ela padecera muito sob o cuidado de vários médicos e gastara tudo o que tinha, mas, em vez de melhorar, piorava.
27 — ausente —
27 Quando ouviu falar de Jesus, chegou-se por trás dele, no meio da multidão, e tocou em seu manto,
28 — ausente —
28 porque pensava: "Se eu tão-somente tocar em seu manto, ficarei curada".
29 Páant mi tewechahjeh, mi wʉnat ãt yayáh bejep wʉt jĩ. Páant ã yayátdih miíh bácahjĩh mit joyóp wʉt jĩ.
29 Imediatamente cessou sua hemorragia e ela sentiu em seu corpo que estava livre do seu sofrimento.
30 Páant mi jʉibí tewechah, ã booaat wẽpat caántdih ã chʉ̃ʉ́átdih Jesúsbʉt ãt joyóp wʉt jĩ. Pánih joiná, cã́acwã cãtíh tac pʉ́ʉd ñʉhnit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
30 No mesmo instante, Jesus percebeu que dele havia saído poder, virou-se para a multidão e perguntou: "Quem tocou em meu manto? "
31 —¿Páant, dawá cã́acwã meemdíh ĩ tóo péenachah jéihna yʉhna, páant ma niíj ʉʉ́bh joí? ã bohénitboó Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ.
31 Responderam os seus discípulos: "Vês a multidão aglomerada ao teu redor e ainda perguntas: ‘Quem tocou em mim? ’ "
32 Obohjeéhtih, yégueh chóodih jʉí, teonidih jéihíhna, Jesús ãt en bidip wʉt jĩ.
32 Mas Jesus continuou olhando ao seu redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Pánihna, mi booatdih jéihnit, ʉ́ʉmna, caánt Jesús pebh mit páah yoh ñajap wʉt jĩ. Pánih páah yoh ñaj, méménit, Jesúsdih tʉ́i yoobópdihjeh mit naáwáp wʉt jĩ.
33 Então a mulher, sabendo o que lhe tinha acontecido, aproximou-se, prostrou-se aos seus pés e, tremendo de medo, contou-lhe toda a verdade.
34 Páant mi naáwáchah joinít, nin pah Jesús caántdih ãt niijíp wʉt jĩ:
34 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz e fique livre do seu sofrimento".
35 Jesús caántdih páant ã niijíchahjeh, Jairoíh mʉʉmánt bejnit, ã déewã ã pebh ĩt jʉibínap wʉt jĩ.
35 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegaram algumas pessoas da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga. "Sua filha morreu", disseram eles. "Não precisa mais incomodar o mestre! "
36 Obohjeéhtih, ĩ niijátdih joyáh bojnit, Jesús nin pah Jairodih ãt niijíp wʉt jĩ:
36 Não fazendo caso do que eles disseram, Jesus disse ao dirigente da sinagoga: "Não tenha medo; tão-somente creia".
37 Tʉ́ttimah, ãjeéh péenitdih “Ninjĩh ñi páñaá”, niijnít, Jesús Jairojeéh ã́ih mʉʉná ĩt béjep wʉt jĩ. Pánih bejna, Pedro, Santiago, ã ʉ́ʉd Juan, queét biíc peihcannitdihjeh ãt nʉmah bejep wʉt jĩ.
37 E não deixou ninguém segui-lo, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Jairoíh mʉʉná jʉibínit, wʉnnihdih dawá tʉbit ñaác jʉ̃inítdih ãt enep wʉt jĩ.
38 Quando chegaram à casa do dirigente da sinagoga, Jesus viu um alvoroço, com gente chorando e se lamentando em alta voz.
39 Pánih enna, caán mʉʉdíh waadnít, queétdih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
39 Então entrou e lhes disse: "Por que todo este alvoroço e lamento? A criança não está morta, mas dorme".
40 Obohjeéhtih, páant ã niijíchah joinít, caandíh ĩt dehwep wʉt jĩ. Páant ĩ dehwechah, queét nihatdih Jesús ãt bacat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant ĩ bac bejechah, Pedro, Santiago, Juan, wʉnnih mi mánadihbʉt wébít mi lajni tólihboó ãt nʉmah waad béjep wʉt jĩ.
40 Mas todos começaram a rir de Jesus. Ele, porém, ordenou que eles saíssem, tomou consigo o pai e a mãe da criança e os discípulos que estavam com ele, e entrou onde se encontrava a criança.
41 Pánih waád jʉibínit, miíh téihyadih teonit,
41 Tomou-a pela mão e lhe disse: "Talita cumi! ", que significa: "Menina, eu lhe ordeno, levante-se! ".
42 Páant ã niijíchahjeh, ñah ñʉhnit, mit yáac chʉ̃i bejep wʉt jĩ. Caánt doce jópchi mit bíbohop wʉt jĩ. Páant mi booatdih ennit, caán tólihdih ã nʉmah waad béjnit bʉ́dí ĩt joi ñʉ́hʉp wʉt jĩ.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos de idade, levantou-se e começou a andar. Isso os deixou atônitos.
43 Obohjeéhtih, Jesús queétdih ded pah mi booatdih naáwát tʉ́ʉtcan, jeémátdih ãt wʉ̃hat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
43 Ele deu ordens expressas para que não dissessem nada a ninguém e mandou que dessem a ela alguma coisa para comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.