Atos 14

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Pablowãboó Iconio tʉ́tchina jʉibínit, chooát yeó jáapdih judíowã ĩ míic wáacat mʉʉná caanjĩ́h moónjeéh ĩt waad béjep wʉt jĩ. Antioquía tʉ́tchidih moondíh ĩ bohéátji pahjeh mʉntih tʉ́ini doonádih caánboobʉ́t ĩt tʉ́i naáwáp wʉt jĩ. Páant ĩ naáwáchah, dawá judíowã, judíowã nihcannitbʉt tʉ́i joinít, Jesucristodih ĩt jepahap wʉt jĩ.
1 A mesma coisa aconteceu na cidade de Icônio. Paulo e Barnabé entraram na sinagoga e falaram de tal maneira, que muitos judeus e não judeus creram.
2 Obohjeéhtih, joííhcannit judíowã Pablowãdih yee naóhnit, judíowã nihcannitdih ĩt joyát tʉ́ʉtcap wʉt jĩ.
2 Mas os judeus que não creram atiçaram os não judeus contra os cristãos.
3 Páant ĩ chãjachah yʉhna, maatápdih Pablowã caánboó jʉmnit, ʉ́ʉmcanjeh Jesúíh tʉ́ini doonádih ĩt wẽp naáwáp wʉt jĩ. Pánihna, “Ĩ naáwát yoobópdih caá”, cã́acwã ĩ niíj jéihyat pínah niijná, jwiít cã́acwã jwĩ jéih chãjca naáhdih ĩ chãj jʉ́ʉtat pínah wẽpatdihbʉt Dios Pablowãdih ãt wʉ̃hʉp wʉt jĩ.
3 Os apóstolos ficaram muito tempo em Icônio, falando com coragem a respeito do Senhor Jesus. E o Senhor mostrava que a mensagem deles sobre a sua graça era verdadeira, pois ele dava a eles o poder de fazer milagres e maravilhas.
4 Obohjeéhtih, biquína caán tʉ́tchidih moón joííhcannit judíowãjeéh ĩ péenachah, bitaboó Pablowãjeéh ĩt péenap wʉt jĩ.
4 Os moradores da cidade estavam divididos: alguns apoiavam os judeus, e outros eram a favor dos apóstolos.
5 Pánihna, judíowã nihcannit, judíowã, ĩ maáta biícdih, “Pablowãdih jee dáhnajĩh yohnit, jwĩ mao yoh jĩíh”, ĩt niíj jenah joyóp wʉt jĩ.
5 Então os não judeus e os judeus, juntos com os seus chefes, resolveram maltratar os apóstolos e matá-los a pedradas.
6 — ausente —
6 Quando Paulo e Barnabé souberam disso, fugiram para Listra e Derbe, cidades do distrito da Licaônia, e para as regiões vizinhas.
7 — ausente —
7 E ali anunciaram o evangelho .
8 Listra tʉ́tchina jʉibínit, Jesúíh tʉ́ini doonádih ĩt bohénap wʉt jĩ. Caanjĩ́h jéih yáac chʉ̃i bejcanni Pablowãdih ãt joí chʉ́ʉdʉp wʉt jĩ. Caán jwíih cã́ac jʉmnajeh, ã́ih jítchana yéejni ãt jʉmʉp wʉt jĩ.
8 Na cidade de Listra havia um homem que estava sempre sentado porque era aleijado dos pés. Ele havia nascido aleijado e nunca tinha andado.
9 Pánihna, ã tʉ́i joyóchah jéihnit, “Caán ã booat pínahdih ã tʉ́i jenah joiná caá”, Pablo ãt niíj jéihyep wʉt jĩ.
9 Esse homem ouviu as palavras de Paulo, e Paulo viu que ele cria que podia ser curado. Então olhou firmemente para ele
10 Pánih jéihnit, caandíh ennit, nin pah ãt wẽp niijíp wʉt jĩ:
10 e disse em voz alta: — Levante-se e fique de pé! O homem pulou de pé e começou a andar.
11 Caandíh ã booanachah ennit, cã́acwã bʉ́dí ĩt en wʉ́hi bejep wʉt jĩ. En wʉ́hi bejnit, ĩ́ih wéheatjĩh nin pah ĩt niíj wẽi ñaacáp wʉt jĩ:
11 Quando o povo viu o que Paulo havia feito, começou a gritar na sua própria língua: — Os deuses tomaram a forma de homens e desceram até nós!
12 Páant niíj jenah joinít, Bernabédih ĩ́ih dios Zeuíh wʉ̃t ĩt bʉ́ʉdhdʉp wʉt jĩ. Pabloboodíh ĩ́ih biíh dios Hermeíh wʉ̃t ĩt bʉ́ʉdhdʉp wʉt jĩ. Zeusboó Griego cã́acwãíh dioswã ĩ maáh, Hermesboó ĩ́ih dioswãíh naóh yapani wʉt jĩ. Pánihna, Pabloboó naóhni ã jʉmʉchah, naóh yapani Hermeíh wʉ̃t ĩt bʉ́ʉdhdʉp wʉt jĩ.
12 Eles deram o nome de Júpiter a Barnabé e o de Mercúrio a Paulo, porque era Paulo quem falava.
13 Zeusdih ʉʉ́bhnit, ĩ wẽi wʉ̃hat mʉʉ́ tʉ́tchi jwẽ́ejdih ãt jʉmʉp wʉt jĩ. Pánihna, caán mʉʉdíh en daoní Bernabédih “Zeus caá”, niíj jenah joinít, Pablowãdih jwãáát tʉ́ʉt niijná, momo jiwiwãdih cháajĩh ĩ bʉ́ʉdhni jʉ́dʉnadihbʉt tʉ́tchi jẽcna ãt ʉb jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ. Caánboó cã́acwã biícdih wẽinit, momo jiwiwãdih Pablowãdih ãtih mao wʉ̃híhip wʉt yʉh jĩ.
13 O templo de Júpiter ficava na entrada da cidade, e o sacerdote desse deus trouxe bois e coroas de flores para o portão da cidade. Ele e o povo queriam matar os animais numa cerimônia religiosa e oferecê-los em sacrifício a Barnabé e a Paulo.
14 Obohjeéhtih, Pablowã ĩ chãjatdih en wʉ́hinit, cã́acwã poómp cãtíh ñáo waadnít, nin pah ĩt wẽp niíj ñaacáp wʉt jĩ:
14 Quando os dois apóstolos souberam disso, rasgaram as suas roupas, correram para o meio da multidão e gritaram:
15 —Páant ñi chãjatdih ñi cádahaá. Jwiítbʉt yeeb pánihnit cã́acwãjeh mʉn tigaá. Jwiítdih wẽinit, ñi mao wʉ̃hca bojoó. Jwiít yeebdíh Jesúíh tʉ́ini doonádih naáwádih jwĩ jʉ̃ʉ́wʉ́p be. Dios yoobát báadhni, wẽpni caá. Yeéb ñipĩ́ wẽini panihni nihcan caá. Pánihna, nin wẽpcanni, báadhcannidih ñi wẽi cádahaá. Tʉ́ʉt nʉʉmnít, báadhni Dios yoobátdih ñi jepahaá. Caán jeádih chãj, baácdihbʉt chãj, mʉjnadihbʉt chãj, nihatdih ãt chãjap wʉt jĩ.
15 — Amigos, por que vocês estão fazendo isso? Nós somos apenas seres humanos, como vocês. Estamos aqui anunciando o evangelho a vocês para que abandonem essas coisas que não servem para nada. Convertam-se ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que existe neles.
16 Jon jã́tih Dios nihat cã́acwãdih dedé ĩ náahat pahjeh ĩ chãjachah, ãt enah boj jwʉhʉp wʉt jĩ.
16 No passado Deus deixou que todos os povos andassem nos seus próprios caminhos.
17 Pánih enah bojna yʉhna, ded pah ã jʉmatdih ãt tʉ́i jʉ́ʉtʉp taga. Yeebdíhbʉt ã oyatdih jʉ́ʉtna, mahdih bʉʉgát tʉ́ʉt, jeémát pínahdihbʉt ãpĩ́ quehat tʉ́ʉtna caá. Jeémátdih wʉ̃hna, yeebdíh ãpĩ́ weñat tʉ́ʉtna caá, Pablo queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
17 Mas Deus sempre mostra quem ele é por meio das coisas boas que faz: é ele quem manda as chuvas do céu e as colheitas no tempo certo; é ele quem dá também alimento para vocês e enche o coração de vocês de alegria.
18 Páant ã niijíchah, momo jiwiwãdih cã́acwã wẽi mao wʉ̃híhnit, ĩt tahca bejep wʉt jĩ.
18 Mesmo depois de terem dito isso, os apóstolos tiveram muita dificuldade para evitar que o povo matasse os animais em sacrifício a eles.
19 Cã́acwã páantjeh ĩ weñechah, Antioquía tʉ́tchidih moón, Iconio tʉ́tchidih moón judíowã biícdih jʉibínit, Pablowãdih ñʉʉ́n yee naóh péenit, “Jwiítboodíhjeh ñi joyoó”, cã́acwãdih ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant ĩ niijíchah joinít, caán tʉ́tchidih moón Pablodih mawat tʉ́ʉt niijná, jee dáhnajĩh ĩt yohop wʉt jĩ. “Jáantjeh ã wʉnah bejep be”, niíj jenah joinít, tʉ́tchi jwẽ́ejboó caandíh ĩt wái bac bejep wʉt jĩ.
19 Alguns judeus que tinham vindo das cidades de Antioquia e de Icônio conseguiram o apoio da multidão, apedrejaram Paulo e o arrastaram para fora da cidade, porque pensavam que ele tinha morrido.
20 Páant ĩ ʉb bac bej yohochah ennit, Jesúíhwã Pablo pebh ĩt míic wáac jʉibí ñʉhʉp wʉt jĩ. Páant ĩ míic wáac jʉibí ñʉhʉchah, Pablo boonit, jwʉ́ʉb ñah ñʉhnit, tʉ́tchiboó ãt jwʉ́ʉb waad béjep wʉt jĩ. Pánihna, cheibit Pablo Bernabéjĩh Listra tʉ́tchimant bac bejnit, Derbe tʉ́tchina ĩt bejep wʉt jĩ.
20 Mas, quando os cristãos se ajuntaram em volta dele, ele se levantou e entrou na cidade de novo. E no dia seguinte Paulo e Barnabé partiram para a cidade de Derbe.
21 — ausente —
21 Paulo e Barnabé anunciaram o evangelho em Derbe, e muitos moradores daquela cidade se tornaram seguidores de Jesus. Depois voltaram para as cidades de Listra, Icônio e Antioquia da Pisídia.
22 — ausente —
22 Eles animavam os cristãos e lhes davam coragem para ficarem firmes na fé. E também ensinavam que era preciso passar por muitos sofrimentos para poder entrar no Reino de Deus .
23 Caán tʉ́tchina jʉmat pah Jesúsdih jáap jéihnitdih ennit, queétdih waóhnit pínahdih Pablowã ĩt ñío jwejep wʉt jĩ. Pánih ñíonit, jeémp jwʉhcanjeh ʉʉ́bhna, “Nit meemdíh jepahnitdih waóhnit pínahdih ma tʉ́i teo wáacá”, Diosdih ĩt niíj ʉʉ́bʉ́p wʉt jĩ.
23 Em cada igreja os apóstolos escolhiam presbíteros . Eles oravam, jejuavam e entregavam os presbíteros à proteção do Senhor, em quem estes haviam crido.
24 Pisidia baácdih bóo Antioquía tʉ́tchidih moondíh bohé péanit, caán baácmant jʉ̃óhnit, Panfilia baácna ĩt jwʉ́ʉb dei jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ. Pánih jwʉ́ʉb dei jʉ̃óhna, jwíih bejna, bohécanjeh ĩ yapniji Perge tʉ́tchidih chãonít, caanjĩ́h moondíh Jesúíh tʉ́ini doonádih ĩt bohénap wʉt jĩ.
24 Então Paulo e Barnabé atravessaram o distrito da Pisídia e chegaram até a província da Panfília.
25 Pánih bohé péanit, Atalia wʉ̃t jʉmni jẽ́litdih ĩt dei jʉyʉ́p wʉt jĩ.
25 Anunciaram a palavra em Perge e depois foram para o porto de Atália.
26 Pánih dei jʉinít, johlitjĩh bejni jãáj chóodih waadnít, Siria baácdih bóo Antioquía tʉ́tchina ĩt jwʉ́ʉb chʉ́ʉh jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ. Dios ã jwíih naáwát tʉ́ʉtna, queétdih teo jã́ha ʉʉ́bhnit ĩ wahni tʉ́tchinajeh mʉntih, Dios ã wʉtatjidih chãj péanit, ĩt jwʉ́ʉb jʉyʉ́p wʉt jĩ.
26 Dali foram de navio para Antioquia da Síria, onde eles haviam sido entregues aos cuidados de Deus, para o trabalho que agora estavam terminando.
27 Pánih jwʉ́ʉb jʉinít, Jesúíhwãdih míic wáacat tʉ́ʉtnit, ded pah ĩ yapatjidih ĩt naáwáp wʉt jĩ: “Dios jwiítdih bʉ́dí ã teo wáacap be. Páant ã teo wáacachah, ã wẽpatjĩh cã́acwãdih booanit, ã́ih tʉ́ini doonádihbʉt jwĩ naáwáchah, dawá joinít, ĩ jepahap be. Pánihna, judíowã nihcannitbʉt joinít, dawá ĩ tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmʉ́p be”, Pablowã queétdih wahnitdih ĩt niijíp wʉt jĩ.
27 Quando chegaram lá, reuniram as pessoas da igreja e contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles. E contaram como ele tinha aberto o caminho para que os não judeus também cressem.
28 Pánihna, caánboó Jesúíhwã biícdih maatápdih ĩt jʉmʉp wʉt jĩ.
28 E ficaram muito tempo ali com os seguidores de Jesus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.