Marcos 12
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARIB
1 Hɛ́ɛ Yesuɛ ábóótédé ngan abɛnled âkalɛn bɔ́. Anhɔ́b aá, “Mod nhɔ́g ankwɛ̌l nzag e eʼpum éʼ mɛl ábe bébɛnlɛɛ́ mǐm. Ankág chɔ́, ábɛl bwǎl wɛ́ɛ béminɛɛ́ ábê eʼpum éʼ mɛl âbɛl mǐm, alóŋ-ʼɛ ebem wɛ́ɛ bédyɛɛʼɛ́ áwēd-te ânan menɔn. Ambɛ̌ ene nzag wɛ́ɛ bad ábe bɔ́bɔ́ɔ bɛ́kǎb mbote áte, ákɛ̄ á aloŋ démpēe. Eʼpum éʼ mɛl ábē bébɛnlɛɛ́ mǐm|src="hk00111c.tif" size="col" ref="12.1"
1 Então começou Jesus a falar-lhes por parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou um lagar, e edificou uma torre; depois arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Nɛ́ɛ póndé épédé echě bépádɛɛ́ eʼpum, ane nwóó-nzag anlóm awě mbəledɛ wɛ́ɛ ábê bebɛl-bé-nsɔ́n âkobe mɔ́ ádē asii dé eʼpum.
2 No tempo próprio, enviou um servo aos lavradores para que deles recebesse do fruto da vinha.
3 Hɛ́ɛ ábê bebɛl-bé-nsɔ́n békóbé ane mbəledɛ, béwānɛ̄n mɔ́, bésúúd-tɛ mɔ́ ámbīd ne mekáá mé ngɛ̂n.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o espancaram e o mandaram embora de mãos vazias.
4 Dɔ́ɔ ane nwóó-nzag álómé mbəledɛ ampée. Bénlɔ̄gɛ̄n mɔ́ á nló, béwógéd-tɛ mɔ́ eʼsôn.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e a este feriram na cabeça e o ultrajaram.
5 Nwóó-nzag ambɛ́ alóm mbəledɛ ampée, ábê bad bénwūū ane ámpē. Bêmbɛ̌l melemlem ne ekud émpēe, bébɔmé doŋge, béwūɛ̄-ʼɛ ábíníí.
5 Então enviou ainda outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns espancaram e a outros mataram.
6 Mod awě anlyəg mɔ́ alóm abédɛ́ɛ awe mwǎn-a-mwɛnchóm awě ândəŋgé bwâmbwam. Kə́ə́ŋne á asóg, dɔ́ɔ álómɛɛ́ ane mwǎn ne mewêmtɛn nɛ́n aá, ‘Ngáne ádíí awem mwǎn, bɛ́bē mɔ́ edúbé.’
6 Ora, tinha ele ainda um, o seu filho amado; a este lhes enviou por último, dizendo: A meu filho terão respeito.
7 Boŋ áde ábê bebɛl-bé-nsɔ́n bényíné nɛ́ɛ ane mwǎn áhúɛʼɛ́, dɔ́ɔ běn ne běn béhɔ́bɛɛ́ bán, ‘Ndyɛ́-a-mbwɔ́g nɛ́n, nyéhyag déwúu mɔ́ âbɛl nɛ́n eche mbwɔ́g ésuuned syánē.’
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Hɛ́ɛ békóbé mɔ́, béwūɛ̄ʼ mɔ́, bébwém-mɛ mɔ́ ndim ámbīd e eʼkɛ́.”
8 E, agarrando-o, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 Hɛ́ɛ Yesuɛ ásɛdtɛɛ́ aáken, “Bɔɔb-pɔɔ́, cheé nwóó-nzag ábɛnlé ábɛ̂ bebɛl-bé-nsɔ́n? Ǎpɛ̌ awúú bɔ́, ábɛ̄-ʼɛ ene nzag wɛ́ɛ bebɛl-bé-nsɔ́n bémpēe.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 Eyale é Dyǒb éhɔ́be nɛ́n aá,
10 Nunca lestes esta escritura: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular;
11 Sáŋgwɛ́ɛ́ mɔ́ abɛlé nɛ́n, édé-ʼɛ syánē menyáké á dǐd-te. Nyéēlááʼɛ́ nɛ̂-yɛ?’ ”
11 pelo Senhor foi feito isso, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Né-ɔɔ́, bad bémbáá bé Israɛl béhɛ́déʼáá Yesuɛ akób áyə̄le bémbíi bán áyə̄le echâb dɔ́ɔ ákálé enɛ́n ngan. Boŋ bémbɛ̄ mbwɔ́g áyə̄l e ene ndun e mod embɛ́ áhed. Né-ɔɔ́ bêntɛdé mɔ́ békɛ.
12 Procuravam então prendê-lo, mas temeram a multidão, pois perceberam que contra eles proferira essa parábola; e, deixando-o, se retiraram.
13 Bénlōm Befarisia ne bad bé epepé éche Hɛrɔdɛ âkɛ dé asɛded Yesuɛ dyam âbɛl nɛ́n békóbɛn mɔ́ awusé.
13 Enviaram-lhe então alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Hɛ́ɛ bépédé áwē boŋ bélāŋgē mɔ́ nɛ́n bán, “A meléed, sêbíí nɛ́n bán ekale mbále. Weékwognádté modmod. Weebáá-ʼɛ bad mesó mé mbɔm. Boŋ ekoŋte bad mam mé Dyǒb ayə́ged. Mbéndé eche syánē ehɔ́be nɛ́n bán désaŋgeʼ táásɛ wɛ́ɛ Kaisɛɛ, kə̂ŋ e Roma-yɛ?”
14 Aproximando-se, pois, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro, e de ninguém se te dá; porque não olhas à aparência dos homens, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus; é lícito dar tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 Boŋ Yesuɛ anchěm ḿmāb medogké, hɛ́ɛ ásɛdtɛɛ́ aá, “Cheé nyékəgɛɛ́ mɛ. Nyéhyiined mɛ mɔné mé ekii ńnɔn mɔ́.”
15 Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, respondeu-lhes: Por que me experimentais? trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Hɛ́ɛ bépɛ́ɛ́né mɔné ḿmed boŋ ásɛdté aáken, “Ediídiŋgɛ éche nzɛ́ɛ́ chɛ́n, dǐn áde nzɛ́ɛ́-ʼɛ dɛ́n?” Bênkwɛntɛ́n mɔ́ bán, “Ábe Kaisɛɛ.”
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes Jesus: De quem é esta imagem e inscrição? Responderam-lhe: De César.
17 Dɔ́ɔ álâŋgɛɛ́ bɔ́ aá, “Nyébag-kɔɔ́ Kaisɛɛ éche édé éche Kaisɛɛ, nyébag-kɛ Dyǒb éche édé é Dyǒb.” Áde béwógé nɛ̂, yə̌l enkɔ́m bɔ́ áte.
17 Disse-lhes Jesus: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Besadusia bêmpɛ̌ wɛ́ɛ Yesuɛ. Béndūbē bán mpuu méesaá ámbīd e kwééd. Dɔ́ɔ béhɔ́bɛɛ́ bán,
18 Então se aproximaram dele alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e lhe perguntaram, dizendo:
19 “A-meléed, mbéndé e Mosɛɛ ehɔ́be nɛ́n bán, ‘Nzé mod awóó mmwaád boŋ awédé áde bɔ́ ane mmwaád béepedɛɛ́ mwǎn awále, mwǎnyaŋ a abum ahɔ́g atə́ŋgɛ́né ane nkúd awóŋ âbɛl boŋ dǐn áde mwǎnyaŋ déēbɔ̄ɔ̄ʼ.’
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, deixando mulher sem deixar filhos, o irmão dele case com a mulher, e suscite descendência ao irmão.
20 Bɔɔb-pɔɔ́, bad bébédé mod saámbé ábe bémbīd abum ahɔ́g. Mod aʼsó anwóŋ mmwaád boŋ awɛ́ áde bɔ́ mmwaád ne béepedɛɛ́ bán awále.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou-se e morreu sem deixar descendência;
21 Mwǎnyaŋ awě anhíd mɔ́ anwóŋ ane nkúd a mmwaád. Mɔ́mpē awɛ́ áde bɔ́ ane mmwaád béepedɛɛ́ bǎn awále. Melemlem mé dyam mêmbɛnléd ne awě alóntɛ́né béláán.
21 o segundo casou-se com a viúva, e morreu, não deixando descendência; e da mesma forma, o terceiro; e assim os sete, e não deixaram descendência.
22 Kə́ə́ŋ bɔ́ mod saámbé asyəə́l bénwōŋ ane mmwaád béwɛ́-ʼɛ, áde béepedɛɛ́ mwǎn awále. Kə́ə́ŋne á asóg ane mmwaád mɔ́mpē anwɛ́.
22 Depois de todos, morreu também a mulher.
23 Bɔɔb-pɔɔ́ á póndé e mpuu, mmwaád awě nzɛ́ɛ́ ane mmwaád áchəgnédté áyə̄le bɔ́ moosyəə́l saámbé bénwōŋ mɔ́?”
23 Na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
24 Hɛ́ɛ Yesuɛ átimtanné bɔ́ aá, “Nyépaneʼ áyə̄le nyéesôŋtɛnɛɛ́ chǒm éche eyale é Dyǒb éhɔ́bɛɛ́, nyéesôŋtɛnɛɛ́-ʼɛ ngáne ngíne e Dyǒb ésógé abɛ́.
24 Respondeu-lhes Jesus: Porventura não errais vós em razão de não compreenderdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Póndé echě bad bépuúʼɛ́ ámbīd e kwééd, mewóŋgé méebáá ámpē. Bad bɛ́bē nɛ̂ŋgáne ángɛl éche édé ámīn, béewóŋnɛ́ɛ́.
25 Porquanto, ao ressuscitarem dos mortos, nem se casam, nem se dão em casamento; pelo contrário, são como os anjos nos céus.
26 Bɔɔb-pɔɔ́, tə̂ŋgɛne mpuu, kíné nyéēlááʼɛ́ á kálag e Mosɛɛ á epɛd échě éhɔ́be áyə̄le mwǎ bwɛl awě ahyááʼáá-yɛ? Áhed, éténlédé bán áde Dyǒb álâŋgɛɛ́ Mosɛɛ tə̂ŋgɛne Abrahamɛ, Aisigɛ ne Jakɔbɛ ábe bêmmad awɛ́, Dyǒb dénhɔ̄b aá, ‘Mɛɛ́ ndé Dyǒb áde Abrahamɛ, Aisigɛ ne Jakɔbɛ.’
26 Quanto aos mortos, porém, serem ressuscitados, não lestes no livro de Moisés, onde se fala da sarça, como Deus lhe disse: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó?
27 Nɛ̂ álûmte nɛ́n bán bédé á aloŋgé. Dyǒb ádíi Dyǒb á bad ábe bédé á aloŋgé, saké Dyǒb á bad ábe béwédé. Nyêpaneʼ bwâmbwam.”
27 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos. Estais em grande erro.
28 Meléede a mbéndé nhɔ́g awě ambɛ́ áhed anwóg chǒm éche béhɔ́bɛɛ́. Ádě ányíné aá Yesuɛ abagé Besadusia nkwɛntɛn ḿ bwâm, ansɛdéd Yesuɛ aá, “A meléed, átîntê e mbéndé ésyə̄ə̄l, mbéndé ehéé etómtɛ́né etógnɛ́n abɛ́?”
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, percebendo que lhes havia respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Yesuɛ ankwɛntɛ́n mɔ́ aá, “Mbéndé echě etómtɛ́né etógnɛ́n abɛ́ edíi mbéndé echě ehɔ́be nɛ́n aá, ‘Á-bad bé Israɛl nyéwóglɛn: Sáŋgwɛ́ɛ́ ádɛd Dyǒb, mwěmpɛn-ɛɛ́ adé Sáŋgwɛ́ɛ́.
29 Respondeu Jesus: O primeiro é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Édəŋ Sáŋgwɛ́ɛ́ ádoŋ Dyǒb ne ḿmoŋ nlém ńsyə̄ə̄l, ne échoŋ edəə́dəŋ ésyə̄ə̄l, ne ḿmôŋ mewêmtɛn mésyə̄ə̄l, édəŋ-ʼɛ mɔ́ ne echoŋ ngíne esyəə́l.’
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de todas as tuas forças.
31 Echě elontɛ́né ébɛ echě chɔ́mpē edé etógnɛ́n, edíi echě ehɔ́be nɛ́n aá, ‘Édəŋ mwǎnyoŋ nɛ̂ŋgáne édə́ə́ echoŋ yə̌l.’ Mbéndé empée eésaá echě etómtɛ́né etógnɛ́n abɛ́ nɛ̂ŋgáne échɛ́n ébɛ.”
31 E o segundo é este: Amarás ao teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que esses.
32 Hɛ́ɛ ane meléede a mbéndé álâŋgɛɛ́ Yesuɛ aá, “A-meléed etə́ŋgɛ́né. Ekalé mbále wɛɛ́ Dyǒb ádíi ahɔ́g, Dyǒb démpēe déesaá-ʼɛ étómɛɛ́ mwěmpɛn.
32 Ao que lhe disse o escriba: Muito bem, Mestre; com verdade disseste que ele é um, e fora dele não há outro;
33 Mod âdəŋ-ʼɛ mɔ́ ne ḿmē nlém ńsyə̄ə̄l, ne ḿmē mewêmtɛn mésyə̄ə̄l, ne eche ngíne esyəə́l, âdəŋ-ʼɛ mwǎnyaŋ ngáne ádə́ə́ eche yə̌l, atómtɛ́né etógnɛ́n abɛ tómaa âbɛ Dyǒb mendɛ ḿme béhyâŋtɛɛ́ ne mendɛ mémpēe.”
33 e que amá-lo de todo o coração, de todo o entendimento e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Áde Yesuɛ ányíné aá ane meléede a mbéndé ahɔ́bné debyɛ́ɛ́, anláá mɔ́ aá, “Nkamlɛn ń Dyǒb méechabnedɛɛ́ wɛ yə̌l.” Ámbīd enɛ̂ modmod enkênchǔʼɛ́ Yesuɛ dyamdyam asɛded ámpē.
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E ninguém ousava mais interrogá-lo.
35 Yesuɛ ayə́gtéʼáá á Ndáb-e-Dyǒb. Áhed dɔ́ɔ áhɔ́bɛɛ́ aáken, “Chán bemeléede bé mbéndé béhɛle béhɔ̄bē bán Ane-awě-Béwɔ́gté abídé á mbyaa ḿme kə̂ŋ Dabidɛ?
35 Por sua vez, Jesus, enquanto ensinava no templo, perguntou: Como é que os escribas dizem que o Cristo é filho de Davi?
36 Dabidɛ mwěn anhɔ́b áde Edəə́dəŋ éche Ésáá émbɛ̄ɛ̄ mɔ́ áte aá,
36 O próprio Davi falou, movido pelo Espírito Santo: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos debaixo dos teus pés.
37 Nɛ́ɛ Dabidɛ mwěn ásébpé mɔ́ achəg aá Sáŋgwɛ́ɛ́, chán-nɔ̄ Ane-awě-Béwɔ́gté áhɛlɛɛ́ abɛ́ awe mwǎn?”
37 Davi mesmo lhe chama Senhor; como é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Áde áyə́gtɛɛ́ bɔ́ anhɔ́b aá, “Nyétêd póndé ne bemeléede bé mbéndé, bédəəʼ mengombe ḿme ńchábé ahyɔ́mɛn áte. Bédəə-ʼɛ bán bad bélɛnte bɔ́ ne edúbé ésyə̄ə̄l á mebwɔ́g nɛ́ɛ á dyɔn-tê nɛ̂.
38 E prosseguindo ele no seu ensino, disse: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Bédəə-ʼɛ metii mé edúbé adyɛɛ á ndáb é mekáne, bédə̄ŋ-ʼɛ eʼtə́l bé edúbé á hǒm á ngande.
39 e dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes,
40 Bédumeʼ mbwɔ́g é bekúd, bédogné-ʼɛ bad ntóŋ-ntóŋ mé mekáne. Bɛ́kǔd nkɔ́gsɛn ḿme ńchábé ámīn.”
40 que devoram as casas das viúvas, e por pretexto fazem longas orações; estes hão de receber muito maior condenação.
41 Yesuɛ andyɛɛ́ bɛnbɛn ne ntyə́g ḿme béhágéʼáá mɔné mé mendɛ áte á Ndáb-e-Dyǒb, ánɔnéʼ ngáne bad béhāgkē mɔné áwēd-te. Ekud é behɔn bé bad béhágéʼáá ekud é mɔné.
41 E sentando-se Jesus defronte do cofre das ofertas, observava como a multidão lançava dinheiro no cofre; e muitos ricos deitavam muito.
42 Dɔ́ɔ ntógétōke a nkúd a mmwaád ápédé, boŋ áhāg mɔné mé ekii ḿme ndé ké bedə́lɛɛ bébɛ.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, lançou dois leptos, que valiam um quadrante.
43 Hɛ́ɛ Yesuɛ áchə́gé ábē bembapɛɛ bɛnbɛn boŋ álāŋgē bɔ́ aá, “Ne mbále, nlâŋge nyé mɛɛ́, ḿmɛ́n ntógétōke mé mmwaád ńhédé mɔné tómaa ábɛ́n behɔn bé bad bésyə̄ə̄l.
43 E chamando ele os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deu mais do que todos os que deitavam ofertas no cofre;
44 Mɔné ḿme ábɛ̂ bad béhédé, ndíi mɔné ḿme ńchɔ́bé bɔ́ ásē, boŋ anɛ́n mmwaád ne atóg áde ádíí, ahédé mɔné ńsyə̄ə̄l ḿme áwóó, ńsyə̄ə̄l ḿme ámbɛ̄ɛ̄ atɔgnan yə̌l.”
44 porque todos deram daquilo que lhes sobrava; mas esta, da sua pobreza, deu tudo o que tinha, mesmo todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.