Lucas 7

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Bad bésyə̄ə̄l bénwōg ḿmɛ́n mekan ḿme Yesuɛ áhɔ́béʼáá. Áde ámáá mɔ́ ahɔ́b, ankɛ̌ á dyad á Kapenahum.
1 Tendo Jesus concluído todos os seus discursos ao povo que o escutava, entrou em Cafarnaum.
2 Á dyad-tê wê, mod ambáá a sə́nze é Roma ambɛ́ awě akamlan mbwɔ́kɛl e sə́nze. Awě mbəledɛ nhɔ́g awě ândəŋgé ákónléʼáá kə́ə́ŋ áhɛdé awɛ́.
2 Havia lá um centurião que tinha um servo a quem muito estimava e que estava à morte.
3 Nɛ́ɛ ane mod ambáá a sə́nze áwógé Yesuɛ dúu, anlóm belyə́ged bé dyad aá béchɛ̂nled mɔ́ Yesuɛ, áhyɛ áchood awě mbəledɛ.
3 Tendo ouvido falar de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, rogando-lhe que o viesse curar.
4 Bépédé-ʼaá wɛ́ɛ Yesuɛ, boŋ béchāā mɔ́ ne nlém nhɔ́g bán, “Hyɛ̌ éhébe ane mod. Adíi mod awě atə́ŋgɛ́né ḿmoŋ nhébe akud.
4 Aproximando-se eles de Jesus, rogavam-lhe encarecidamente: Ele bem merece que lhe faças este favor,
5 Adəə́ ádɛ̄d aloŋ á bad, alóŋgé-ʼɛ syánē ndáb e mékáne.”
5 pois é amigo da nossa nação e foi ele mesmo quem nos edificou uma sinagoga.
6 Yesuɛ anwoón bɔ́. Boŋ áde ákwógé apɛ á ndáb wɛ́ɛ ane mod ambáá a sə́nze, dɔ́ɔ mod ambáá a sə́nze ne álómɛɛ́ baáb wɛ́ɛ Yesuɛ ámpē aá, béláa mɔ́ bán, “A-Sáŋ, weétagté wɛ yə̌l, mměn meékwognedɛɛ́ âkob wɛ nken áwêm ndáb.
6 Jesus então foi com eles. E já não estava longe da casa, quando o centurião lhe mandou dizer por amigos seus: Senhor, não te incomodes tanto assim, porque não sou digno de que entres em minha casa;
7 Nɛ́n ábɛ́lé menkênhɛnlé ké apɛ áwoŋ eʼsó. Boŋ ké eyale chɔ́ɔ wénhɔ̄bpē, awêm mbəledɛ ǎdyɛɛ́ bwâm.
7 por isso nem me achei digno de chegar-me a ti, mas dize somente uma palavra e o meu servo será curado.
8 Mměn ndíi mod awě adé ásē e nkamlɛn, mměn-nɛ nwóó sə́nze éche ńkamlanné. Nlâŋge pɔ́g mɛɛ́, ‘Kǎg’, ékǎg-kɛ nê děn. Nlâŋge empée mɛɛ́ ‘Hyǎg’, éhyǎg-kɛ nê děn. Nzé nlâŋge awêm mbəledɛ mɛɛ́, ‘Bɛ̌l échɛ́n’, ábɛlé-ʼɛ nê děn.”
8 Pois também eu, simples subalterno, tenho soldados às minhas ordens; e digo a um: Vai ali! E ele vai; e a outro: Vem cá! E ele vem; e ao meu servo: Faze isto! E ele o faz.
9 Áde Yesuɛ áwógé nɛ̂, yə̌l enkɔ́m mɔ́ áte. Hɛ́ɛ ákúnné eʼsó wɛ́ɛ echoŋ é bad éche éhídéʼáá mɔ́, áláŋgé bɔ́ aá, “Ne mbále, nlâŋge nyé mɛɛ́, meényīnɛ̄ɛ̄ mod á aloŋ á Israɛl ké nhɔ́g awě awóó nyaa e adúbe echě anɛ́n nken-e-mod áwóó.”
9 Ouvindo estas palavras, Jesus ficou admirado. E, voltando-se para o povo que o ia seguindo, disse: Em verdade vos digo: nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Atim áde bad ábe bénlōmmē bétímé ámbīd á ndáb, béntān nɛ̂ŋgáne ane mbəledɛ ámáá bwâm adyɛɛ.
10 Voltando para a casa do centurião os que haviam sido enviados, encontraram o servo curado.
11 Éebemɛɛ́ áte Yesuɛ ankɛ̌ á dyad áde béchəgɛɛ́ bán Nain. Ábē bembapɛɛ bémbɛ̄ ne mɔ́ ne echoŋ é bad.
11 No dia seguinte dirigiu-se Jesus a uma cidade chamada Naim. Iam com ele diversos discípulos e muito povo.
12 Áde ápédé bɛnbɛn ne mmwɛ ń dyad, bad bémbīdɛ̄n ndim ḿ mod ḿme mémbɛ̄ mpɔm ḿ mwǎn ḿme nyaá. Nyaá abédé nkúd a mmwaád. Ndun e mod echě embíd á dyad-tê, embɛ́ ne mɔ́.
12 Ao chegar perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto a ser sepultado, filho único de uma viúva; acompanhava-a muita gente da cidade.
13 Áde Sáŋgú Yesuɛ ányíné ane mmwaád, ankóbtɛ́n mɔ́ etyəg. Dɔ́ɔ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Lénéd awɛ́!”
13 Vendo-a o Senhor, movido de compaixão para com ela, disse-lhe: Não chores!
14 Ansídé áʼsō, ásitɛ́n mekále ḿme bêmpēmmē ndim ḿ mod ámīn. Bepém béntyéem. Hɛ́ɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “A-kɔ́demod, nlâŋge wɛ nɛ́n mɛɛ́, syəə́ ásē.”
14 E aproximando-se, tocou no esquife, e os que o levavam pararam. Disse Jesus: Moço, eu te ordeno, levanta-te.
15 Dɔ́ɔ ane kɔ́demod echě anwɛ́ ésyə́ŋgé ásē, boŋ ébootáád dyam ahɔ́b. Hɛ́ɛ Yesuɛ ábágé mɔ́ wɛ́ɛ nyaá.
15 Sentou-se o que estivera morto e começou a falar, e Jesus entregou-o à sua mãe.
16 Mbwɔ́g ménkōb moosyəə́l, békēmtē Dyǒb bán, “Nkal éʼdəə́dəŋ ambáá abídé áwɛd tîntê,” béhɔ̄bē-ʼɛ bán “Dyǒb ápíídé ábē bad!”
16 Apoderou-se de todos o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta surgiu entre nós: Deus voltou os olhos para o seu povo.
17 Ḿmɛ́n nkalaŋ tə̂ŋgɛne Yesuɛ ménwōgnēd mbwɔ́g e Judeya áte esyəə́l ne meloŋ ḿme médé bɛnbɛn.
17 A notícia deste fato correu por toda a Judéia e por toda a circunvizinhança.
18 Bembapɛɛ ábe Jɔnɛ bɔ́mpē bénwōg ḿmɛ́n mam. Hɛ́ɛ békíí mɔ́ aláa.
18 Os discípulos de João referiram-lhe todas estas coisas.
19 Dɔ́ɔ átédé bébɛ, álómé bɔ́ wɛ́ɛ Yesuɛ, aá bésɛded mɔ́ nɛ́n bán, “Wɛ-ɛɛ́ edé ane awě Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́ɔ̄lōm-ɛ, ngɛ́ sébɛ̂ sésineʼ mod ampée?”
19 E João chamou dois dos seus discípulos e enviou-os a Jesus, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
20 Ábê bad bépédé-ʼaá wɛ́ɛ Yesuɛ, bélāŋgē mɔ́ bán, “Jɔnɛ, Ndusɛnɛ alómé sé áwôŋ aáken, ‘Wɛ-ɛɛ́ edé ane awě Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́ɔ̄lōm-ɛ, ngɛ́ sébɛ̂ sésineʼ mod ampée?’ ”
20 Chegando estes homens a ele, disseram: João Batista enviou-nos a ti, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
21 Póndé eche bépédé áhed nɛ̂, adidéʼáá ekud é bad bwâm ábe bétágnáá nkole nyaa ne nyaa, ábe bênkǔd medim ne bad ábe eʼdəə́dəŋ bé mbéb éʼbédé áte. Ambɛ̌l bad híin ábe bênkwɛ̌ ndím bényînneʼ.
21 Ora, naquele momento Jesus havia curado muitas pessoas de enfermidades, de doenças e de espíritos malignos, e dado a vista a muitos cegos.
22 Hɛ́ɛ átimtanné Jɔnɛ ábē bembapɛɛ aá, “Nyétimeʼ ámbīd, nyékɛ nyéláa Jɔnɛ mekan ḿme nyényínné dǐd ne ḿme nyéwógé. Nyéláa mɔ́ bán, bad ábe bênkwɛ̌ ndím bényînneʼ, ábe bésyə́gtéʼáá békag bwâm, ábe meləŋ ménkōbpē bésáá. Ábe bênkwɛ̌ ndɔ́g béwógneʼ, ábe bénwɛ̄, bépuudeʼ, nkalaŋ ḿ bwâm-mɛ ámpē ńkalteʼ wɛ́ɛ betóótōkɛ̄ bé bad.
22 Respondeu-lhes ele: Ide anunciar a João o que tendes visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos ficam limpos, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam, aos pobres é anunciado o Evangelho;
23 Nnam ḿbɛ̂-ʼɛ ne kénzɛ́ɛ́ awě eéhəŋlɛne nlém á abum tə̂ŋgɛne mɛ.”
23 e bem-aventurado é aquele para quem eu não for ocasião de queda!
24 Áde mésɛ́nzɛ ḿme Jɔnɛ ḿmáá atim ámbīd, Yesuɛ ambootéd ndun e mod echě embɛ́ áhed akale tə̂ŋgɛne Jɔnɛ. Ansɛdéd bɔ́ aáken “Póndé echě nyémbīdtē âkɛ dé atán Jɔnɛ á ehyáŋge, cheé nyéwēmtɛ̄nnē bán nyɛ́ɛ̄nyīn? Apab á chyaá áde epub éságtɛɛ́-yɛ?
24 Depois que se retiraram os mensageiros de João, ele começou a falar de João ao povo: Que fostes ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Cheé nyênkɛɛ́ anɔn? Mod awě ahédé kəse é mesaŋ-ɛ? Nyébíi nɛ́n bán, bad ábe béwáaʼ kəse é mesaŋ, boŋ bétɔgné-ʼɛ yə̌l, bédyɛɛ dásɔ̄ á ndáb é kə̂ŋ.
25 Mas que fostes ver? Um homem vestido de roupas finas? Mas os que vestem roupas preciosas e vivem no luxo estão nos palácios dos reis.
26 Cheé-ɔ̄ nyênkɛɛ́ anyín? Nkal éʼdəə́dəŋ mɔ́ɔ nyênkɛɛ́ anyín-ɛ? Nɛ̂ děn! Ne mbále, nlâŋge nyé mɛɛ́, nyênyíné mod awě atómé nkal éʼdəə́dəŋ.
26 Mas, enfim, que fostes ver? Um profeta? Sim, digo-vos, e mais do que profeta.
27 Jɔnɛ mɔ́ adé ane awě béhɔ́béʼáá áde bétélé eʼyale ábe Dyǒb áhɔ́bé aá,
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu mensageiro ante a tua face; ele preparará o teu caminho diante de ti {Ml 3,1}.
28 Á mbále mod ké nhɔ́g awě abídé á abum dé mmwaád eetómɛɛ́ Jɔnɛ. Boŋ ké nɛ̂, mod awě adé ndimtɛn átîntê e bad ábe bédé á nkamlɛn ń Dyǒb, adé etógnɛ́n tómaa Jɔnɛ.”
28 Pois vos digo: entre os nascidos de mulher não há maior que João. Entretanto, o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 (Bad bésyə̄ə̄l ábe bénwōg chǒm éche Yesuɛ áhɔ́bé, kə́ŋne besaad bé táásɛ bênkwɛntɛ́n bán ntíi ń Dyǒb ńtə́ŋgɛ́né, áyə̄le bênkǔd edusɛn éche Jɔnɛ.
29 Ouvindo-o todo o povo, e mesmo os publicanos, deram razão a Deus, fazendo-se batizar com o batismo de João.
30 Boŋ Befarisia ne bemeléede bé mbéndé bénchīm yə̌l kə́ŋne ntíi ń Dyǒb áyə̄le bémbāŋ edusɛn éche Jɔnɛ akob.)
30 Os fariseus, porém, e os doutores da lei, recusando o seu batismo, frustraram o desígnio de Deus a seu respeito.
31 Yesuɛ ambád ahɔ́b aáken, “Cheé mɛ́həgtɛ́nné nyoŋgɛl é bad eʼchii? Chán běn békóó abɛ́?
31 A quem compararei os homens desta geração? Com quem se assemelham?
32 Bédíi nɛ̂ŋgáne běndem ábe bédyɛ́ɛ́ á dyad-tê, boŋ bélēbpē nhɔ́g ne aníníí bán,
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, falam uns com os outros, dizendo: Tocamos a flauta e não dançastes; entoamos lamentações e não chorastes.
33 Áde Jɔnɛ, Ndusɛnɛ ápédé, eéyɔkeʼaá ndyééd adyɛ́, eemwágeʼaá-ʼɛ mǐm. Nyébootéd ahɔ́b bán, ‘Edəə́dəŋ é mbéb édé mɔ́ áte!’
33 Pois veio João Batista, que nem comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele está possuído do demônio.
34 Mwǎn-a-Moonyoŋ apedé, ádyāg ndyééd, á mwāg-kɛ mǐm, nyéhɔ̄bē bán, ‘Nyénɔ́ne mɔ́, adəə́ ndyééd bwâmbwam. Mmwɛ́ mǐmɛ ngɛ̂n, awoŋne belad bé táásɛ ne bebɛl bé mbéb.’
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis um comilão e beberrão, amigo dos publicanos e libertinos.
35 Boŋ kə́ə́ŋ ne á asóg, mod tɛ́ɛ́ awě abíí dyam abɛlé ahɔ́b aá, nzii e Dyǒb etə́ŋgɛ́né.”
35 Mas a sabedoria foi justificada por todos os seus filhos.
36 Farisia nhɔ́g anlébé Yesuɛ aá ahyɛ ádyɛ̂ ndyééd áwe ndáb. Áde ápédé áwed, andyɛɛ́ ásē, âdyɛ́ ndyééd.
36 Um fariseu convidou Jesus a ir comer com ele. Jesus entrou na casa dele e pôs-se à mesa.
37 Mmwaád nhɔ́g mɔ́-ʼɛ abédé á dyad-tê wê, awě abédé mbɛlé-mbéb. Awóg áde áwógé bán Yesuɛ adyâg ndyééd á ndáb e Farisia, ampɛɛ́n apom á dyɔ̌g dé elod é bwâm áhed.
37 Uma mulher pecadora da cidade, quando soube que estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro cheio de perfume;
38 Anyogɛ́n ásē bɛnbɛn ne mekuu ḿme Yesuɛ, ábootéd achii, ásɔbtéʼ mɔ́ mekuu ne mésɔd. Ampíné mɔ́ mekuu ne échē esid é nló, ámwāā mɔ́ mekuu âlúmed edúbé, anyɔ̌nlé-ʼɛ mɔ́ mekuu ne ádê dyɔ̌g dé elod é bwâm.
38 e, estando a seus pés, por detrás dele, começou a chorar. Pouco depois suas lágrimas banhavam os pés do Senhor e ela os enxugava com os cabelos, beijava-os e os ungia com o perfume.
39 Anyín áde ane Farisia ányíné nɛ̂, anhɔ́b áwe nlém-tê aá, “Nzé nkal éʼdəə́dəŋ mɔ́ɔ̄ anɛ́n mod ânkoŋgé abɛ́, né abágéʼáá abíɛʼ nyaa e mmwaád eche anɛ́n mmwaád awě akidtan mɔ́ ádíí ne abɛ́ áde áwóó, né abíí-ʼɛ nɛ́n aá anɛ́n mmwaád adíi mbɛlé-mbéb.”
39 Ao presenciar isto, o fariseu, que o tinha convidado, dizia consigo mesmo: Se este homem fosse profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que o toca, pois é pecadora.
40 Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mɔ́ nɛ́n aá, “A-Simɔn ndəə́ wɛ mwǎ pɔ́le aláa.” Farisia ne ankwɛntɛ́n aá, “A-meléed, cheé édé? Kǎg áʼsō, éláa mɛ.”
40 Então Jesus lhe disse: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Fala, Mestre, disse ele.
41 Dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Mod nhɔ́g abédé awě abáléʼáá bad ngáb. Ane mod akáléʼáá bad bébɛ melúm. Akáléʼáá nhɔ́g móom mé eʼkə́lé métáan, aníníí-ʼɛ eʼkə́lé étáan.
41 Um credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta.
42 Bɔ́ modmod bénkênhɛnlé atuɛ. Né-ɔɔ́ anlagsɛ́n bɔ́ mod tɛ́ɛ́ áde alúm. Bɔɔb-pɔɔ́, áyə̄le bɔ́ bad bébɛ, nzɛ́-módɛ́ édúbpé wɛɛ́ ǎtōmtɛ̄n mɔ́ adəŋ?”
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos a sua dívida. Qual deles o amará mais?
43 Simɔnɛ antimtɛ́n mɔ́ aá, “Ndúbpé mɛɛ́, ane awě alúm déntōmtɛ̄nnē achab ámīn.” Dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Etə́ŋgɛ́né.”
43 Simão respondeu: A meu ver, aquele a quem ele mais perdoou. Jesus replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Dɔ́ɔ ákunnɛɛ́ wɛ́ɛ ane mmwaád, boŋ álāŋgē Simɔnɛ aá, “Enyíne anɛ́n mmwaád-ɛ? Áde ńsɔ́lé áwôŋ ndáb, wenkêmbaá mɛ mendíb wɛɛ́ ńwobned mekuu. Boŋ anɛ́n mmwaád asáŋté mɛ mekuu ne ḿmē mésɔd, apíné-ʼɛ mɔ́ ne échē esid.
44 E voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa e não me deste água para lavar os pés; mas esta, com as suas lágrimas, regou-me os pés e enxugou-os com os seus cabelos.
45 Wenkênháá mɛ tə̂l, boŋ taa mensɔ́l hɛ́n, eésógɛ́ɛ́ mɛ mekuu anyɔle.
45 Não me deste o ósculo; mas esta, desde que entrou, não cessou de beijar-me os pés.
46 Wenkênwɔ́gédté mɛ dyɔ̌g á nló âkob mɛ nken, boŋ awɔ́gté mɛ dyɔ̌g dé elod é bwâm á mekuu.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta, com perfume, ungiu-me os pés.
47 Edəŋge é ngíne éche anɛ́n mmwaád álúmté, édé nhəgtɛ́n ne alagsɛn áde ákúdé áyə̄le ekud é mekan mé mbéb éche ábɛ́lé. Mod-tɛ awě béebudɛɛ́ mbéb alagsɛn, eébūdɛ̄ɛ̄ edəŋge alúmed.”
47 Por isso te digo: seus numerosos pecados lhe foram perdoados, porque ela tem demonstrado muito amor. Mas ao que pouco se perdoa, pouco ama.
48 Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mmwaád ne aá, “Ekudé alagsɛn dé mbéb áyə̄le mbéb ḿmôŋ ńsyə̄ə̄l.”
48 E disse a ela: Perdoados te são os pecados.
49 Bad ábe bɔ́bɔ̄ɔ bédyágéʼáá ndyééd bênsɛdéd yə̌l bánken, “Ebə́l é mod éhéé chɛ́n éche éwóó kə́ŋne kunze âlagsɛn mbéb?”
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer, então: Quem é este homem que até perdoa pecados?
50 Yesuɛ anláá mmwaád ne aá, “Adúbe áde éwóó áchóŋté wɛ, kǎg ne nsaŋ.”
50 Mas Jesus, dirigindo-se à mulher, disse-lhe: Tua fé te salvou; vai em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.