Atos 16
Ġaġek Mewis (BZH) vs NTLH
1 Ggovek log Paulus luho Silas ya deverup Derbe medeya Lustra ving. Lob Yesu yi hur ti nedo sagu arë nebë Timoti. Yuda avëh ti sën ayo neya timu vu Yesu lo nalu yi, gamaḳ Grik ti.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Lob Kerisi-yi-alam vu Lustra los Ikonium denenër Timoti bë mehö nivesa.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Paulus ahë ving Timoti bë na geving yi, lob ḳo yi merah* navi. In kwa vo bë alam Yuda sën denedo agu, lob vonġ nebë sënë in deraḳ ni bë Timoti ama Grik, om rëḳ dejuuk yi.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Lob detetuu aggata medeya deyoh vu begganġ-bu nġahiseḳë, lob denevonġ ġaġek sën sinarë los ggev dejoo vu Yerusalem lo vu Kerisi-yi-alam pin gedenër vu sir bë desepa doḳ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Lob mëm Kerisi-yi-alam devonġ ving niwëëk ata, log alam deneloḳ yam ving sir yoh vu buk, besir nġahiseḳë neraḳ.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Devonġin bë dena distrik Asia* rëḳ Anon Vabuung nërin sir bë su dena denanër Anutu yi ġaġek vu alam Asia*. Lom verup detetuu aggata meya deḳo loḳ distrik Prugia los Galata.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Lob ya deverup loḳ distrik Musia hir den atov, lom kwaj nevo bë dedoḳ na distrik Bitunia, rëḳ Yesu yi Anon Vabuung nërin sir.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Lob deyoh ya Musia hir den atov meya deto Troas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Lob Paulus lë nġaa nebë pesepsën loḳ buk, geMasedonia ti nare getahi ya vu yi bë, “Ġeġök loo meġenam distrik Masedonia meġedoḳ vu he!”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Paulus lë nġaa saga ggovek, log he pevis benesero yaġ in bë ajaḳ mana loo vahi distrik Masedonia, in he raḳ ni bë Anutu tahi he in bë he na nanër Bengö Nivesa vu alam sagu.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Lob he raḳ yaġ vu Troas besesor maya Samotrakia. Log monbuk lob he ya verup Neapolis,
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 baya verup Pilipi sën alam Rom yam denedo loḳ benyëġ böpata kesuu begganġ-bu pin vu distrik Masedonia lo. Lob he nado buk la vu nyëġ saga.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Log Buk-sewahsën-yi* lob he heto mayoh bël nenga sën neggëp dus vu begganġ agi aggata avi, behe ya matöḳ vu nyëġ len teka sën alam Yuda denesupin sir medenejom raḳ loḳ lo. Lob he töḳ raḳ avëh la gedesupin sir medenedo bël saga nenga, lob he heto nado ving sir manër ġaġek ranġah vu sir.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Lob Tuatira avëh ti arë nebë Ludia nġo he ġaġek sagi. Avëh sënë nevonġ huk monë yi raḳ tob mala saġap, geyö nejom raḳ vu Anutu yoh vu buk. Nenġo Paulus yi ġaġek lob Mehöböp ggërin ayo gebë nenga in.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Lob losho yi alam deripek bël ggovek loḳ nër bë, “Bë ham gwelë nabë sayoġ neya timu vu Mehöböp yönon, og ham doḳ nam medo sa begganġ.” Jij he niwëëk ata nebë sënë, lob he su ayoh vu bë ḳeyëh aye rë.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Buk ngwë lob tum he tetuu aggata maya nyëġ jomraḳsën-yi, loḳ hur avëh ti töḳ vu he loḳ aggata. Mehöti baġo avëh sënë tu yi nġaa meris, lob yi avëh sënë yutöḳsën benenër ġaġek vunsën ranġah. Lom avëh sagi ala neḳo monë böpata raḳ yi huk yutöḳsën sënë.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Lob avëh sagi sepa he los Paulus metahi bë, “Anutu vavunë yi alam sënë yönon rot! Denenër aggata sën Anutu geḳo mehönon nah lo tato vu hil!”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Avëh sënë nevonġ nebë sënë raḳ buk, lob Paulus ni tebö raḳ, lom ggërin menër vu memö nipaya bë, “Senër raḳ Yesu Kerisi arë niwëëk vu honġ bë ġedëëin avëh sënë geġena!” Lob pevis bememö lëëin avëh geto meya.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Lom avëh sagi ala lo pin delë bë hir baġosën degwa to meya, lob dejom Paulus luho Silas ahon mededadii luho ya telig vu alam ggev.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Deḳo luho ya vu kiap log denër bë, “Alam Yuda luu sënë deyam in bë degevonġ bebeġö berup doḳ hil nyëġ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 In denenër bë hil sepa doḳ horek agga ti sën hil alam Rom hil su ayoh vu bë ġevonġ ma sepa doḳ rë lo.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Lob alam pin deloḳ vu sir medenër ġaġek raḳ luho ving. Lob kiap kah luho hir tob ya in luho, log nër bedeveek luho raḳ beggi.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Deveek luho rot ggovek, log detunġ luho loḳ ya ḳarabus gedenër niwëëk vu mehö neġin begganġ ḳarabus bë geġin luho nivesa.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Mehö saga nġo ġaġek niwëëk sënë, lob tunġ luho loḳ ya begganġ ḳarabus ayo peggo, gedevingin luho vahaj ahon raḳ nġadoheng.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Log buk vuheng raḳ lob Paulus lu Silas medo denejom raḳ los denevonġ raro vu Anutu, galam ḳarabus pin medo denenġo luho.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Lob pevis bejemapi ggee böpata beggee raḳ begganġ ḳarabus los mudeng pin, lob repinġ pin tahinin avuti, gesëng puh in alam ḳarabus pin.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Lob mehö neġin ḳarabus kedi melë bë repinġ pin tahinin, lom kuung bë alam ḳarabus to deya pin, lom tur yi paëp-yu-anil in bë yö tetev yi benadiiḳ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Rëḳ Paulus tahi niwëëk ya vu bë, “Su ġebasap honġ! In he pin nado!”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Log mehö neġin ḳarabus tahi bedeḳo ram yam. Log seröġ meluḳ ya ḳarabus ayo, rëḳ neggöneng rot genelëk, lob petev meneggëp loḳ Paulus lu Silas vahaj.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Log li luho to meyah dobnë genër bë, “Mehö böp luho! Sa ġevonġ nabë va in Anutu geḳo sa nah vu yi?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Lob luho denër vu yi bë, “Ayom na timu vu Mehöböp Yesu, og rëḳ Anutu geḳo honġ los honġ alam geving nah vu yi.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Lob mëm luho detateḳin Mehöböp yi ġaġek ranġah vu losho yi alam sën deneggëp loḳ yi begganġ lo.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Lob buk vuheng raḳ rëḳ ḳo luho beya meripek beggi niben. Lom pevis belosho yi alam pin deripek bël loḳ yiḳ buk saga.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Log ḳo luho loḳ yah yi begganġ ayo bevo nos vu luho, log losho yi alam ayoj tee yi in ayoj ya timu vu Anutu.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Log heng to, lob kiap devonġ ahëvavu la ya medenër bë, “Ham gweḳo mehö luu saga vër in ḳarabus bedenah bej!”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Lob mehö neġin ḳarabus yah menër ġaġek sënë vu Paulus bë, “Kiap devonġ ġaġek yam bë melu nah. Om melu dëëin begganġ ḳarabus na gemelu na los ġaġek nahub.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Rëḳ Paulus nër vu sir bë, “Aluu alam Rom, rëḳ alu su hevonġ nġaa nipaya ti in bë degetunġ aluu duḳ na ḳarabus rë. Gaḳ yö desis aluu meris mu raḳ alam pin malaj gedetunġ aluu yam ḳarabus. Log gwëbeng maḳ bë degetii aluu vunsën geto mena? Ma rot! Yö denam medegeli aluu geto menah dobnë.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Lob ahëvavu deḳo ġaġek sënë meyah denër vu kiap lo, lob kiap denġo bë luho alam Rom yönon, lom deggöneng rot.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Lob ya denër ġaġek nahub los kwaj paya vu luho gedeli luho to deyah dobnë. Log denër vu luho bë luho degevuu nyëġ sënë gedena.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Lob luho to deya in begganġ ḳarabus, geto deyah Ludia yi begganġ, bedelë Kerisi-yi-alam bedenër ġaġek vahi vu sir in bë bo niwëëk doḳ ayoj. Log luho deya.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.