Atos 16
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH
1 Cilicia baácmant Derbe tʉ́tchina jʉibí, yap bej, Listra tʉ́tchina Pablowã ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Caanná jʉibínit, Timoteo wʉ̃t jʉmnidih ĩt jwãááp wʉt jĩ. Ã íin judío wili, ã íip Griego cã́ac wʉt jĩ. Timoteo, ã íin biícdih Jesúsdih jepahnit wʉt jĩ.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Listra tʉ́tchidih moón, Iconio tʉ́tchidih moonbʉ́t Jesúíhwã “Timoteo tʉ́i chãjni caá”, ĩpĩ́ niijíp wʉt jĩ.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Páant ĩ niijíchah joinít, Pablo Timoteodih ãt nʉmah bejíhip wʉt jĩ. Obohjeéhtih, caán baácdih moón judíowãboó “Timoteo íip Griego cã́ac caá”, ĩ niijíchah joinít, judíowã ĩ íijcat pínah niijná, Pablo Timoteodih quehli nah yapat chóodih ãt bóodat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Pánihna, Pablo Silasjĩh Timoteodih nʉmah jibna, ded ĩ jʉibíni tʉ́tchidih moondíh Jerusalén tʉ́tchidih moón Jesús ã naáwát tʉ́ʉtnit, Jesúíhwãdih waóhnitbʉt ĩ daác wahni nʉ́ojidih ĩt en naáwáp wʉt jĩ, caandíh ĩ jepahat pínah niijná.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Páant ĩ naáwáchah, Jesúíhwã caandíh chah ĩt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, queét yeó jáap jʉmat pah chah ĩt dao béjep wʉt jĩ.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Tʉ́ini Espíritu Asia baácboó queétdih Dios naáwátdih bohénadih ãt bejat tʉ́ʉtcap wʉt jĩ. Páant ã wahcah, queét Frigia baácdih, Galacia baácdih moondíhjeh ĩt bohé jibip wʉt jĩ.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Pánih jib bejna, Misia baácna jʉibínit, Bitinia baácna ĩt bejíhip wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih, Tʉ́ini Espíritu queétdih caánboó ãt bejat tʉ́ʉtcap wʉt jĩ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Páant caanná ã wahcah, Misia baácdih yap bej, Troas jẽ́litna ĩt dei jʉibínap wʉt jĩ.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Caanná dei jʉibínit, ʉ̃ona, Pablo nin pah ãt oo jʉ́mʉp wʉt jĩ: Macedonia baácdih bóo ã pebh ñʉhʉchah, ãt enep wʉt jĩ. “Jwiít Macedonia baácdih moondíh ma teo wáac jʉ̃ʉ́wʉ́”, Pablodih ãt niíj bidip wʉt jĩ.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Pánih oo jʉ́mniji jáanit, jwĩ́ih bií déedih ámoh péa, Macedonia baácna jwĩ bejep jĩ. “Dios caán baácna ã́ih tʉ́ini doonádih jwiítdih naáwát tʉ́ʉtna caá ã chãjap”, jwĩ niíj jéihyep jĩ. Weém Lucasbʉt ĩjeéh wã bejep jĩ.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Troas tʉ́tchimant Macedonia baácna bejat tʉ́ʉt niijná, jẽ́litna dei jʉibínit, johlitjĩh bejni bʉ́dí jãáj chóodih waadnít, Samotracia wʉ̃t jʉmni quewadih jwĩ chʉ́ʉh jʉibínap jĩ. Biíh yeó jáap Neápolis tʉ́tchina jwĩ chʉ́ʉh jʉibínap jĩ.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Pánih jʉibí, caán tʉ́tchidih yap bejnit, Filipos tʉ́tchina jwĩ jʉibínap jĩ. Caán tʉ́tchi Roma tʉ́tchidih moón ĩ jʉí jʉmni tʉ́tchi, Macedonia baácboó jwíih jʉmni tʉ́tchi tajĩ. Oboh jʉmni tʉ́tchi ãt nihcap tajĩ. Caanná maatápdih jwĩ jʉmʉp jĩ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Judíowãíh chooát yeó jáapdih caán tʉ́tchimant bac bejnit, mʉj jwẽ́ejna jwĩ jʉibínap jĩ. Caanjĩ́h Diosdih ʉʉ́bát tʉ́ʉt niijná, judíowã ĩpĩ́ míic wáacap tajĩ. Caanjĩ́h jʉibí chʉ́ʉdnit, wáac jʉinít yaádhdih Jesúíh tʉ́ini doonádih jwĩ naáwáp jĩ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Biíc wili jwiítdih joiníh, Tiatira tʉ́tchidih bóli Lidia wʉ̃t jʉmnih mi jʉmʉp jĩ. Caánt bʉ́dí jíib jʉmni yéguehdih jíib chãjnih, judío wili nihcan yʉhna, Diosdih tʉ́i wẽinih mi jʉmʉp yʉh jĩ. Obohjeéhtih Jesúíh doonádih mit joi jwʉ́hcap tajĩ. Pánihna, Pablo Jesúíh doonádih ã naáwáchah, tʉ́i jepahíhatdih Dios caántdih ãt wʉ̃hʉp tajĩ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Páant mi jepahachah, caántdih miíh mʉʉdíh moón biícdih Pablowã ĩ daabánap jĩ. Daabá péanachah, nin pah jwiítdih mi niijíp jĩ:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Biíh yeó jáapdih Diosdih ʉʉ́bát pebhboojéh mʉntih jwĩ jwʉ́ʉb bejechah, nemép jʉmnih jwiítdih mi jwãááp jĩ. Caánt teo wʉ̃hnih jʉmna, “Meemdíh nin pah ã yapbipna caá”, cã́acwãdih niíj naóhna, mi maátadih bʉ́dí mit jíib teo wʉ̃hʉp tajĩ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Pánihna, jwiít Pablo biícdih jwĩ bejechah, nin pah mi niíj ñaác ñʉʉ́n péenap jĩ:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Maatápdih caandíh páant mi niíj tac bʉʉgá péena, Pablodih ã tʉ́i naáwát dée mi bojcap jĩ. Páant mi niíj ñaacáchah joí chʉʉnít, Pablo tac pʉ́ʉd ennit, nemépdih nin pah ã niíj jʉ̃ihñʉp jĩ:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Páant ã bacat tʉ́ttimah, caánt mi jíib teo wʉ̃hat ã bʉʉdʉ́chah ennit, mi maátaboó bʉ́dí íijnit, Pablo, Silasdihbʉt ĩ tewep jĩ. Teonit, caán tʉ́tchi tac yoóbó jʉʉ́hna ĩ ʉb bejep jĩ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Pánih ʉb jʉibínit, peéh chãjat tʉ́ʉtnit pebhna jwejnit, nin pah ĩ niíj naóh yacap jĩ:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Queét jwĩ nʉowã ĩ wʉtatdih cádahat tʉ́ʉtnit, biíh wʉtatdih naóhna caá ĩ chãjap. Jwiít Roma tʉ́tchidih moón maáhdih jepahnit jʉmna, nit ĩ naáwátboodíh jwĩ jéih jepahcan caá, ĩ niijíp jĩ.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Páant ĩ niijíchah joinít, dawá Pablowãdih ĩ íijip jĩ. Pánihna, peéh chãjat tʉ́ʉtnitboó Pablowãíh yégueh chóodih yeo wáyat tʉ́ʉtnit, máa nahnajĩh queétdih ĩ pʉñat tʉ́ʉtʉp jĩ.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Páant queétdih ĩ pʉ̃i péanachah, nemat mʉʉ́boó ĩ nemat tʉ́ʉtʉp jĩ. Ĩ nemat tʉ́ttimah, nemat mʉʉ́boó en daonídih ĩ tʉ́i en dawát tʉ́ʉtʉp jĩ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Páant ĩ wʉtʉchah, caán mʉʉdíh en daoníboó péeni tólihna queétdih ãt nemep wʉt jĩ. Pánih nemnit, máa naanájĩh ĩ́ih wʉ́ʉnadih ãt nah chéwep wʉt jĩ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Chei tac yoób Pablo Silasjĩh Diosdih ʉʉ́bhnit, ĩt wẽi ewep wʉt jĩ. Páant ĩ wẽi ewechah, bita nemat mʉʉ́boó jʉmnitbʉt ĩt joyóp wʉt jĩ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Páant ĩ wẽi ewechahjeh, caán mʉʉ́ tʉbit méménachah, nihat jẽcna ãt waát beed béjep wʉt jĩ. Nemat mʉʉ́boó jʉmnitdih ĩ chéwatji tõpnabʉt ãt jwã́at beed béjep wʉt jĩ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Páant ã yapachah ennit, queétdih wapniboó “Nin nemat mʉʉ́boó jʉmnit inát jweiná caá. Ĩ jweyéchah, wã maáta weemdíh ĩ peéh maobipna caá”, ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Páant niíj jenah joinít, ã́ih íibat naadíh jwã́at wáinit, ãt míic jwã́aguíhip wʉt yʉh jĩ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Obohjeéhtih, ã míic jwã́aguíhichah ennit, Pabloboó caandíh nin pah ãt niíj ñaác ejep wʉt jĩ:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Páant ã niijíchah joinít, queétdih wapniboó “Jií jʉ̃ʉ́wʉ́, jií jʉ̃ʉ́wʉ́”, ãt niíj ejep wʉt jĩ. Queét pebhna ñáo ñah bej, méménit, Pablo Silas ĩ́ih jítcha pebh ãt páah yoh ñajap wʉt jĩ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Pánihna, queétdih ʉb bac bejnit, nin pah ãt niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 —Jwĩ Maáh Jesúsdih tʉ́i jenah joinít, ma jepahaá. Ma déewãbʉt caandíh ĩ jepaha naáh. Páant ñi jepahachah, yeéb iiguípna bejnit déejidih Diosboó ã tʉ́i ʉbbipna caá, Pablowã caandíh ĩt niijíp wʉt jĩ.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 — ausente —
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 — ausente —
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ĩ daabáát tʉ́ttimah, queétdih wapniji Pablowãdih jeémát ãt wʉ̃hʉp wʉt jĩ. Pánihna, caán ã déewã biícdih Jesúsdih jepahnit, bʉ́dí ĩt weñep wʉt jĩ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Baabáchah, tʉ́tchidih moón maátaboó Pablowãdih ĩ watat pínah niijná, soldadowãdih nemat mʉʉná ĩt wahap wʉt jĩ.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Páant ĩ bacaat tʉ́ʉtatdih joinít, Pablowãdih wapniji queétdih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Páant ã bacaíhatdih joinít, Pabloboó soldadowãdih nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Páant ã niijíchah joinít, soldadowãboó maátadih naáwádih ĩt bejep wʉt jĩ. Pablo Silasjĩh Roma baácdih moón ĩ jʉmatdih jéihna, maátaboó queétdih ĩ pʉñatji peéh chãjat pínahdih ĩt ʉ́ʉmʉp wʉt jĩ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Pánihna, queét Pablowã pebh jʉibínit, nin pah ĩt niijíp wʉt jĩ: “Yeebdíh jwĩ yéej chãjap be. Chéneji páant jwĩ jwʉ́ʉb chãjcan niít”, ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant niíj péa, queétdih nʉmah bac bejnit, maáta ĩ́ih tʉ́tchimant ĩt bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Páant ĩ niijíchah joinít, Pablo Silasjĩh nemat mʉʉmánt bac bejnit, Lidiaíh mʉʉná ĩt bejep tajĩ. Caanná jʉibínit, Jesúíhwã biícdih ĩ míic wáacap jĩ. Pánih míic wáacnit, “Jesúsdih péena, ñi cádahca bojoó”, queétdih ĩ niíj wẽp naáwáp jĩ. Páant niíj péanit, Pablo Silasjĩh Filipos tʉ́tchimant ĩ bejep jĩ.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.