Atos 12
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NAA
1 Caán láa Maáh Herodes Jesúíhwãdih yeejép chãjna, biquína queétdih nemat mʉʉ́boó ãt nemat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Juan weép jeñé Santiagodih waó ãt bóod yohat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Páant ã chãjachah ennit, judíowã ĩ maáta bʉ́dí ĩt weñep wʉt jĩ. Ĩ weñatdih ennit, Pedrodihbʉt ãt tewat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Ã tewat tʉ́ʉtʉchah, paacánni pandih jeémát, Pascua ĩ niijní, láa wʉt jĩ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Pánihna, caandíh tewat tʉ́ʉtnit, ãt nemat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Chénena míic soldadowã jwíih wapnit pínah ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. Tʉ́ttimah, jwʉ́ʉb tʉ́ʉt nʉʉmnít pínahbʉt páant moon mʉ́ntih ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. Bitabʉt páant moon mʉ́ntih ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. Bitabʉt páant moon mʉ́ntih ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. Pánihna, Pedro ã jweicát pínah niijná, dieciseis soldadowã caandíh wapnit pínah ĩt jʉmʉp wʉt jĩ. “Pascua tʉ́ttimah, ʉb bac jʉ̃óhnit, cã́acwã ĩ enepdih caandíhbʉt wã mawat tʉ́ʉtbipna caá”, Herodes caanjéh ãt niíj jenah joyóp wʉt yʉh jĩ.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Páant niíj jenah joinít, soldadowã Pedrodih nemat mʉʉ́boó ãt tʉ́i wapat tʉ́ʉtʉp wʉt yʉh jĩ. Páant caandíh ĩ nemechah, Jesúíhwã Pedrodih bʉ́dí ʉʉ́bhna ĩt chãjap wʉt jĩ.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Herodes ã jenahni yeó jáap cheijeh Pedroboó tʉ́i ʉ̃ona ãt chãjap wʉt jĩ. Chéne soldadowã chénaboó ĩtah tõp ã teo lajachah, Pedro biícdih ʉ̃ona ĩt chãjap wʉt jĩ. Ĩ jʉmni tólih jẽc pebhbʉt bita chéne soldadowã ĩt wap ñʉhʉp wʉt jĩ.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Dioíh ángel queét pebh ã jígohochah, ã yeh iigát ĩ jʉmni tólihdih ãt tʉ́i yeh iiguíp wʉt jĩ. Pánih jígohnit, Pedroíh páwádih ãt wʉʉ́mp mao wʉcʉp wʉt jĩ. “¡Waícanjeh jáanit, ma ñah ñʉhʉʉ́!” ángel Pedrodih ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niíj wʉcʉchah jáanit, Pedro ãt ñah ñʉhʉp wʉt jĩ. Páant ã ñah ñʉhʉchahjeh, ã́ih téihya colóhnadih ĩ chéoni tõpna ãt waát jéenep wʉt jĩ.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 “Míih yéguehdih míih zapatosdihbʉt ma dʉwʉʉ́”, ángel ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niiját joinít, ãt dʉwʉ́p wʉt jĩ. Pánih dʉó péanachah, “Míih cʉ́bʉh jweyát chóodih pinnit, wãjeéh ma pée jʉ̃ʉ́wʉ́”, ángel caandíh ãt niijíp wʉt jĩ.
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Páant ã niijíchah joinít, caán chóodih pinnit, ángeljeéh ãt pée bac bejep wʉt jĩ. “Oboh oo jʉ́matjeh caá. Yapat yoobát pohba nihcan caá”, Pedro ãt niíj jenah joijéhep wʉt yʉh jĩ.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Nemat tólih jẽc pebh wapnitdih yap bej, biíh jẽc pebh wapnitdihbʉt yap bejnit, tʉ́tchina bac bejat ĩtah jẽcdih ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Caán ĩtah jẽcdih ĩ jʉibínachah, caanjéh ãt pãa bejep wʉt jĩ. Páant ã pãa bejechah ennit, ĩt bac bejep wʉt jĩ. Namádih bejnit, biíh namána ángel Pedrodih ãt nʉmah jʉibínap wʉt jĩ. Pánihna, caán namádih jʉibínit, ángel ãt bʉʉdáh bejep wʉt jĩ.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Ángel ã bʉʉdáh bejechah, Pedroboó jáani pah, ã yapatdih yoobópdih ãt jenah joyóp wʉt jĩ. “Dios ã́ih ángeldih wahnit, Herodes ã mawat déedih, judíowã ĩ maáta ĩ náahat pah ĩ chãjat déedihbʉt weemdíh nemat mʉʉmánt ãt tʉ́i ʉb bacanap taga. Bʉʉ jwʉhna wã jéihna caá”, Pedro ãt míic niijíp wʉt jĩ.
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Caán ã yapatdih tʉ́i jéihnit, Juan Marcos íin Maríaíh mʉʉná ãt bejep wʉt jĩ. Caán mʉʉdíh dawá Jesúíhwã míic wáacnit, bʉ́dí ʉʉ́bhna ĩt chãjap wʉt jĩ.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Pánihna, caán mʉʉná jʉibínit, mʉʉ́ wáihyat jʉ́dʉ jẽcdih waádíhna, ãt wʉʉ́mp mawap wʉt jĩ. Páant ã wʉʉ́mp mawachah joinít, teo wʉ̃hnih Rode wʉ̃t jʉmnih mit jʉibí ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Pánihna, Pedro ã wéheatdih beh joinít, bʉ́dí wẽina, wãtcanjeh, naáwádih mit jwʉ́ʉb waad béjep wʉt jĩ.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Obohjeéhtih páant mi niijíchah joinít,
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Pánihna, Pedroboó páantjeh ãt wʉʉ́mp mao behjehep wʉt jĩ. Páant ã wʉʉ́mp mao behjehechah joinít, jẽcdih ĩt wãtap wʉt jĩ, bʉca. Wãtnit, Pedrodih ennit, ĩt en wʉ́hi bejep wʉt jĩ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Obohjeéhtih, Pedro queétdih tóo mao jwʉ́ʉbanit, ãt wéheat tʉ́ʉtcap wʉt jĩ. Queétdih ĩ wéheat yayánit, ded pah Dios caandíh nemat mʉʉmánt ã ʉb bacaatdih ãt naáwáp wʉt jĩ.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Tʉ́ttimah, baáb jéenechah, soldadowã Pedro ã wihcatdih ennit, bʉ́dí ĩt wʉ́hi bejep wʉt jĩ. “¿Ded pah tigaá Pedro ãt bej?” ĩt míic niijíp wʉt jĩ.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Pánihna, Herodesboó caandíh bid bojat tʉ́ʉtʉchah, ã́ih soldadowã ĩt bid jʉicáp wʉt jĩ. Pánih bid jʉicán, caandíh wapnitji soldadowãdih tʉbit ãt ʉʉ́bh joí ñʉʉnʉ́p wʉt jĩ. Pánih ʉʉ́bh joí péanit, Pedrodih ĩ tʉ́i wapcatji peéh, queétdih ãt mao yohat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Pánihat tʉ́ttimah, Herodes Judea baácmant Cesarea tʉ́tchina jʉmat tʉ́ʉt niijná, ãt dei bejep wʉt jĩ.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Herodes Cesarea tʉ́tchidih ã jʉmʉchah, Tiro tʉ́tchidih moondíh, Sidón tʉ́tchidih moondíhbʉt bʉ́dí ãt íijip wʉt jĩ. Caán tʉ́tchinadih moón Herodeíh baácdih moondíh jeémátdih ĩpĩ́ jʉibí jíib chãjap wʉt jĩ. Pánihna, jwʉ́ʉb jíib chãjat tʉ́ʉt niijná, Herodes ã íijat yayát náahnit, Cesarea tʉ́tchina caandíh enedih ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Pánih jʉibínit, Herodes ã pebh bóo Blasto wʉ̃t jʉmnidih jwãáhnit, queétdih ã teo wáacat pínah niijná, ĩt jíib chãjap wʉt jĩ. Herodesdih ĩ míic wéheat pínah yeó jáapdih Blastodih ĩt ʉʉ́bát tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Pánihna, queétdih ã míic wéheat pínah yeó jáapdih, maáh jʉmna ã dʉwát chóodih dʉonít, ã chʉ́ʉdatdih jʉibí chʉ́ʉdnit, caandíh enedih míic wáacnitdih bʉ́dí ãt naáwáp wʉt jĩ.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Páant ã naáwáchah joinít, nihat míic wáacnitboó “Cã́aquíh naáwát panihcan, Dios naáwát panihni caá”, ĩt niíj wẽi ejep wʉt yʉh jĩ.
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Páant ĩ niíj ejechahjeh, cã́acwã ĩ weñatdih náahnit, Diosboodíh ã jwʉ́ʉb wẽi naóhcatji jíib, Dioíh ángel Herodesdih wʉnat ãt wʉ̃hʉp wʉt jĩ. Pánihna, coyíwã caandíh ĩ jeéméchah, ãt wʉnah bejep wʉt jĩ.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Pedrodih Dios ã ʉb bacaat tʉ́ttimah, Jesúíhwã jib bejnit, ã́ih tʉ́ini doonádih ĩt naóh peetép wʉt jĩ. Caán doonádih jepahnit ĩt dao béjep wʉt jĩ.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Bernabé Saulojĩh Judea baácdih moondíh wáac wʉ̃hniji dinerodih wah péanit, Jerusalén tʉ́tchimant Antioquía tʉ́tchina ĩt jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ. Jwʉ́ʉb bejnit, Juan Marcosdihbʉt ĩjeéh ĩt ʉb bejep wʉt jĩ.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.