Atos 17
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs ARC
1 Pánih Filipos tʉ́tchimant bejnit, Anfípolis tʉ́tchidih yap bej, Apolonia tʉ́tchidihbʉt yap bej, Tesalónica tʉ́tchina queét ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Caanjĩ́h judíowã ĩ míic wáacat mʉʉ́ ãt jʉmʉp wʉt jĩ.
1 E, passando por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Pánihna, judíowãíh chooát yeó jáap jʉmat pah ĩpĩ́ bejat dée pah Pablowã judíowã ĩ míic wáacat mʉʉná ĩt bejep wʉt jĩ. Caanná jʉibínit, tres semanas chooát yeó jáap jʉmat pah Dios naáwátdih caanjĩ́h moondíh Pablo ãt bohénap wʉt jĩ.
2 E Paulo, como tinha por costume, foi ter com eles e, por três sábados, disputou com eles sobre as Escrituras,
3 Pánih bohéna, nin pah ãpĩ́ niíj naáwáp wʉt jĩ:
3 expondo e demonstrando que convinha que o Cristo padecesse e ressuscitasse dos mortos. E este Jesus, que vos anuncio, dizia ele, é o Cristo.
4 Páant ã niijíchah joinít, biquína caanjĩ́h moón judíowã, dawá Griegowã Diosdihjeh wẽinit, caán tʉ́tchidih moón maáta yaádhbʉt caandíh joinít, “Yoobópdih tigaá”, ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant niijnít, Pablowãdih ĩt péenap wʉt jĩ.
4 E alguns deles creram e ajuntaram-se com Paulo e Silas; e também uma grande multidão de gregos religiosos e não poucas mulheres distintas.
5 Obohjeéhtih, judíowã maátaboó ĩjeéh péenachah ennit, bʉ́dí ĩt íijip wʉt jĩ. Pánih íijna, dawá yeejépwãdih bid bojnit, nin pah ĩt niiját tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ: “ ‘Nit yeejép chãjna caá ĩ chãjap’, ñi niíj ñaacá”, queétdih ĩt niíj jac wʉtʉp wʉt jĩ. Páant ĩ niíj ñaacáchah joinít, caán tʉ́tchidih moonbʉ́t Pablowãdih ĩt íijip wʉt jĩ. Pánihna, judíowã ĩ maáta Jasón wʉ̃t jʉmniíh mʉʉná jʉibínit, cã́acwãdih wʉ̃híhna, Pablowãdih ĩt bidip wʉt jĩ.
5 Mas os judeus desobedientes, movidos de inveja, tomaram consigo alguns homens perversos dentre os vadios, e, ajuntando o povo, alvoroçaram a cidade, e, assaltando a casa de Jasom, procuravam tirá-los para junto do povo.
6 Obohjeéhtih, queétdih bid jʉicán, Jasónboodíh, bita Jesúíhwãdihbʉt ĩt teo wái bac bejep wʉt jĩ. Pánih teo wái bac bejnit, tʉ́tchidih moón maáta pebhna ʉb jʉibínit, nin pah ĩt niíj naóh yacap wʉt jĩ:
6 Porém, não os achando, trouxeram Jasom e alguns irmãos à presença dos magistrados da cidade, clamando: Estes que têm alvoroçado o mundo chegaram também aqui,
7 Nin Jasón queétdih ã́ih mʉʉná ãt waadát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Queét Roma tʉ́tchidih bóo jwĩ maáh César ã wʉtatdih yap yohnit, ‘Biíh maáh, Jesús caá ã wʉ̃t’, niijnít, jwĩ maáh ã wʉtatdih jwiítdihbʉt ĩ yap yohat tʉ́ʉtna caá, ĩt niíj naóh yacap wʉt jĩ.
7 os quais Jasom recolheu. Todos estes procedem contra os decretos de César, dizendo que há outro rei, Jesus.
8 Páant ĩ niíj naóh yacachah joinít, nihat cã́acwã ĩ maáta biícdih tʉbit ĩt íijip wʉt jĩ.
8 E alvoroçaram a multidão e os principais da cidade, que ouviram estas coisas.
9 Obohjeéhtih, queétdih ĩ nemcat pínah niijná, Jasón, ãjeéh jʉmnitbʉt caán tʉ́tchidih moón maátadih dinero ĩt wʉ̃hʉp wʉt jĩ.
9 Tendo, porém, recebido satisfação de Jasom e dos demais, os soltaram.
10 Caan chéijeh waícanjeh Berea tʉ́tchina Jesúíhwã Pablowãdih ĩt wahap wʉt jĩ. Caanná jʉibínitji judíowã ĩ míic wáacat mʉʉná ĩt waadáp wʉt jĩ.
10 E logo os irmãos enviaram de noite Paulo e Silas a Bereia; e eles, chegando lá, foram à sinagoga dos judeus.
11 Tesalónica tʉ́tchidih moón ĩ jenah joyátjidih Berea tʉ́tchidih moónboó Jesúíh doonádih chah tʉ́i joinít ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. Pánihna, Jesúíh tʉ́ini doonádih ĩ joyát tʉ́ttimah, “¿Yoobópdih niít?” niíj jéihíhna, yeó jáap jʉmat pah jon jã́tih moón Dios naáwátdih ĩ daacátjidih ennit, ĩt míic bohénap wʉt jĩ.
11 Ora, estes foram mais nobres do que os que estavam em Tessalônica, porque de bom grado receberam a palavra, examinando cada dia nas Escrituras se estas coisas eram assim.
12 Pánih bohéna, judíowã, Griegowã neoná, maáta yaádh biícdih, dawá Jesúsdih ĩt jepahap wʉt jĩ.
12 De sorte que creram muitos deles, e também mulheres gregas da classe nobre, e não poucos varões.
13 Obohjeéhtih, Pablo Berea tʉ́tchidih moondíhbʉt Dios naáwátdih ã bohéát doonádih joinít, Tesalónica tʉ́tchidih moón judíowã ĩ maáta caanná ĩt ñʉʉn béjep wʉt jĩ. Caanná ñʉʉ́n jʉibínit, Berea tʉ́tchidih moondíh tac bʉʉgána, ĩ yee naáwáchah joinít, Pablowãdih ĩt íijip wʉt jĩ.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus também era anunciada por Paulo em Bereia, foram lá e excitaram as multidões.
14 Páant ĩ íijichah ennit, Pablodih bʉ́dí mʉj jẽ́litna waícanjeh Jesúíhwã ĩt nʉmah dei bejep wʉt jĩ. Obohjeéhtih Silas Timoteojĩh Berea tʉ́tchidih ĩt chãwáp wʉt jĩ.
14 No mesmo instante, os irmãos mandaram a Paulo que fosse até ao mar, mas Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Pánihna, caán jẽ́litmant Pablodih Atenas tʉ́tchina bʉ́dí jãáj chóojĩh ĩt nʉmah chʉ́ʉh bejep wʉt jĩ. Pánih chʉ́ʉh jʉibínitji, Berea tʉ́tchiboó ĩt jwʉ́ʉb aab béjep wʉt jĩ, páant mʉntih. “Waícanjeh bejnit, Pablodih ñi pej jʉm bií”, Silas Timoteodihbʉt ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant Pablo queétdih ãt niiját tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
15 E os que acompanhavam Paulo o levaram até Atenas e, recebendo ordem para que Silas e Timóteo fossem ter com ele o mais depressa possível, partiram.
16 Pablo Atenas tʉ́tchina jʉibínit, Silas Timoteodihbʉt ãt páñap wʉt jĩ. Pánih pã́ina, caán tʉ́tchidih ãt táoh jib bejep wʉt jĩ. Pánih táoh jib bejna, caán tʉ́tchidih moón ĩ pãp cáagnitdih “Jwĩ́ih dios caá”, ĩ niijíchah jéihnit, dawá ã jʉmatdih enna, Pablo tʉbit ãt jĩ́gahap wʉt jĩ.
16 E, enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se comovia em si mesmo, vendo a cidade tão entregue à idolatria.
17 Pánih jĩ́gahnit, judíowã ĩ míic wáacat mʉʉná waadnít, judíowã, judíowã nihcannit yʉhna, Diosdih wẽinitjĩhbʉt ãt míic wéhenap wʉt jĩ. Yeó jáap jʉmat pah Pablo caán tʉ́tchi tac yoóbó jʉʉ́hna en jibnitjĩhbʉt ãt míic wéhenap wʉt jĩ.
17 De sorte que disputava na sinagoga com os judeus e religiosos e, todos os dias, na praça, com os que se apresentavam.
18 Biquína Epicureowã ĩ jenah joyátdih bohénit, bita Estoicowã ĩ jenah joyátdih bohénitbʉt Pablojĩh ĩt míic wéhenap wʉt jĩ.
18 E alguns dos filósofos epicureus e estoicos contendiam com ele. Uns diziam: Que quer dizer este paroleiro? E outros: Parece que é pregador de deuses estranhos. Porque lhes anunciava a Jesus e a ressurreição.
19 Tʉ́ttimah, queét ĩpĩ́ míic wáac jʉibí wéhenapboó, Areópago wʉ̃t jʉmʉpna Pablodih ĩt nʉmah bejep wʉt jĩ.
19 E, tomando-o, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos nós saber que nova doutrina é essa de que falas?
20 Jwĩ joíca naáh doonádih ma naáwáchah, jwĩ joííhna caá, queét Pablodih ĩt niijíp wʉt jĩ.
20 Pois coisas estranhas nos trazes aos ouvidos; queremos, pois, saber o que vem a ser isso.
21 Nihat Atenas tʉ́tchidih moón, biíh baácmant jʉ̃óhnit caán tʉ́tchidih jʉmnitbʉt, yeó jáap jʉmat pah jáap bohéátdih ĩpĩ́ míic wéheíhip wʉt jĩ. Pánih jéihíhnit jʉmna, Pablo ã naáwátdihbʉt ĩt joííhip wʉt jĩ.
21 (Pois todos os atenienses e estrangeiros residentes de nenhuma outra coisa se ocupavam senão de dizer e ouvir alguma novidade.)
22 Pánihna, Pablo Areópago wʉ̃t jʉmʉpboó ñah ñʉhnit, caánboó wáac jʉibínitdih nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
22 E, estando Paulo no meio do Areópago, disse: Varões atenienses, em tudo vos vejo um tanto supersticiosos;
23 Nin ñíih tʉ́tchidih dawá ñi pãp cáag wẽinitdih wã táoh enep be. Pánih en jibna, yeéb ñi wẽinit cãtíh, biícdih nin pah ñi niíj daacátjidihbʉt wã enep be. “Wʉ̃t jwĩ jéihca naáh dios caá”, ñit niíj daacáp tabe. Yeéb caandíh jéihcan yʉhna, caandíh ñi wẽina caá. Pánihna, caán ñi jéihca naáhdih yeebdíh naáwát tʉ́ʉt caá wã chãjap.
23 porque, passando eu e vendo os vossos santuários, achei também um altar em que estava escrito: Ao Deus Desconhecido . Esse, pois, que vós honrais não o conhecendo é o que eu vos anuncio.
24 “Caán Dios nihat baácdih chãj, nihat baácboó jʉmnidihbʉt ãt chãjap tajĩ. Pánihna, nihat jeáboó jʉmnit, baácboó jʉmnitbʉt ĩ maáh caá. Cã́acwã ĩ chãjni mʉʉdíh jʉmni nihcan caá.
24 O Deus que fez o mundo e tudo que nele há, sendo Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos de homens.
25 Caán jwiítdih báadhdat tʉ́ʉtni, caolih wáyat tʉ́ʉtni, nihat biíh pah bóo chãj wʉ̃hni jʉmna, jwiít jwĩ teo wáacatdih ã náahcan caá. Caán moh yéejni nihcan caá.
25 Nem tampouco é servido por mãos de homens, como que necessitando de alguma coisa; pois ele mesmo é quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas;
26 “Newé pínahdih caán Dios ãt jwíih chãjap wʉt jĩ. Caanjĩ́h nihat baácdih moondíhbʉt ãt chãjap wʉt jĩ. Pánihna, nihat baácboó jwiítdih ãt jwejep wʉt jĩ. ‘Nin pah bólih maatápdih ã báadh jwʉhbipna caá’, jwiítdih Dios ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ.
26 e de um só fez toda a geração dos homens para habitar sobre toda a face da terra, determinando os tempos já dantes ordenados e os limites da sua habitação,
27 ‘Queét weemdíh bidnit, ĩ jwãáhbipna caá’, Dios ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Obohjeéhtih, Dios yʉʉ́p ã jʉmcan caá. Jwĩjeéh tigaá ã jʉmʉp.
27 para que buscassem ao Senhor, se, porventura, tateando, o pudessem achar, ainda que não está longe de cada um de nós;
28 Nin pah biíh ãt niíj daacáp tajĩ: ‘Caandíh míic wéhenit pínah jwiítdih ãt chãjap wʉt jĩ. Pánihna, jwĩjeéh ãpĩ́ jʉmna caá’, ĩt niíj daacáp tajĩ. Jon jã́tih moón ñi déewãbʉt ‘Jwiít Dios weh caá’, ĩt niíj daacáp tajĩ.
28 porque nele vivemos, e nos movemos, e existimos, como também alguns dos vossos poetas disseram: Pois somos também sua geração.
29 Pánihna, ‘Jwiít Dios weh caá’, niíj náhnina, oro, plata, jeejĩ́h yeéb ñi jenah joyátjeh ñi chãjnidih ‘Jwĩ́ih dios caá’, niíj jenah joyátdih ñi cádahaá.
29 Sendo nós, pois, geração de Deus, não havemos de cuidar que a divindade seja semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra esculpida por artifício e imaginação dos homens.
30 Jon jã́tih moón Diosdih jéihcannit jʉm jwʉhna, ĩ yéej chãjachah yʉhna, Dios ãt peéh chãj jwʉhcap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, bʉʉ láa nihat baácdih moón ĩ yéej chãjatdih ãt cádahat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
30 Mas Deus, não tendo em conta os tempos da ignorância, anuncia agora a todos os homens, em todo lugar, que se arrependam,
31 Tʉ́ttimah, Dios ã jenahni yeó jáapdih nihat baácdih moón tʉ́initdih, yeejépwãdihbʉt ded pah ĩ chãjatji jíib ã jíib chãjbipna caá. Pánih chãjni pínahdih Jesúsdih Dios nin baácboó ãt wahap wʉt jĩ. Jesús wʉnnidih yʉhna, ãt jwʉ́ʉb booanap tajĩ. Pánih booana, ‘Ded pah cã́acwã ĩ chãjatji jíib nin wã booani ã tʉ́i jíib chãjbipna caá’, Dios cã́acwãdih ãt niíj jéihyanap wʉt jĩ”, Pablo Atenas tʉ́tchidih moondíh ãt niijíp wʉt jĩ.
31 porquanto tem determinado um dia em que com justiça há de julgar o mundo, por meio do varão que destinou; e disso deu certeza a todos, ressuscitando-o dos mortos.
32 Páant cã́acwã ĩ boo pʉd jʉ̃ʉ́wátjidih ã wéhenachah joinít, biquína Pablodih ĩt deoh naáwáp wʉt jĩ. Obohjeéhtih, bitaboó nin pah ĩt niijíp wʉt jĩ:
32 E, como ouviram falar da ressurreição dos mortos, uns escarneciam, e outros diziam: Acerca disso te ouviremos outra vez.
33 Páant ĩ niiját tʉ́ttimah, ĩ míic wáacapmant Pablo ãt bejah bojop wʉt jĩ.
33 E assim Paulo saiu do meio deles.
34 Daocánnit Jesúsdih jáap jepahnit, caán biícdih ĩt péenap wʉt jĩ. Biíc newé, Dionisio wʉ̃t jʉmni, Areópagodih maátajeéh jʉmni, Jesúsdih ãt jepahap wʉt jĩ. Biíc wili Dámaris wʉ̃t jʉmnih, bitabʉt Jesúsdih ĩt jepahap wʉt jĩ.
34 Todavia, chegando alguns varões a ele, creram: entre os quais estava Dionísio, o areopagita, e uma mulher por nome Dâmaris, e, com eles, outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.