Hebreus 3

Ġaġek Mewis (BZH) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Arig vabuung lo, Anutu sën nedo yaġek lo ggooin ham raḳ tu yi alam. Om ham kwamin bo Yesu nivesa in hil sinarë los hil alam-deneḳo-seriveng hir yuseḳë yi, lob hil nehevonġ ving yi benanër arë ranġah.
1 Meus irmãos na fé, vocês que também foram chamados por Deus, olhem para Jesus, que Deus enviou para ser o Grande Sacerdote da fé que professamos.
2 Anutu tunġ yi huk sënë loḳ nema, lob nesepa loḳ Anutu aye menevonġ yoh vu, nebë sën Moses nevonġ wirek meneġin Anutu-yi-alam Israel pin los dahis lo.
2 Pois ele foi fiel a Deus, que o escolheu para esse serviço, assim como Moisés foi fiel no seu trabalho em toda a casa de Deus .
3 Rëḳ Anutu kwa vo bë Yesu yoh vu bë geḳo arë böpata kesuu Moses arë. In mehö sën nelev begganġ lo arë böp kesuu begganġ.
3 Assim como a pessoa que constrói uma casa é mais importante do que a casa, assim, também, Jesus é mais importante do que Moisés.
4 In hil nehalë begganġ ti nedo, og hil naraḳ ni bë mehöti lev, log hil naraḳ nġaa pin sën nedo-ë ni ving nebë saga bë mehöti netunġ, lob mehö saga og yiḳ Anutu.
4 Uma casa tem de ser construída por alguém, mas Deus é o construtor de tudo o que existe.
5 Yönon, Moses tu Anutu yi hur, lob nesepa loḳ aye niröp menevonġ huk in yi alam. Nenër ġaġek raḳ nġaa pin sën Anutu rëḳ tato nam ranġah vu hil lo.
5 E Moisés foi um servo fiel no seu trabalho na casa de Deus e falou das coisas que Deus ia dizer no futuro.
6 Rëḳ Kerisi og Anutu Nalu, om sepa loḳ Ama aye niröp. Tu ala meneġin Anutu-yi-alam, om nabë hil ayod na timu vu yi niwëëk jaḳ buk, bekwad vesa geġeġin yi, og hil atu Anutu-yi-alam ving yönon.
6 Mas Cristo é fiel como Filho, que dirige a casa de Deus. E nós seremos a sua casa se conservarmos a nossa coragem e a nossa confiança naquilo que esperamos.
7 Om hil ġanġo Anon Vabuung yi ġaġek sën neggëp loḳ Anutu-yi-ḳapiya lo bë:
7 Por isso, como diz o Espírito Santo: “Se hoje vocês ouvirem a voz de Deus,
8 og ham su ayomin niwëëk panġsën
8 não sejam teimosos como foram os seus antepassados quando se revoltaram contra ele, no dia em que eles o puseram à prova no deserto.
9 Vu sagu og ham ḳenumin lo delë nġaa pin sën sa nehevonġ lo
9 Ali os antepassados de vocês me desafiaram e me puseram à prova, embora eles tivessem visto o que eu fiz durante quarenta anos.
10 Lob sahëġ sengën raḳ vu sir lob senër bë,
10 Por isso fiquei irritado com aquela gente e disse: ‘Eles são gente de coração perverso e não querem obedecer aos meus mandamentos.’
11 Om sën sahëġ sengën panġsën mesenër yönon venuh bë,
11 Eu fiquei irado e fiz este juramento: ‘Eles nunca entrarão na onde eu lhes teria dado descanso!’ ”
12 Om arig lo, ham gweġin ham nivesa. In ham ti rëḳ ayo nipaya jaḳ gesu gevonġ geving rë, lob geruu demi vu Anutu sën mala-tumsën degwa lo.
12 Meus irmãos, cuidado para que nenhum de vocês tenha um coração tão mau e descrente, que o leve a se afastar do Deus vivo.
13 Om ham medo mebo horek vu ham vewen vewen jaḳ buk mebër kwamin noh vu buk pin sën hil nado agi, in rëḳ nġaa nipaya tetuhin ham ti lob gërin ayo beniwëëk jaḳ.
13 Pelo contrário, enquanto esse “hoje” de que falam as Escrituras Sagradas se aplicar a nós, animem uns aos outros, a fim de que nenhum de vocês se deixe enganar pelo pecado, nem endureça o seu coração.
14 Gaḳ nabë hil nġo ayod na timu vu Kerisi niwëëk bemedo rot benadiiḳ na, og mëm hil rëḳ ana medo nivesa geving yi gëp yi nyëġ.
14 Pois seremos companheiros de Cristo se continuarmos firmes até o fim na confiança que temos tido desde o princípio.
15 Hil araḳ ni bë ġaġek sënë yö nahën neggëp bë:
15 É isso o que as Escrituras Sagradas dizem: “Se hoje vocês ouvirem a voz de Deus, não sejam teimosos como foram os seus antepassados quando se revoltaram contra ele.”
16 Om maḳ alam tena denġo Anutu aye wirek rëḳ deḳo sir raḳ medekeyëh aye? Gaḳ yiḳ alam pin sën Moses li sir vu Ejep medeyam lo!
16 Quem foi que ouviu a voz de Deus e se revoltou contra ele? Foram todos os que Moisés tirou do Egito.
17 Log maḳ Anutu ahë sengën vu alam tena yoh vu nġebek mehödahis luu-a? Gaḳ yiḳ alam sën denevonġ nġaa nipaya lob denediiḳ benij hel to neggëp aggatata loḳ nyëġ-yumeris lo.
17 Com quem foi que Deus se irritou durante quarenta anos? Foi com os que pecaram e caíram mortos no deserto.
18 Log maḳ Anutu nër vu alam tena genër yönon venuh bë su rëḳ dedoḳ na yi nyëġ-sewahsën-yi rë? Gaḳ yiḳ alam Israel sën dekeyëh yi ġaġek wirek lo.
18 E de quem é que Deus estava falando quando fez este juramento: “Eles nunca entrarão na Terra Prometida, onde eu lhes teria dado descanso”? Ele estava falando das pessoas que se revoltaram.
19 Nebë saga om hil araḳ ni bë su ayoj neya timu vu yi rë, om sën su deyoh vu bë rëḳ dedoḳ na yi nyëġ-sewahsën-yi rë.
19 Portanto, vemos que elas não puderam entrar na Terra Prometida porque não tiveram fé.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.