Lucas 16
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs ARA
1 Biíh láa Jesús nin naáwátjĩh ã bohénitdih ãt jwʉ́ʉb bohénap wʉt jĩ: “Biíc newé bʉ́dí dinerodih bíbohni, ã́ih dinerodih en daoníboó ã tʉ́i en daocát ennit, biíh teo wʉ̃hniboó ĩ maáhdih ã naóh yacap be.
1 Disse Jesus também aos discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador; e este lhe foi denunciado como quem estava a defraudar os seus bens.
2 Páant ã naóh yacachah, ĩ maáhboó ã́ih dinerodih en daonídih ã bid bojop be. Páant ã bid bojni ã jʉyʉ́chah, nin pah caandíh ã niijíp be: ‘Wĩ́ih dinerodih ma tʉ́i en daocát doonádih wã joyóp be. Pánihna, wĩ́ih dinerodih tʉ́i en daocát jíib weemdíh ma jwʉ́ʉb teo wʉ̃hcan niít. Ded pah wĩ́ih dinerodih ma chãjatjidih weemdíh ma naóh daác beedánaá’, ã maáh caandíh ã niijíp be.
2 Então, mandando-o chamar, lhe disse: Que é isto que ouço a teu respeito? Presta contas da tua administração, porque já não podes mais continuar nela.
3 Páant ã niijíchah joinít, en daoníjiboó caanjéh nin pah ã niíj jenah joyóp be: ‘Wã maáh weemdíh yohat tʉ́ʉt caá páant ã niijíp. Weém wẽpcanni jʉmna, baác baadát tewatnadih wã bʉʉjácan niít. Weém bitadih dinero wã ʉʉ́bhna, tíic náah jʉmni wãta ʉʉ́bh tac bʉʉgá tagaá. Pánihna, ¿ded pah tigaá weemdíh chãjat náah?
3 Disse o administrador consigo mesmo: Que farei, pois o meu senhor me tira a administração? Trabalhar na terra não posso; também de mendigar tenho vergonha.
4 Bʉʉ, wã chãjat pínahdih wã jéihna caá, bʉca. Nin pah wã chãjachah, wã teo cádahat tʉ́ttimah, wã maáhdih jíib bʉʉdánit weemdíh ĩ oibipna nacaá. Pánih oinit, jĩ́gah ennit, weemdíh ĩ teo wáacbipna caá’, caanjéh ã niíj jenah joyóp be.
4 Eu sei o que farei, para que, quando for demitido da administração, me recebam em suas casas.
5 Páant niíj jenah joinít, nihat ã maáhdih jíib bʉʉdánit yoobó ã bid bojop be. Páant ã jwíih bid bojni ã jʉyʉ́chah, nin pah caandíh ã niíj ʉʉ́bh joyóp be: ‘¿Wã maáhdih débóo tigaá meém ma jíib bʉʉdá?’ ã niíj ʉʉ́bh joyóp be.
5 Tendo chamado cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu patrão?
6 ‘Jeémát chãjat yíi cien dahwani quiítnadih caandíh wã jíib bʉʉdána caá’, ã niíj jepahap be. ‘Ninboó ma jíib bʉʉdáátdih daácni nʉ́o ã jʉmna caá. Waícanjeh jʉí chʉ́ʉdnit, ma jíib bʉʉdáátdih jwʉ́ʉb deyanit, tac yoobjéh ma daacá’, teo wʉ̃hni ã niijíp be.
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Então, disse: Toma a tua conta, assenta-te depressa e escreve cinquenta.
7 Páant niíj péanit, biíh jíib bʉʉdánidih bid bojnit, nin pah caandíhbʉt ã niíj ʉʉ́bh joyóp be: ‘¿Débóo tigaá wã maáhdih ma jíib bʉʉdá?’ ã niijíp be. ‘Cien trigo wʉh wʉʉ́hnadih wã jíib bʉʉdána caá’, ã niijíp be. ‘Ninboó ma jíib bʉʉdáátdih daácni nʉ́o ã jʉmna caá. Ochentajeh ma daacá’, ã niijíp be.
7 Depois, perguntou a outro: Tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. Disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Páant ã chãjatdih jéihnit, ã maáhboó ã́ih dinerodih en daoníjidih nin pah ã niijíp be: ‘Meém yeeni yʉhna, ded pah tʉ́ttimah ma tʉ́i jʉmat pínahdih mat jenah joyóp taga’, ã niijíp be. Páant ã chãjat pah, Diosdih jéihcannit, tʉ́ttimah tʉ́i jʉmat tʉ́ʉt niijná, bií déenadih ĩ tʉ́i jéih ʉbna caá. Ded pah ĩ bíbohat pínahdih Dioíhwãboodíh chah ĩ tʉ́i jéihna caá.
8 E elogiou o senhor o administrador infiel porque se houvera atiladamente, porque os filhos do mundo são mais hábeis na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 “Yeébboodíh nin pah wã naóhna caá: Moh yéejnitdih jĩ́gah ennit, ñíih bií déejĩh queétdih ñi tʉ́i teo wáacá. Páant ñi teo wáacachah, queétbʉt Diosdih jepahnit, ã pebhboó ñi jʉibínachah, yeebdíh ĩ wẽi jwãáhbipna caá.
9 E eu vos recomendo: das riquezas de origem iníqua fazei amigos; para que, quando aquelas vos faltarem, esses amigos vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 “Ded bainíbit bíbohna yʉhna, caanjĩ́h bitadih tʉ́i teo wáacni jʉmna, tʉ́ttimah bʉ́dí bíbohna, caanjĩ́hbʉt ã tʉ́i teo wáacbipna caá. Obohjeéhtih, ded bainí ã bíbohatjĩh tʉ́i chãjcan, tʉ́ttimah bʉ́dí ã bíbohnabʉt, biíc yoobó ã tʉ́i chãjcan niít.
10 Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Ñíih bií déejĩh ñi tʉ́i chãjcat enna, Diosboó ã wẽpatjĩh yeebdíh ã teo wáaccan niít.
11 Se, pois, não vos tornastes fiéis na aplicação das riquezas de origem injusta, quem vos confiará a verdadeira riqueza?
12 Pánihna, nin baácboó jʉm jwʉhna, Dios yeebdíh ã wʉ̃hni bií déejĩh ñi tʉ́i chãjcat enna, jeáboó ñi jʉibínachah, tʉ́ini yoobátdih ã wʉ̃hcan niít.
12 Se não vos tornastes fiéis na aplicação do alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Ded Diosdih tʉ́i jenah joiní jʉmna, ã́ih bií dée pínahdih tʉbit ã jenah joicán niít. Obohjeéhtih, bií déedih tʉbit bidni jʉmna, Diosboodíh ã jéih jenah joicán niít. Pánihna, Diosdih bií déedihbʉt chénat pah biícdih ñi jéih jenah joicán niít. Diosdihjeh bidat caá náahap”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
13 Ninguém pode servir a dois senhores; porque ou há de aborrecer-se de um e amar ao outro ou se devotará a um e desprezará ao outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Páant ã niijíchah joinít, fariseowã dawá bií déedih bidnit jʉmna, caandíh ĩt dehwep wʉt jĩ.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e o ridiculizavam.
15 Páant ĩ dehwechah ennit, Jesús queétdih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ: “Cã́acwã ĩ enechah pohba, yeéb tʉ́init pah tigaá ñi jígohop, ‘Nit tʉ́i chãjnit caá’, yeebdíh ĩ niíj jenah joyát pínah niijná. Obohjeéhtih, dawá bií déedih ñi bid jenah joyátdih Dios ã jéihna caá. ‘Nit tʉ́init caá’, cã́acwã ĩ niíj ennitdih Diosboó ‘Yeejépwã caá’, ã niíj enna caá”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
15 Mas Jesus lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; pois aquilo que é elevado entre homens é abominação diante de Deus.
16 “Juan Daabáni ã jʉmat pínah jã́tih, Diosjeéh tʉ́i jʉmat tʉ́ʉt niijná, Moisés ã wʉtatjidih, Dios naáwátdih naóh yapanit ĩ daacátjidihbʉt cã́acwãdih jepahat caá ãtih náahap. Obohjeéhtih, Juanboó Dios ã maáh jʉmat tʉ́ini doonádih cã́acwãdih ã jwíih naáwáp jĩ. Bʉʉ weem jwʉ́h caán tʉ́ini doonádih yeebdíh wã naóhna caá. Pánihna, yéejatdih cádahnit, Diosdih jepahat ã bʉwʉchah, det jepahíhnitboó Diosdih bʉ́dí bidat caá náahap.
16 A Lei e os Profetas vigoraram até João; desde esse tempo, vem sendo anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem se esforça por entrar nele.
17 Jeá, nin baácbʉt ã bʉʉdʉ́chah yʉhna, Moisés ã wʉtatjiboó ã bʉʉdcán niít”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 “Ded ãjeéh bólidih yohnit, biíh wilidih jwʉ́ʉb áa jʉmna, yeejép ã chãjna caá. Ded biíh áajidih jwʉ́ʉb tʉ́ʉt nʉʉ́m áa jʉmna, caántjĩh ã yéej chãjna caá”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
18 Quem repudiar sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 “Dawá bií déedih bíbohni, dinerobʉt bʉ́dí bíbohni newé ã jʉmʉp be. Bʉ́dí jíib jʉmni tʉ́ini chítah jʉmni yégueh chóodih ãpĩ́ dʉwʉ́p be. Yeó jáap jʉmat pah tʉ́ini jeémátdih míic ãpĩ́ jeémép be.
19 Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que, todos os dias, se regalava esplendidamente.
20 Ã́ih mʉʉ́ jẽc pebh moh yéejni, Lázaro wʉ̃t jʉmni, ãpĩ́ ñajap be. Nihat ã́ih bácah áoh peétni ã jʉmʉp be.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de chagas, que jazia à porta daquele;
21 Páant ã ñajachah, mʉjjiowã́ ã́ih áhwatnadih déebedih ĩpĩ́ jʉibínap be. Dawá bií déedih bíbohniboó ã jeémp jéenanidih Lázaro ã jeémíhip yʉh be. Obohjeéhtih, caandíh ãpĩ́ wʉ̃hat tʉ́ʉtcap be.
21 e desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico; e até os cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Biíc yeó jáap, Lázaro ã wʉnʉp be. Abraham ã jʉima yoobát ã jʉmʉchah, Dioíh ángelwã Abraham pebhna ã́ih caolihdih ĩ ʉb bej wahap be. Cʉbʉcah, dawá bií dée bíbohnibʉt ã wʉnʉp be. Obohjeéhtih, ã wʉnat tʉ́ttimah, cã́acwã ã́ih bácahjidih ĩ yohochah, ã́ih caolih iiguípna ã bejep be.
22 Aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico e foi sepultado.
23 Caánboó jʉmna, tʉbit ã tʉbanap be. Pánih tʉba chéi enna, Abrahamdih, Lázaro ã pebh ã ñʉhʉchah, ã enep be.
23 No inferno, estando em tormentos, levantou os olhos e viu ao longe a Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Pánih ennit, Abrahamdih nin pah ã niíj ejep be: ‘Nʉwá, weém nin iiguípboó wã jʉmʉchah, weemdíh tʉbit ã tʉbna caá. Páant ã tʉbʉchah, weemdíh jĩ́gah ennit, ma teo wáacá. Lázarodih ã́ih téih tíibjĩh mahdih taj daabánit, wĩ́ih nʉʉ́cdih ã cámahat pínah niijná, ma chíiaat tʉ́ʉtʉ́’, Abrahamdih ã niíj ejep yʉh be.
24 Então, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim! E manda a Lázaro que molhe em água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Obohjeéhtih, páant ã niijíchah yʉhna, Abraham caandíh nin pah ã niíj jepahap be: ‘Jʉimá, meém baácboó jʉm jwʉhna, nihat ma náahatdih ma bíboh beedánap jĩ. Obohjeéhtih, Lázaroboó ã moh yéejep jĩ. Bʉʉ Lázaro ninjĩh ã tʉ́i jʉmʉchah, meemdíh caá tʉbit an tʉbʉp.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro igualmente, os males; agora, porém, aqui, ele está consolado; tu, em tormentos.
26 Jwĩ cãtíh jéih bejcat dée ã jʉmʉchah, ded ninmant conna ã jéih dei bejcan caá. Ded conmant ninnabʉt ã jéih aáb jʉ̃óhcan caá’, Abraham caandíh ã niíj jepahap be.
26 E, além de tudo, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que querem passar daqui para vós outros não podem, nem os de lá passar para nós.
27 — ausente —
27 Então, replicou: Pai, eu te imploro que o mandes à minha casa paterna,
28 — ausente —
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de não virem também para este lugar de tormento.
29 Obohjeéhtih, Abraham caandíh nin pah ã niíj jepahap be: ‘Dios naáwátdih Moisésji, bita ã naáwátdih naóh yapanitji ĩ daácni nʉ́onadihbʉt ma ʉ́ʉdwã ĩ bíbohna caá. Caán naáwátdih ma ʉ́ʉdwãdih jepahat caá náahap’, Abraham ã niijíp be.
29 Respondeu Abraão: Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.
30 Páant ã niijíchah joinít, iiguípboó jʉmni nin pah ã jwʉ́ʉb niijíp be: ‘Yoobópdih tigaá ma niijíp, Nʉwah Abraham. Obohjeéhtih, biíc wʉnniji ĩ pebhna ã jwʉ́ʉb bejechah, queét caandíh joinít, ĩta tʉ́ʉt nʉʉm tágaá’, Abrahamdih ã niijíp yʉh be.
30 Mas ele insistiu: Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for ter com eles, arrepender-se-ão.
31 ‘Queét Moisés ã daacátjidih tʉ́i joicán, bita naóh yapanit ĩ daacátjidihbʉt tʉ́i joicán, wʉnniji ã boo pʉd jʉ̃ʉ́wʉ́chah yʉhna, queét caandíhbʉt ĩ joibícan nacaá’, Abraham caandíh ã niijíp be”, Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
31 Abraão, porém, lhe respondeu: Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco se deixarão persuadir, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.