Lucas 7

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Bad bésyə̄ə̄l bénwōg ḿmɛ́n mekan ḿme Yesuɛ áhɔ́béʼáá. Áde ámáá mɔ́ ahɔ́b, ankɛ̌ á dyad á Kapenahum.
1 Tendo Jesus concluído todas as suas palavras dirigidas ao povo, entrou em Cafarnaum.
2 Á dyad-tê wê, mod ambáá a sə́nze é Roma ambɛ́ awě akamlan mbwɔ́kɛl e sə́nze. Awě mbəledɛ nhɔ́g awě ândəŋgé ákónléʼáá kə́ə́ŋ áhɛdé awɛ́.
2 E o servo de um centurião, a quem este muito estimava, estava doente, quase à morte.
3 Nɛ́ɛ ane mod ambáá a sə́nze áwógé Yesuɛ dúu, anlóm belyə́ged bé dyad aá béchɛ̂nled mɔ́ Yesuɛ, áhyɛ áchood awě mbəledɛ.
3 Tendo ouvido falar a respeito de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, pedindo-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Bépédé-ʼaá wɛ́ɛ Yesuɛ, boŋ béchāā mɔ́ ne nlém nhɔ́g bán, “Hyɛ̌ éhébe ane mod. Adíi mod awě atə́ŋgɛ́né ḿmoŋ nhébe akud.
4 Estes, chegando-se a Jesus, com instância lhe suplicaram, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 Adəə́ ádɛ̄d aloŋ á bad, alóŋgé-ʼɛ syánē ndáb e mékáne.”
5 porque é amigo do nosso povo, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Yesuɛ anwoón bɔ́. Boŋ áde ákwógé apɛ á ndáb wɛ́ɛ ane mod ambáá a sə́nze, dɔ́ɔ mod ambáá a sə́nze ne álómɛɛ́ baáb wɛ́ɛ Yesuɛ ámpē aá, béláa mɔ́ bán, “A-Sáŋ, weétagté wɛ yə̌l, mměn meékwognedɛɛ́ âkob wɛ nken áwêm ndáb.
6 Então, Jesus foi com eles. E, já perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos para lhe dizer: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres em minha casa.
7 Nɛ́n ábɛ́lé menkênhɛnlé ké apɛ áwoŋ eʼsó. Boŋ ké eyale chɔ́ɔ wénhɔ̄bpē, awêm mbəledɛ ǎdyɛɛ́ bwâm.
7 Por isso, eu mesmo não me julguei digno de ir ter contigo; porém manda com uma palavra, e o meu rapaz será curado.
8 Mměn ndíi mod awě adé ásē e nkamlɛn, mměn-nɛ nwóó sə́nze éche ńkamlanné. Nlâŋge pɔ́g mɛɛ́, ‘Kǎg’, ékǎg-kɛ nê děn. Nlâŋge empée mɛɛ́ ‘Hyǎg’, éhyǎg-kɛ nê děn. Nzé nlâŋge awêm mbəledɛ mɛɛ́, ‘Bɛ̌l échɛ́n’, ábɛlé-ʼɛ nê děn.”
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens, e digo a este: vai, e ele vai; e a outro: vem, e ele vem; e ao meu servo: faze isto, e ele o faz.
9 Áde Yesuɛ áwógé nɛ̂, yə̌l enkɔ́m mɔ́ áte. Hɛ́ɛ ákúnné eʼsó wɛ́ɛ echoŋ é bad éche éhídéʼáá mɔ́, áláŋgé bɔ́ aá, “Ne mbále, nlâŋge nyé mɛɛ́, meényīnɛ̄ɛ̄ mod á aloŋ á Israɛl ké nhɔ́g awě awóó nyaa e adúbe echě anɛ́n nken-e-mod áwóó.”
9 Ouvidas estas palavras, admirou-se Jesus dele e, voltando-se para o povo que o acompanhava, disse: Afirmo-vos que nem mesmo em Israel achei fé como esta.
10 Atim áde bad ábe bénlōmmē bétímé ámbīd á ndáb, béntān nɛ̂ŋgáne ane mbəledɛ ámáá bwâm adyɛɛ.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, encontraram curado o servo.
11 Éebemɛɛ́ áte Yesuɛ ankɛ̌ á dyad áde béchəgɛɛ́ bán Nain. Ábē bembapɛɛ bémbɛ̄ ne mɔ́ ne echoŋ é bad.
11 Em dia subsequente, dirigia-se Jesus a uma cidade chamada Naim, e iam com ele os seus discípulos e numerosa multidão.
12 Áde ápédé bɛnbɛn ne mmwɛ ń dyad, bad bémbīdɛ̄n ndim ḿ mod ḿme mémbɛ̄ mpɔm ḿ mwǎn ḿme nyaá. Nyaá abédé nkúd a mmwaád. Ndun e mod echě embíd á dyad-tê, embɛ́ ne mɔ́.
12 Como se aproximasse da porta da cidade, eis que saía o enterro do filho único de uma viúva; e grande multidão da cidade ia com ela.
13 Áde Sáŋgú Yesuɛ ányíné ane mmwaád, ankóbtɛ́n mɔ́ etyəg. Dɔ́ɔ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Lénéd awɛ́!”
13 Vendo-a, o Senhor se compadeceu dela e lhe disse: Não chores!
14 Ansídé áʼsō, ásitɛ́n mekále ḿme bêmpēmmē ndim ḿ mod ámīn. Bepém béntyéem. Hɛ́ɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “A-kɔ́demod, nlâŋge wɛ nɛ́n mɛɛ́, syəə́ ásē.”
14 Chegando-se, tocou o esquife e, parando os que o conduziam, disse: Jovem, eu te mando: levanta-te!
15 Dɔ́ɔ ane kɔ́demod echě anwɛ́ ésyə́ŋgé ásē, boŋ ébootáád dyam ahɔ́b. Hɛ́ɛ Yesuɛ ábágé mɔ́ wɛ́ɛ nyaá.
15 Sentou-se o que estivera morto e passou a falar; e Jesus o restituiu a sua mãe.
16 Mbwɔ́g ménkōb moosyəə́l, békēmtē Dyǒb bán, “Nkal éʼdəə́dəŋ ambáá abídé áwɛd tîntê,” béhɔ̄bē-ʼɛ bán “Dyǒb ápíídé ábē bad!”
16 Todos ficaram possuídos de temor e glorificavam a Deus, dizendo: Grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Ḿmɛ́n nkalaŋ tə̂ŋgɛne Yesuɛ ménwōgnēd mbwɔ́g e Judeya áte esyəə́l ne meloŋ ḿme médé bɛnbɛn.
17 Esta notícia a respeito dele divulgou-se por toda a Judeia e por toda a circunvizinhança.
18 Bembapɛɛ ábe Jɔnɛ bɔ́mpē bénwōg ḿmɛ́n mam. Hɛ́ɛ békíí mɔ́ aláa.
18 Todas estas coisas foram referidas a João pelos seus discípulos. E João, chamando dois deles,
19 Dɔ́ɔ átédé bébɛ, álómé bɔ́ wɛ́ɛ Yesuɛ, aá bésɛded mɔ́ nɛ́n bán, “Wɛ-ɛɛ́ edé ane awě Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́ɔ̄lōm-ɛ, ngɛ́ sébɛ̂ sésineʼ mod ampée?”
19 enviou-os ao Senhor para perguntar: És tu aquele que estava para vir ou havemos de esperar outro?
20 Ábê bad bépédé-ʼaá wɛ́ɛ Yesuɛ, bélāŋgē mɔ́ bán, “Jɔnɛ, Ndusɛnɛ alómé sé áwôŋ aáken, ‘Wɛ-ɛɛ́ edé ane awě Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́ɔ̄lōm-ɛ, ngɛ́ sébɛ̂ sésineʼ mod ampée?’ ”
20 Quando os homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos para te perguntar: És tu aquele que estava para vir ou esperaremos outro?
21 Póndé eche bépédé áhed nɛ̂, adidéʼáá ekud é bad bwâm ábe bétágnáá nkole nyaa ne nyaa, ábe bênkǔd medim ne bad ábe eʼdəə́dəŋ bé mbéb éʼbédé áte. Ambɛ̌l bad híin ábe bênkwɛ̌ ndím bényînneʼ.
21 Naquela mesma hora, curou Jesus muitos de moléstias, e de flagelos, e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Hɛ́ɛ átimtanné Jɔnɛ ábē bembapɛɛ aá, “Nyétimeʼ ámbīd, nyékɛ nyéláa Jɔnɛ mekan ḿme nyényínné dǐd ne ḿme nyéwógé. Nyéláa mɔ́ bán, bad ábe bênkwɛ̌ ndím bényînneʼ, ábe bésyə́gtéʼáá békag bwâm, ábe meləŋ ménkōbpē bésáá. Ábe bênkwɛ̌ ndɔ́g béwógneʼ, ábe bénwɛ̄, bépuudeʼ, nkalaŋ ḿ bwâm-mɛ ámpē ńkalteʼ wɛ́ɛ betóótōkɛ̄ bé bad.
22 Então, Jesus lhes respondeu: Ide e anunciai a João o que vistes e ouvistes: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres, anuncia-se-lhes o evangelho.
23 Nnam ḿbɛ̂-ʼɛ ne kénzɛ́ɛ́ awě eéhəŋlɛne nlém á abum tə̂ŋgɛne mɛ.”
23 E bem-aventurado é aquele que não achar em mim motivo de tropeço.
24 Áde mésɛ́nzɛ ḿme Jɔnɛ ḿmáá atim ámbīd, Yesuɛ ambootéd ndun e mod echě embɛ́ áhed akale tə̂ŋgɛne Jɔnɛ. Ansɛdéd bɔ́ aáken “Póndé echě nyémbīdtē âkɛ dé atán Jɔnɛ á ehyáŋge, cheé nyéwēmtɛ̄nnē bán nyɛ́ɛ̄nyīn? Apab á chyaá áde epub éságtɛɛ́-yɛ?
24 Tendo-se retirado os mensageiros, passou Jesus a dizer ao povo a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Cheé nyênkɛɛ́ anɔn? Mod awě ahédé kəse é mesaŋ-ɛ? Nyébíi nɛ́n bán, bad ábe béwáaʼ kəse é mesaŋ, boŋ bétɔgné-ʼɛ yə̌l, bédyɛɛ dásɔ̄ á ndáb é kə̂ŋ.
25 Que saístes a ver? Um homem vestido de roupas finas? Os que se vestem bem e vivem no luxo assistem nos palácios dos reis.
26 Cheé-ɔ̄ nyênkɛɛ́ anyín? Nkal éʼdəə́dəŋ mɔ́ɔ nyênkɛɛ́ anyín-ɛ? Nɛ̂ děn! Ne mbále, nlâŋge nyé mɛɛ́, nyênyíné mod awě atómé nkal éʼdəə́dəŋ.
26 Sim, que saístes a ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais que profeta.
27 Jɔnɛ mɔ́ adé ane awě béhɔ́béʼáá áde bétélé eʼyale ábe Dyǒb áhɔ́bé aá,
27 Este é aquele de quem está escrito:
28 Á mbále mod ké nhɔ́g awě abídé á abum dé mmwaád eetómɛɛ́ Jɔnɛ. Boŋ ké nɛ̂, mod awě adé ndimtɛn átîntê e bad ábe bédé á nkamlɛn ń Dyǒb, adé etógnɛ́n tómaa Jɔnɛ.”
28 E eu vos digo: entre os nascidos de mulher, ninguém é maior do que João; mas o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 (Bad bésyə̄ə̄l ábe bénwōg chǒm éche Yesuɛ áhɔ́bé, kə́ŋne besaad bé táásɛ bênkwɛntɛ́n bán ntíi ń Dyǒb ńtə́ŋgɛ́né, áyə̄le bênkǔd edusɛn éche Jɔnɛ.
29 Todo o povo que o ouviu e até os publicanos reconheceram a justiça de Deus, tendo sido batizados com o batismo de João;
30 Boŋ Befarisia ne bemeléede bé mbéndé bénchīm yə̌l kə́ŋne ntíi ń Dyǒb áyə̄le bémbāŋ edusɛn éche Jɔnɛ akob.)
30 mas os fariseus e os intérpretes da Lei rejeitaram, quanto a si mesmos, o desígnio de Deus, não tendo sido batizados por ele.
31 Yesuɛ ambád ahɔ́b aáken, “Cheé mɛ́həgtɛ́nné nyoŋgɛl é bad eʼchii? Chán běn békóó abɛ́?
31 A que, pois, compararei os homens da presente geração, e a que são eles semelhantes?
32 Bédíi nɛ̂ŋgáne běndem ábe bédyɛ́ɛ́ á dyad-tê, boŋ bélēbpē nhɔ́g ne aníníí bán,
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, gritam uns para os outros:
33 Áde Jɔnɛ, Ndusɛnɛ ápédé, eéyɔkeʼaá ndyééd adyɛ́, eemwágeʼaá-ʼɛ mǐm. Nyébootéd ahɔ́b bán, ‘Edəə́dəŋ é mbéb édé mɔ́ áte!’
33 Pois veio João Batista, não comendo pão, nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio!
34 Mwǎn-a-Moonyoŋ apedé, ádyāg ndyééd, á mwāg-kɛ mǐm, nyéhɔ̄bē bán, ‘Nyénɔ́ne mɔ́, adəə́ ndyééd bwâmbwam. Mmwɛ́ mǐmɛ ngɛ̂n, awoŋne belad bé táásɛ ne bebɛl bé mbéb.’
34 Veio o Filho do Homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um glutão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores!
35 Boŋ kə́ə́ŋ ne á asóg, mod tɛ́ɛ́ awě abíí dyam abɛlé ahɔ́b aá, nzii e Dyǒb etə́ŋgɛ́né.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Farisia nhɔ́g anlébé Yesuɛ aá ahyɛ ádyɛ̂ ndyééd áwe ndáb. Áde ápédé áwed, andyɛɛ́ ásē, âdyɛ́ ndyééd.
36 Convidou-o um dos fariseus para que fosse jantar com ele. Jesus, entrando na casa do fariseu, tomou lugar à mesa.
37 Mmwaád nhɔ́g mɔ́-ʼɛ abédé á dyad-tê wê, awě abédé mbɛlé-mbéb. Awóg áde áwógé bán Yesuɛ adyâg ndyééd á ndáb e Farisia, ampɛɛ́n apom á dyɔ̌g dé elod é bwâm áhed.
37 E eis que uma mulher da cidade, pecadora, sabendo que ele estava à mesa na casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento;
38 Anyogɛ́n ásē bɛnbɛn ne mekuu ḿme Yesuɛ, ábootéd achii, ásɔbtéʼ mɔ́ mekuu ne mésɔd. Ampíné mɔ́ mekuu ne échē esid é nló, ámwāā mɔ́ mekuu âlúmed edúbé, anyɔ̌nlé-ʼɛ mɔ́ mekuu ne ádê dyɔ̌g dé elod é bwâm.
38 e, estando por detrás, aos seus pés, chorando, regava-os com suas lágrimas e os enxugava com os próprios cabelos; e beijava-lhe os pés e os ungia com o unguento.
39 Anyín áde ane Farisia ányíné nɛ̂, anhɔ́b áwe nlém-tê aá, “Nzé nkal éʼdəə́dəŋ mɔ́ɔ̄ anɛ́n mod ânkoŋgé abɛ́, né abágéʼáá abíɛʼ nyaa e mmwaád eche anɛ́n mmwaád awě akidtan mɔ́ ádíí ne abɛ́ áde áwóó, né abíí-ʼɛ nɛ́n aá anɛ́n mmwaád adíi mbɛlé-mbéb.”
39 Ao ver isto, o fariseu que o convidara disse consigo mesmo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, porque é pecadora.
40 Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mɔ́ nɛ́n aá, “A-Simɔn ndəə́ wɛ mwǎ pɔ́le aláa.” Farisia ne ankwɛntɛ́n aá, “A-meléed, cheé édé? Kǎg áʼsō, éláa mɛ.”
40 Dirigiu-se Jesus ao fariseu e lhe disse: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. Ele respondeu: Dize-a, Mestre.
41 Dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Mod nhɔ́g abédé awě abáléʼáá bad ngáb. Ane mod akáléʼáá bad bébɛ melúm. Akáléʼáá nhɔ́g móom mé eʼkə́lé métáan, aníníí-ʼɛ eʼkə́lé étáan.
41 Certo credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários, e o outro, cinquenta.
42 Bɔ́ modmod bénkênhɛnlé atuɛ. Né-ɔɔ́ anlagsɛ́n bɔ́ mod tɛ́ɛ́ áde alúm. Bɔɔb-pɔɔ́, áyə̄le bɔ́ bad bébɛ, nzɛ́-módɛ́ édúbpé wɛɛ́ ǎtōmtɛ̄n mɔ́ adəŋ?”
42 Não tendo nenhum dos dois com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Qual deles, portanto, o amará mais?
43 Simɔnɛ antimtɛ́n mɔ́ aá, “Ndúbpé mɛɛ́, ane awě alúm déntōmtɛ̄nnē achab ámīn.” Dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Etə́ŋgɛ́né.”
43 Respondeu-lhe Simão: Suponho que aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Dɔ́ɔ ákunnɛɛ́ wɛ́ɛ ane mmwaád, boŋ álāŋgē Simɔnɛ aá, “Enyíne anɛ́n mmwaád-ɛ? Áde ńsɔ́lé áwôŋ ndáb, wenkêmbaá mɛ mendíb wɛɛ́ ńwobned mekuu. Boŋ anɛ́n mmwaád asáŋté mɛ mekuu ne ḿmē mésɔd, apíné-ʼɛ mɔ́ ne échē esid.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; esta, porém, regou os meus pés com lágrimas e os enxugou com os seus cabelos.
45 Wenkênháá mɛ tə̂l, boŋ taa mensɔ́l hɛ́n, eésógɛ́ɛ́ mɛ mekuu anyɔle.
45 Não me deste ósculo; ela, entretanto, desde que entrei não cessa de me beijar os pés.
46 Wenkênwɔ́gédté mɛ dyɔ̌g á nló âkob mɛ nken, boŋ awɔ́gté mɛ dyɔ̌g dé elod é bwâm á mekuu.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta, com bálsamo, ungiu os meus pés.
47 Edəŋge é ngíne éche anɛ́n mmwaád álúmté, édé nhəgtɛ́n ne alagsɛn áde ákúdé áyə̄le ekud é mekan mé mbéb éche ábɛ́lé. Mod-tɛ awě béebudɛɛ́ mbéb alagsɛn, eébūdɛ̄ɛ̄ edəŋge alúmed.”
47 Por isso, te digo: perdoados lhe são os seus muitos pecados, porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mmwaád ne aá, “Ekudé alagsɛn dé mbéb áyə̄le mbéb ḿmôŋ ńsyə̄ə̄l.”
48 Então, disse à mulher: Perdoados são os teus pecados.
49 Bad ábe bɔ́bɔ̄ɔ bédyágéʼáá ndyééd bênsɛdéd yə̌l bánken, “Ebə́l é mod éhéé chɛ́n éche éwóó kə́ŋne kunze âlagsɛn mbéb?”
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Yesuɛ anláá mmwaád ne aá, “Adúbe áde éwóó áchóŋté wɛ, kǎg ne nsaŋ.”
50 Mas Jesus disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.