Atos 4
Ġaġek Mewis (BZH) vs NVT
1 Pita luho Jon nahën denenër ġaġek vu alam, log alam-deneḳo-seriveng losho mehö sën neġin alam loḳ dub-vabuung-böp lo, galam Sadukai* lo, bedeverup.
1 Enquanto falavam ao povo, Pedro e João foram confrontados pelos sacerdotes, pelo capitão da guarda do templo e por alguns saduceus.
2 Ahëj sengën vu luho in luho denenër ġaġek ranġah vu alam bë Yesu kedi raḳ yah vu bedub.
2 Os líderes estavam muito perturbados porque Pedro e João ensinavam ao povo que em Jesus há ressurreição dos mortos.
3 Lob dejom luho ahon medetunġ luho ya denedo ḳarabus in sehuk luḳ, gemëm bë monbuk lom degevonġ ġaġek vu luho.
3 Eles os prenderam e, como já anoitecia, os colocaram na prisão até a manhã seguinte.
4 Rëḳ mu alam nġahiseḳë sën denġo luho hir ġaġek lo devonġ ving, bederevuh yam ving alam muġinsën besir 5,000 raḳ.
4 Muitos que tinham ouvido a mensagem creram, totalizando, agora, cerca de cinco mil homens.
5 Heng to lob alam Yuda hir ggev losho alam teta, galam-horek-yi, desupin sir vu Yerusalem.
5 No dia seguinte, o conselho das autoridades, dos líderes do povo e dos mestres da lei se reuniu em Jerusalém.
6 Alam-deneḳo-seriveng hir ggev böp Anas, geKayapas luho mehöti arë nebë Jon, gAleksander, gAnas yi alam pin medesupin sir.
6 Estavam ali Anás, o sumo sacerdote, e também Caifás, João, Alexandre e outros parentes do sumo sacerdote.
7 Log devarah Pita luho Jon ya denare malaj gedeloḳ tepëḳ in luho bë, “Melu vonġ nġaa sagi raḳ re niwëëk-a? Ma re vonġ meluu yam-a?”
7 Mandaram trazer Pedro e João e os interrogaram: “Com que poder, ou em nome de quem, vocês fizeram isso?”.
8 Lob Anon Vabuung loḳ yam ggërin Pita ayo lom nër vu sir bë, “Ham ggev los alam teta vu Israel!
8 Cheio do Espírito Santo, Pedro lhes respondeu: “Autoridades e líderes do povo,
9 Gwëbeng ham maḳ bë doḳ tepëḳ in aluu in nġaa nivesa sën alu hevonġ vu mehö vaha nipaya-ë. Maḳ ham bë jaḳ mehö sën nivesa raḳ agi degwa ni?
9 estamos sendo interrogados hoje porque realizamos uma boa ação em favor de um aleijado, e os senhores querem saber como ele foi curado.
10 Nabë nebë saga, og mëm alu hevonġin bë ham jaḳ ni balam Israel pin dejaḳ ni geving nabë: Yesu Kerisi Nasaret niwëëk vonġ mehö sagi benivesa raḳ los dahis begwëbeng nare ham malamin. Ham sis mehö saga bediiḳ raḳ ḳelepeḳo*, rëḳ Anutu nër bekedi raḳ yah ggëp bedub.
10 Saibam os senhores e todo o povo de Israel que ele foi curado pelo nome de Jesus Cristo, o nazareno, a quem os senhores crucificaram, mas a quem Deus ressuscitou dos mortos.
11 Yönon!
11 Pois é a respeito desse Jesus que se diz: ‘A pedra que vocês, os construtores, rejeitaram se tornou a pedra angular’.
12 Su mehö ngwë yoh vu bë doḳ vu hil rë. In vu dob pin og Anutu su tato arë agga ngwë vu hil bë rëḳ geḳo hil nah vu yi rë.”
12 Não há salvação em nenhum outro! Não há nenhum outro nome debaixo do céu, em toda a humanidade, por meio do qual devamos ser salvos”.
13 Denġo bë Pita luho Jon denër ranġah niwëëk, lob deranġa nemaj in deraḳ ni bë luho su deluḳ dub rë, gaḳ luho alam meris mu. Lob kwaj ya nġahi, rëḳ deraḳ ni bë wirek luho deneya ving Yesu.
13 Quando os membros do conselho viram a coragem de Pedro e João, ficaram admirados, pois perceberam que eram homens comuns, sem instrução religiosa formal. Reconheceram também que eles haviam estado com Jesus.
14 Log mehö sënë nare ving luho gedelë bë navi nivesa raḳ yönon, lob su deyoh vu bë denanër ġaġek ti doḳ nah vu luho rë.
14 Mas não havia nada que pudessem fazer, pois o homem que tinha sido curado estava ali diante deles.
15 Lob alam ggev denër vu lööho bë lööho degeto dena dobnë rë.
15 Assim, ordenaram que Pedro e João fossem retirados da sala do conselho e começaram a discutir entre si.
16 “Rëḳ hil ġevonġ va vu mehö luu saga? Luho devonġ nġaa böp sënë balam vu Yerusalem pin deraḳ ni, om hil su ayoh vu bë rëḳ abun ġaġek saga rë.
16 “Que faremos com esses homens?”, perguntavam uns aos outros. “Não podemos negar que realizaram um sinal, como todos em Jerusalém sabem.
17 Gaḳ ġaġek saga rëḳ na menoh vu alam pin, om hil nanërin luho niwëëk nabë luho su dena denanër ġaġek jaḳ Yesu arë saga vu mehö la gökin.”
17 Mas, para evitar que espalhem sua mensagem, devemos adverti-los de que não falem nesse nome a mais ninguém.”
18 Lob detahi luho yom bemëm denër vu luho bë luho su na denanër ġaġek jaḳ Yesu arë, beluho su detahu ġaġek sënë vu alam.
18 Então os chamaram de volta e ordenaram que nunca mais falassem nem ensinassem em nome de Jesus.
19 Rëḳ Pita luho Jon denër yah vu sir bë, “Nabë alu ġevuu Mehöböp yi ġaġek sënë na galu sepa doḳ ham ġaġek, og maḳ Anutu rëḳ gelë aluu nivesa? Ham nġo kwamin bo saga rë.
19 Pedro e João, porém, responderam: “Os senhores acreditam que Deus quer que obedeçamos a vocês, e não a ele?
20 Alu su ayoh vu bë rëḳ ayemin nama rë. Gaḳ alu rëḳ nanër ġaġek ranġah jaḳ nġaa pin sën alu halë los hanġo lo!”
20 Não podemos deixar de falar do que vimos e ouvimos!”.
21 Lob ggev lo devonġ ġaġek raḳ luho niwëëk ggökin, log mëm delëëin luho beluho deya. Alam ggev deggöneng in alam, in sir pin deneḳo Anutu arë raḳ in nġaa sën luho devonġ agi, lob su kwaj ḳo aggata ti in bë debo vanë vu luho rë.
21 Os membros do conselho fizeram novas ameaças, mas, por fim, os soltaram. Não sabiam como castigá-los sem provocar um tumulto, visto que todos louvavam a Deus pelo ocorrido,
22 Gemehö sën luho devonġ nġaa böp raḳ yi benivesa raḳ lo, yi ta mehödahis luu gekesuu meya.
22 pois o aleijado que havia sido curado milagrosamente tinha mais de quarenta anos de idade.
23 Devonġ luho ya, lob luho deyah medeya vu hir alam bedenër alam-deneḳo-seriveng hir ggev los alam teta hir ġaġek pin vu sir.
23 Assim que foram libertos, Pedro e João voltaram ao lugar onde estavam os outros irmãos e lhes contaram o que os principais sacerdotes e líderes tinham dito.
24 Denġo ggovek, log sir pin ayoj timu gedejom raḳ vu Anutu bë, “O Mehöböp, nġo ġetunġ dob los yaġek los loo benġaa pin sën denedo loḳ lo.
24 Ao ouvir o relato, todos os presentes levantaram juntos a voz e oraram a Deus: “Ó Soberano Senhor, Criador dos céus e da terra, do mar e de tudo que neles há,
25 Wirek honġ Anon Vabuung vonġ ġaġek ti verup loḳ honġ hur Davit avi, sën he ḳenumin lo, nebë:
25 falaste muito tempo atrás pelo Espírito Santo, nas palavras de nosso antepassado Davi, teu servo: ‘Por que as nações se enfureceram tanto? Por que perderam tempo com planos inúteis?
26 Alam-los-bengöj vu dob sënë pin kedi dero sir in degevonġ beġö,
26 Os reis da terra se prepararam para guerrear; os governantes se uniram contra o Senhor e contra seu Cristo’.
27 Yönon rot, Herot* luho Pontius Pilatus ving alam-yu-ngwë, galam Israel, bedevengwënġ yah nenga nebë saga ggëp nyëġ böp Yerusalem in bë dedahun honġ hur vabuung Yesu na. Mehö sën wirek ġehooin yi raḳ lo.
27 “De fato, isso aconteceu aqui, nesta cidade, pois Herodes Antipas, o governador Pôncio Pilatos, os gentios e o povo de Israel se uniram contra Jesus, teu santo Servo, a quem ungiste.
28 Dejoo ġaġek revuh ti nebë saga in bë degevonġ nġaa sën wirek ġeduu ġaġek ahon niwëëk bë rëḳ anon jaḳ lo.
28 Tudo que fizeram, porém, havia sido decidido de antemão pela tua vontade.
29 Om Mehöböp, nġo kwam bo ġaġek maggin pin sën bë degevonġ-ë rë meġedoḳ vu honġ hur he, log gwevonġ niwëëk vu he in he nanër honġ ġaġek ranġah, gehe su aġöneng.
29 E agora, Senhor, ouve as ameaças deles e concede a teus servos coragem para anunciar tua palavra.
30 Ġebër nemam niwëëk jaḳ begwevonġ alam niraḳsën nijvesa jaḳ, log gwevonġ nġaa böp los huk aggagga jaḳ honġ hur vabuung Yesu arë.”
30 Estende tua mão com poder para curar, e que sinais e maravilhas sejam realizados por meio do nome de teu santo Servo Jesus”.
31 Nahën denejom raḳ nebë sënë, log begganġ sën desupin sir loḳ lo ggee böpata gAnon Vabuung yam ggërin ayoj, lob mëm denenër Anutu yi ġaġek niwëëk ata gesu deneggöneng rë.
31 Depois dessa oração, o lugar onde estavam reunidos tremeu, e todos ficaram cheios do Espírito Santo e pregavam corajosamente a palavra de Deus.
32 Alam sën ayoj neya timu vu Yesu lo ahëj los ayoj neya timu vu sir vewen vewen ving. Su mehöti lë yi nġaa ti benër bë, “Sagiḳ sa nġaa!” rë, gaḳ hir nġaa pin saga sën tu sir pin hir nġaa.
32 Todos os que creram estavam unidos em coração e mente. Não se consideravam donos de seus bens, de modo que compartilhavam tudo que tinham.
33 Lob sinarë nyëdahis lo denenër ġaġek ranġah bë Mehöböp Yesu kedi raḳ ggökin, lob hir ġaġek saga los niwëëk balam pin deneḳo arëj raḳ.
33 Com grande poder, os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e sobre todos eles havia grande graça.
34 Sir ti su raḳ vu in nos los nġaa ti rë, in sir sën deyoh vu dob los begganġ lo pin denevo vu alam vahi medeneḳo monë raḳ. Deneḳo monë raḳ,
34 Entre eles não havia necessitados, pois quem possuía terras ou casas vendia o que era seu
35 lob devo vu sinarë nyëdahis lo medeneġin, loḳ mëm sinarë denevo ggelek alam sën deneraḳ vu in nġaa lo.
35 e levava o dinheiro aos apóstolos, para que dessem aos que precisavam de ajuda.
36 Mehöti nedo, arë nebë Yosep, lob sinarë denër ggev ngwë raḳ yi nebë Barnabas. Arë sënë degwa nebë mehö nelev horek in alam. Yi Levi* ti, geyi vu dob Kupros.
36 José, a quem os apóstolos deram o nome Barnabé, que significa “Filho do encorajamento”, era da tribo de Levi e tinha nascido na ilha de Chipre.
37 Lob yi dob len ti neggëp Yerusalem, lob vonġ bemehöti baġo, lob ḳo monë saga beya mevo vu sinarë lo.
37 Ele vendeu um campo que possuía e entregou o dinheiro aos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.