Romanos 9
Ġaġek Mewis (BZH) vs NTLH
1 Nġaa sën senër lo og yönon, gaḳ sa su tetuhin rë, in Kerisi-yi-alam sa. Log Anon Vabuung tateḳin vu sa loḳ sayoġ ving bë senër ġaġek sënë yönon.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Sa nanër vu ham nabë: Sayoġ maggin gesa kwaġ paya rot yoh vu buk pin.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Yönon, nabë yoh vu bë sa basap sa in mëm sa ġaḳo sa alam Israel denah vu Kerisi jaḳ sën sa hetah sa vër in Kerisi-yi-alam gesa malaġ nama na veröḳ yi lo, og sëḳ kwaġ vesa in meġevonġ nabë sënë. Rëḳ ma gesaga su yoh vu bë rëḳ doḳ vu sir rë.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Sir alam Israel soġek bedetu Anutu nalu lo, log denelë niḳapiik raḳ malaj ving, log Anutu joo yi ġaġek ving sir gevo yi horek vu sir. Getato aggata sën degetunġ seriveng in bë dekevoh hir nġaa nipaya los degeḳo arë jaḳ lo vu sir. Log nër yi ġaġek vahi vu sir bë rëḳ gevonġ vu sir geving.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Alam Israel sënë og alam böp böp wirek hen hir mewis sir, lob Kerisi sën tu nġaa pin ala lo pum raḳ sir, rëḳ mu yi Anutu soġek, sën hil ġaḳo arë jaḳ na vavunë degwata los degwata lo yönon.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Rëḳ mu hil su nanër nabë: Anutu hen ġaġek anon ma. Hil su nanër nabë saga in alam sën depum raḳ Israel lo, og sir pin su Israel soġek rë. In sir vahi su denesepa loḳ Anutu rë.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Alam sën depum raḳ Abraham niḳöḳ lo, og su sir pin detu yi mewis yönon rë. In Anutu nër vu yi wirek bë, “Rëḳ denanër Isaak yi mewis mu nabë honġ alam.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Nebë sënë in nalu lo sën depum raḳ niḳöḳ mu lo, og su detu Anutu nalu rë. Gaḳ hurmahen sën depum raḳ ġaġek sën Anutu joo lo, og mëm hil nanër sir nabë Abraham yi mewis soġek.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Ġaġek sën Anutu joo lo nebë, “Sëḳ nom ġeto doḳ buk sën sehooin raḳ lo, lom mëm Sara rëḳ geḳo nalu maluh ti.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Log yiḳ su ġaġek timu sënë rë. Gaḳ hil dobahë Isaak ḳo Rebeka, lob nalu luu loḳ pepid, lob Anutu nër ġaġek ti vu Rebeka vorot.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Luho nahën denare loḳ ataj ayo gesu denevonġ nġaa nivesa ma nġaa nipaya ti rë, rëḳ Anutu nër ġaġek raḳ luho vorot in bë tato ranġah nabë su nelë nġaa sën denevonġ lo menenër rë, gaḳ yö neggooin mehönon raḳ yoh vu kwa.
11 — ausente —
12 Nër vu Rebeka bë, “Aġuu rëḳ gurek amon babu!”
12 — ausente —
13 Sënë yoh vu ġaġek sën neggëp loḳ Anutu-yi-ḳapiya lo nebë, “Sahëġ neving Yakop, rëḳ sa nehalë Esau paya.”
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Om hil rëḳ nanër nabë va? Maḳ hil nanër nabë: Anutu su nevonġ nġaa yohvu rë? Ma!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 In nër vu Moses bë:
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Om yiḳ nebë sënë. Anutu su kwa paya in mehöti in mehö sënë kwa nevo bë Anutu kwa paya in yi rë. Log su kwa paya in mehöti in nevonġ Anutu yi huk niwëëk rë, gaḳ yö nevonġ yoh vu kwa.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 In Anutu nër vu Parao wirek meneggëp loḳ yi ḳapiya nebë, “Maggin sën sa hevonġ vu honġ lo, og sa hevonġ in bë tato sa niġ wëëk vu mehönon pin in denanër sa bengöġ na menoh vu dob pin. Yiḳ raḳ degwa saga sën sa hetunġ ggev Parao raḳ honġ.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Om nabë Anutu kwa bo nabë kwa paya in mehöti, og rëḳ kwa paya in yi. Log nabë kwa nevo bë gevonġ bemehöti ayo dahis jaḳ, og rëḳ gevonġ bayo dahis jaḳ.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Rëḳ mu maḳ ham ti rëḳ nanër vu sa nabë, “Nebë saga, loḳ nebë va sën Anutu nenër bë nġaa nipaya degwa neggëp vu hil mehönon-ë? In hil su ayoh vu bë ḳeyëh yi rë.”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Rëḳ honġ re? Honġ mehönon mu rëḳ ġeyoh vu bë gwevonġ ayem jaḳ Anutu? Dëg soġek su neloḳ tepëḳ in ala sën nejegwi yi lo bë, “Ġenesemu sa nebë sënë in va?” rë.
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Gaḳ mehö sën nejegwi dëg lo yö nejegwi yoh vu kwa, log yoh vu bë geḳo nġaġek ġobeng timu mejegwi dëg luu jaḳ. Lob nabë semu ngwë malanġeri in huk nivesa yi, log semu ngwë in bë huk meris meris yi, og yiḳ ggovek. Yö yi nġaa.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Lob Anutu vonġin bë tato ahë sengën ranġah betateḳin niwëëk vu mehönon in sir pin denevonġ nġaa nipaya. Lob ahë sengën vu sir bë kevoh sir bemalaj nama na veröḳ yi, rëḳ ma genejom yi ahon.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Nejom yi ahon nebë saga in kwa nevo mehönon vahi sën kwa nevonġin sir lo. Kwa nevo sir in yö ggooin sir raḳ vorot in bë demedo nivesa doḳ yi nyëġ geving yi, gerëḳ gevonġ yi nġaa nivesa vesa pin vu sir.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Yiḳ hil sënë. Ggooin hil raḳ. Su ggooin loḳ he Yuda mu rë, gaḳ ggooin alam-yu-ngwë vahi ving.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 In Hosea nër nebë saga meneggëp loḳ Anutu-yi-ḳapiya nebë:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Loga,
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Log Yesaya nër raḳ alam Israel getahi bë:
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 In Mehöböp rëḳ govek ġaġek na gebepul pevis,
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Yoh vu ġaġek ngwë sën Yesaya nër wirek lo bë:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Om hil rëḳ nanër nabë va? Hil nanër nabë alam-yu-ngwë sën su malaj nesepa bë denatu alam yohvu rë lo detu alam yohvu. Ayoj ya timu vu Yesu lom sën Anutu nër sir bë sir alam yohvu.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Gaḳ alam Israel og kwaj nevo bë nabë desepa doḳ horek, og rëḳ gevonġ medenatu alam yohvu. Rëḳ ma gesu denesepa loḳ horek los dahis rë.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Rëḳ su detu alam yohvu rë, in su ayoj neya timu vu Yesu rë. Gaḳ kwaj nevo bë nġaa sën denevonġ lo yoh vu bë rëḳ geḳo sir nah vu Anutu, rëḳ ma. Denelë ḳelepeḳo* nebë su yoh vu rë, in nġaa nimumsën, lob sënë nebë sën deketul vahaj raḳ ġelönġ bedevës.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 In ġaġek sënë neggëp loḳ Anutu-yi-ḳapiya bë:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.