Lucas 8

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tʉ́ttimah, Jesús tʉ́tchina yoobó cã́acwãdih ãt táoh bohé jibip wʉt jĩ. Dios ã maáh jʉmat doonádih ãt naáwáp wʉt jĩ. Doce ã bohénitbʉt ãjeéh ĩt jib bejep wʉt jĩ.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Biquína yaádhbʉt ĩjeéh ĩt pej jʉm bejep wʉt jĩ. Jesús ã booanit yaádh, nemép jʉmnitdih ã booanitbʉt ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. María, Mágdala tʉ́tchidih bólidih siete nemépwãdih Jesús ã bacat tʉ́ʉtnihji jʉm,
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Juana, Maáh Herodesdih teo wʉ̃hni Chuza áabʉt jʉm, Susana wʉ̃t jʉmnihbʉt mit jʉmʉp wʉt jĩ. Dawá bita yaádhbʉt ĩjeéh ĩt pej jʉm bejep wʉt jĩ. Queét yaádh ĩ́ih dinerojĩh Jesúswãdih ĩt teo wáacap wʉt jĩ.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Biíc yeó jáap dawá cã́acwã ĩ jʉmni tʉ́tchinamant bejnit, caandíh enat tʉ́ʉt niijná, Jesús pebhna ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Dawá páant ĩ wáac jʉibínachah ennit, ã jenah joiní naáwátjĩh queétdih bohéna, Jesús nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Biíc newé waáh momodih ã bejep be. Páant ã waáh bojochah, biquí tíibna namádih ã bʉʉg ñájap be. Namádih bʉʉg ñájni tíibnadih cã́acwã ĩ néeh chʉñʉp be. Biíh tíibnadih jwébehwã jʉ̃óhnit, ĩ jeémp beedánap be.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Biíh tíibna, jeejíh yewéni baác jʉmʉpboó ã bʉʉg ñájap be. Bʉʉg ñájnit, chíih jʉ̃óhna yʉhna, mac ã jõpah bejechah, ã wʉnah bejep be.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Biíh tíibna nemép óot cãtíh ã bʉʉg ñájap be. Pánih bʉʉg ñájni ã chíihichah yʉhna, caán nemép óotboó caandíh ã chíih yap bejechah, momniboó mánahnit, ã wʉnah bejep be.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Obohjeéhtih, biíh tíibna tʉ́ini baácboó ã bʉʉg ñájap be. Pánih bʉʉ́g ñájna, chíihnit, ã tʉ́i quehep be. Pánih quehnit, wawána jʉmat pah cien tíibna ã quehep be”, Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Páant naáwátjĩh ã bohénachah joiná yʉhna, beh joicán, ã bohénit ã bohéátjidih ĩt ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Páant ĩ niijíchah joinít, Jesús nin pah ãt niíj jepahap wʉt jĩ:
10 Jesus respondeu:
11 Tʉ́ttimah, waáh momni naáwátjidih ĩ beh joyát pínah niijná, nin pah Jesús queétdih ãt jwʉ́ʉb niijíp wʉt jĩ: “Nin pah niíj naóhna wã chãjap be: Waáh momni tíibna Dios naáwát panihni caá.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Biquína joinít namáboó bʉʉg ñájni panihni caá. Dios naáwátdih ĩ joyóchahjeh, nemépwã ĩ maáh ĩ joyátjidih ã jenah joyát tʉ́ʉtcan caá, jepahcanjeh iiguípna ĩ bejat pínah niijná.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Bita joinít jeejíh yewénibit baácboó bʉʉg ñájni panihni caá. Dios naáwátdih joiná, ĩ tʉ́i wẽi jwʉhna yʉh caá. Obohjeéhtih, ĩ́ih caolihboó ñeh jáap choo bejni panihni ã jʉmʉchah, bitaboó queétdih deohnit, ĩ yéej chãjat tʉ́ʉtʉchah, Diosdih jepah cádahnit, ĩ jwʉ́ʉb yéej chãjna caá.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Bita joinítboó nemép óotna cãtíh bʉʉg ñájni panihni ĩ jʉmna caá. Dios naáwátdih joinít, ĩ jepahna yʉh caá. Obohjeéhtih, yeó jáap jʉmat pah ĩ chãjat pínahdih queét tʉbit ĩ náhni dahwana caá. Bʉ́dí dinero bíbohatdihjeh ĩ wẽina caá. Ĩ weñat pínah chãjatdihjeh ĩ jenah joiná caá. Pánih jenah joinít, chéonit panihnit jʉmna, Dios naáwátdih jenah joicánjeh, queétdih behat dée wihcan caá.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Obohjeéhtih, bita joinítboó tʉ́ini baácdih bʉʉg ñájni panihni caá. Dios naáwátdih tʉ́i joinít, jwʉ́ʉb náhnina, caandíh ĩ cádahcan caá. Pánih jʉmna, Dios ã náahat pah ĩpĩ́ tʉ́i chãjna caá”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 “Wã bohéát jiiát panihni caá. Ded ã́ih jiiát dahdih jií péanit, pʉʉbát dahjĩh ãpĩ́ páah jwejcan caá. Caan dáhdih chʉ́ʉdat páha nʉmpboobʉ́t ãpĩ́ jii jwéjcan caá. Obohjeéhtih, japboó ãpĩ́ jií cáag jwejna caá, ã yeh iiguíchah, nihat waadnít ĩ tʉ́i enat pínah niijná.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Caán ã yeh iiguíchah, dedé ĩ bihniji ã jígohbipna caá. Dedé ĩ bih chãjatjidihbʉt nihat cã́acwã ĩ enbipna caá. Wã naáwátdih ĩ bohénachah, cã́acwã ded pah ĩ́ih caolih ã jʉmatdih ã jéihyana caá.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 “¡Ñi tʉ́i chãja chaáh! Ded pah wã naáwátdih joinít, ñi tʉ́i jepahaá. Ded wã naáwátdih tʉ́i joiní ã jwʉ́ʉb náhninachah, Dios caandíh chah ã jéihyabipna caá. Obohjeéhtih, ded joiná yʉhna, ã jwʉ́ʉb náhnicah, ã jwíih joyátjidih Dios ã dʉ́ʉc wáibipna caá”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Caán láa Jesús íin ã ʉ́ʉdwãbʉt ã pebhna ĩtih jʉibínap wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih, dawá cã́acwã ĩ jʉmʉchah, Jesúsdih ĩt jéih jwãáhcap wʉt jĩ.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Pánihna, bita caanjĩ́h jʉmni Jesúsdih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 —Ma naáwát tʉ́ina caá. Obohjeéhtih, nit panihnit wã déewã yoobát ĩ jʉmna caá. Dios naáwátdih wã bohénachah, joí jepahnit wã íin panihnit, wã ʉ́ʉdwã panihnitbʉt ĩ jʉmna caá, Jesús caandíh ãt niíj jepahap wʉt jĩ.
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Biíh yeó jáap Jesús ã bohénitdih jãáj chóodih nʉmah waadnít,
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Páant ĩ chʉ́ʉh bejechah, Jesúsboó ãt ʉ̃wʉp wʉt jĩ. Ã ʉ̃wat pónih, bʉ́dí johlit ãt jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ. Pánih bʉ́dí nolihat ã jʉmʉchah, ĩ́ih jãáj chóo ãt daábíhip wʉt jĩ.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Páant ã tobohochah, ã bohénit Jesús pebh jʉibí wʉcnit, caandíh nin pah ĩt niijíp wʉt jĩ:
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 —¿Dépanih tibeé weemdíh ñi tʉ́i jenah joicán? Jesús ã bohénitdih ãt niijíp wʉt jĩ.
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Páant ã yapat tʉ́ttimah, Gadara baácboó Jesúswã ĩt chʉ́ʉh jʉibínap wʉt jĩ.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 — ausente —
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 — ausente —
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 — ausente —
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Páant ã niíj ñaacáchah joinít,
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 ¡Bʉ́dí iigní íitboó jwiítdih ma wahca bojoó! ĩt niíj wẽp ʉʉ́bʉ́p wʉt jĩ.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Queét pebh, jeé ñaj yacapboó dawá momo mʉʉwã ĩ bid jeéméchah ennit, —Jwiítdih queét mʉʉwã diítna ma wahaá, nemépwã Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant ĩ niijíchah joinít, Jesús queétdih ãt bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Páant ã bejat tʉ́ʉtʉchahjeh, nemépwã newéíh bácahmant bac bejnit, mʉʉwãdih ĩ waadáchah, ñáo dei bej, bʉʉg báhnit, mʉʉwã ĩt chĩíc wʉn beedáh bejep wʉt jĩ.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Páant ã yapachah ennit, mʉʉwãdih en daonítjiboó ĩ́ih tʉ́tchina ĩt jweí jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ. Jweí jwʉ́ʉb bejna, ĩ jwãáhnitdih naóhnit, ĩ́ih tʉ́tchidih moondíhbʉt páant ã yapat doonádih ĩt naáwáp wʉt jĩ.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Páant ĩ naáwáchah joinít, cã́acwãboó ĩ́ih tʉ́tchimant Jesús ã chãjatjidih enedih ĩt bejep wʉt jĩ. Pánih bej, Jesúswã ĩ jʉmʉpna jʉibínit, nemépwã jʉmniji yégueh dʉó, tʉ́inijeh jenah joinít, Jesús pebh ã chʉ́ʉdʉchah enna, bʉ́dí ĩt ʉ́ʉmʉp wʉt jĩ.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Jesús nemépwã jʉmnidih ã booanachah ennitjiboó, jáap jʉinítdih ded pah ã yapatjidih ĩt naáwáp wʉt jĩ.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Páant ĩ naáwáchah joinít, nihat Gadara baácdih moón bʉ́dí ʉ́ʉmnit, ĩ́ih baácmant Jesúsdih ĩt jwʉ́ʉb bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant ĩ bejat tʉ́ʉtʉchah joinít, Jesúswã ĩ́ih jãáj chóona ĩt jwʉ́ʉb dei bejep wʉt jĩ.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Páant ĩ jwʉ́ʉb dei bejechah, nemépwã jʉmnijiboó Jesúsdih bʉ́dí ãtih pej jʉmíhip wʉt yʉh jĩ.
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 —Wãjeéh ma jʉ̃ʉ́wʉ́chah, ãta tʉ́i ta yʉh caá. Obohjeéhtih, weém ma Maáh meemdíh jĩ́gah ennit, ded pah wã teo wáacatjidih ma déewãdih naáwát tʉ́ʉt niijná, ĩ pebhboó ma jwʉ́ʉb bejeé, Jesús caandíh ãt niijíp wʉt jĩ.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Gadara baácmant Jesúswã ĩ jwʉ́ʉb chʉ́ʉh jʉibínachah, dawá míic wáac pã́init cã́acwã wẽinit, queétdih ĩt jwãááp wʉt jĩ.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Jairo wʉ̃t jʉmni, judíowã ĩ míic wáacat mʉʉdíh en daonít ĩ maáh, Jesús pebh ãt jʉibínap wʉt jĩ. Jʉibínit, bódicha caj yoh ñajnit, Jesús ã́ih mʉʉ́boó ã bejat pínahdih bʉ́dí ãt ʉʉ́bʉ́p wʉt jĩ.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 Ã nʉʉ́m biíc wilijeh wʉt jĩ. Caánt doce jópchi bíbohnih, bʉ́dí mi wʉnʉchah, caántdih ã booaat pínah niijná, Jesúsdih ã́ih mʉʉná ãt bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah joinít, Jesús Jairojeéh ã bejechah, dawá cã́acwã caandíh ĩt tóo néeh péenap wʉt jĩ.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Pánihna, queét cãtíh biíh wili mácanihat panihat wʉnnihbʉt mit jʉmʉp wʉt jĩ. Doce jópchi caán wʉnatdih mi bíbohochah, ĩ cohochah yʉhna, ãt yaicáp wʉt jĩ.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Pánih jʉmna, Jesúíh yégueh chóo yapat waadih tã́ahmant mi jʉibí tewechahjeh, mi mácanihat panihat wʉnat ãt yayáh bejep wʉt jĩ.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Páant mi tewechah, Jesús cã́acwãdih nin pah ãt niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ:
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Páant ã niijíchah joinít, Pedrodih nin pah ãt jwʉ́ʉb niijíp wʉt jĩ:
46 Mas Jesus insistiu:
47 Páant ã niijíchah joinít, caandíh jʉibí teonih, jéih jweicán, ʉ́ʉm méménit, Jesús pebh mit bódicha caj yoh ñajap wʉt jĩ. Pánih bódicha caj yoh ñajnit, nihat cã́acwã ĩ enechah, ded pah mi jʉibí teonitjeh booatjidih caandíh mit naáwáp wʉt jĩ.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Páant mi naáwáchah joinít,
48 Então Jesus lhe disse:
49 Páant ã niijíchahjeh, Jairoíh mʉʉmánt bej, Jesúswã pebhna jʉibínit, Jairoboodíh nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Obohjeéhtih, páant ã niijíchah joinít,
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 — ausente —
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 — ausente —
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 — ausente —
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Pánih waadnít, Jesús wʉnnihíh téihyadih teonit,
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Páant ã niijíchahjeh, caánt jwʉ́ʉb boonit, mit ñah ñʉhʉp wʉt jĩ. Mi jwʉ́ʉb boonachah, Jesús mi mánadih caántdih jeémát ãt wʉ̃hat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Páant ã booanachah, mi mána bʉ́dí ĩt en wʉ́hi bejep wʉt jĩ. Obohjeéhtih, caántdih ã booaatjidih bitadih Jesús ãt naáwát tʉ́ʉtcap wʉt jĩ.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.