Lucas 14

Tte Pa̱'a̱li̱ Me' Skëköl tö Se' a̱ (BZDNTPO) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Etökicha ta̱ e̱no diwö a̱ Jesús mía̱ chkök fariseowakpa wökir eköl, e' u a̱. Eta̱ ee̱ fariseowakpa we̱lepa tso' iweblök krereë ikkatoie ilè ki̱.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Eta̱ wëm eköl kirirke iëneka̱ tai̱ë, e' de dur Jesús wörki̱.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Eta̱ Jesús tö ichaké s'wöbla'u̱k ttè dalöiëno wa wakpa a̱ ena fariseowakpa a̱:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Erë ie'pa kë̀ wa̱ ie' iu̱tëne yës. Eta̱ Jesús tö wëm e' klö'wé̱ ta̱ ibua'wé̱itö ta̱ ichéitö ia̱: ‘Be' yúshka.’
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Eta̱ ie' tö iché fariseowakpa a̱:
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ie'pa kë̀ a̱ ie' iu̱tëne yës.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Jesús isué̱ tö pë' shke̱ñaule chkök, e'pa we̱lepa tö kula' tso' këkëpa dalöiërta̱' tai̱ë, esepa a̱ ese shu̱shté e̱' tkoie. E' kue̱ki̱ ie' tö ie'pa patté i' es:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 —Mik yile tö a' we̱le shke̱ñé ulabatsè ké̱wö tkö'u̱k, eta̱ kë̀ a' e̱' tkökse̱r kula' tso' këkëpa tai̱ë a̱ ese kulé ki̱. Isalema këkëpa dalöiërta̱' tai̱ë a' tsa̱ta̱ ese de,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 eta̱ yi tö a' shke̱ñé, e' tö ichè a' a̱: ‘Be' we'ikèyö, kula' se̱ mú këkëpa i' a̱ e̱' tkoie.’ Eta̱ a' jaërka̱mi tai̱ë, miraë e̱' tkökse̱r kula' tso' se' ësepa a̱ ese ki̱.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 E' skéie, mik yi tö a' shke̱ñé, eta̱ a' e̱' tkö́se̱r kula' tso' se' ësepa a̱ ese kulé ki̱. Es mik yi tö a' shke̱ñé, e' de a' ska', eta̱ ie' tö ichè be' a̱: ‘A yami, be' yú e̱' tkökse̱r kula' tso' këkëpa a̱, ese kulé ki̱.’ Es pë' ko̱s tso' ee̱, e'pa tö a' dalöieraë we̱s këkëpa tai̱ë es.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Yi e̱' ttsö̀ka̱ tai̱ë, ese a̱rdawa diöshe̱t, erë yi e̱' wöéwa, ese ki̱kardaka̱ tai̱ë.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Wëm tö ie' shke̱ñé chkök, e' a̱ Jesús tö iché ñies:
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 E' skéie mik be' ka̱wö tkö'u̱ke, eta̱ s'sia̱rëpa ena s'yulë́pa ena s'klö̀ bachiulewa̱ ena s'wöbla kë̀ wawër, esepa shke̱ñú.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Ie'pa kë̀ a̱ iské menukne be' a̱. Erë mik s'se̱r yësyësë, esepa duowa̱ shke̱neka̱ aishkuö ta̱, eta̱ Skëköl tö be' a̱ iské meraë, e' tö be' ttsë'we̱raë buaë.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Wëm eköl tkër chkök mesa ki̱ ie'pa ta̱, mik e' tö ì ché Jesús tö e' ttsé, eta̱ ie' tö iché ia̱:
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Jesús tö ie' a̱ iché:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Mik ika̱wö tkö'u̱ke e' diwö de, eta̱ ie' tö iché ikanè méso a̱: ‘Se' ka̱wö tkö'u̱ke, e' tso'tke kaneo̱ule e' kue̱ki̱ be' yú s'kiule ko̱s e'pa a̱ ichök tö a' shkö́ ka̱wö tkö'u̱k.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Erë ie'pa ulitane tö iché kanè méso a̱: ‘Wëstela be' ta̱, erë sa' wötkërke tai̱ë, kë̀ sa' dö̀pa.’ Itsá̱ tö iché ie' a̱: ‘E̱rpa ye' tö ká̱ tué̱ e' sa̱u̱k ye' mi'ke, e' kue̱ki̱ ye' kë̀ dö̀pa. Ye' kköchö̀ be' a̱ tö e' olo'yö́ ye' ki̱.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Iskà tö iché: ‘Baka wë'ñe tué̱yö kanebloie dabop, e' wà ma'u̱k ye' mi'ke, e' kue̱ki̱ ye' kë̀ dö̀pa. Ye' kköchö̀ be' a̱ tö e' olo'yö́ ye' ki̱.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Iëköl tö iché: ‘Írö ye' ulabatséwa̱, e' kue̱ki̱ kë̀ ye' dö̀pa.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Ikanè méso bite̱a̱ne iwökir ska' ta̱ ì ko̱s ché ie'pa tö ie' a̱ e' chéne ie' tö. Eta̱ u wák uluneka̱ tai̱ë ta̱ ichéitö ia̱: ‘Be' yú bet ñala̱ kibi ki̱, ñies ñala̱ male̱pa ki̱, ta̱ s'sia̱rëpa ena s'yulë́pa ena s'wöbla kë̀ wawër ena s'klö̀ bachiulewa̱, esepa tsú̱bitu̱ í̱e̱ ka̱wö tkö'u̱k ye' ta̱.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Bë́rë ta̱ kanè méso dene, e' tö iché iwökir a̱: ‘A këkëpa, ì u̱k be' tö ye' patké, e' wé̱tke ye' tö, erë be' u ka̱m wà iër.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Eta̱ iwökir tö iché ie' a̱: ‘Be' skà yúne u tso' bánet ese ñalé̱ ko̱s wa, eta̱ pë' kö́ shkökwa̱ ye' u a̱ a̱s iwà iërka̱.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ye' tö ichè tö wé̱pa shke̱ña' ye' tö ke̱we, e'pa kë̀ wé̱ne ka̱wö tkö'ù̱pa ye' ta̱.’
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Tai̱ë pë' mir Jesús itöki̱ ta̱ ie' e̱' wötrée ta̱ ichéitö ie'pa a̱:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Yi se̱nak ye' ttökataie, erë kë̀ ié̱na ye' dalër iyë́, imì, ilaköl, ila'r, iëlpa, ikutapa tsa̱ta̱, ñies iwák tsa̱ta̱, e' ta̱ ese kë̀ dö̀pa ye' ttökataie.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Yi kë̀ e̱' chö̀ weinuk dö̀ ittèwa̱ krus mik ta̱ ise̱r we̱s ye' ttökata es, ese kë̀ dö̀pa ye' ttökataie.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Ichö̀sö tö a' we̱le é̱na u yuak bërie. Ke̱we ie' e̱' tkökese̱r ibikeitsök tö ko̱s u e' tuè̱ isuo̱ie tö inuköl dömika̱ ö kë̀ idö̀paka̱ iyuoie.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Erë ie' kë̀ wa̱ ibikeitse̱ ke̱we, e' ta̱ ie' tö ichkí tuléwa̱ ta̱ inuköl kë̀ ta̱'ia̱ iyuoie. Sulitane tö isuè̱mi, e'pa tö ie' wayueraë.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Ie'pa tö ichèmi: ‘Wëm wí̱ u yuémi, erë kë̀ ie' a̱ iyöneia̱.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Ñies ká̱ blu' we̱le wa̱ ijche̱r tö ká̱ kua̱'ki̱ blu' datse̱ ñippök ie' ta̱, e' ta̱ ie' e̱' tkörase̱r ibikeitsök ke̱we: ‘Ye' wa̱ ñippökwakpa tso' döka̱ 10.000. Ye' bolök wa̱ ñippökwakpa tso' döka̱ 20.000. ¿Ye' e̱' alömika̱ iki̱ ö kë̀ ye' e̱' alö̀paka̱ iki̱?’
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ie' isué̱ tö ie' kë̀ e̱' alö̀paka̱ ibolök ki̱, e' ta̱ ka̱m ibolök dö̀ tsi̱net, e' yöki̱ ie' tö ibiyöchökwakpa patkeraë ibolök a̱ ichök tö ‘¿we̱s sö ishu̱lèmi a̱s se' se̱r bë̀rë ñita̱?’
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 E' kue̱ki̱ yi se̱nak ye' ttökataie ese tö iwà bikeitsö́ ke̱we. Es a' kë̀ e̱' chö̀ ì ko̱s tso' a' wa̱ e' muka̱t, e' ta̱ kë̀ a' dö̀pa ye' ttökataie.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Dayë dör buaë, erë kë̀ ikke ta̱'ia̱, e' ta̱ kë̀ ibuarpaia̱ne.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Kë̀ ibua'ia̱ íyök kapeyoie. Kë̀ ibua'ia̱ ìie. E' dör buaë kèu̱mi ë̀. ¡Yi é̱na ye' ttö̀ ttsak, e̱'ma ikukueblö́ bua'ie!”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.