Hebreus 12
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARIB
1 Ngáne édíí-ʼaá bán enɛ́n ndun e mod elə̌ŋnédé syánē edé-ʼɛ mbóŋ, tə̂ŋgɛne adúbe áde déwóó, detə́ŋgɛ́né desídéd kéchéé éche ékə́ə syánē nzii á nkəg, détɛ̄dē-ʼɛ mbéb ḿme ńháá syánē. Detə́ŋgɛ́né nɛ́ɛ dékáá nlém ânyəged mehélé ḿme Dyǒb áhɔ́bé aá dényəged.
1 Portanto, nós também, pois estamos rodeados de tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço, e o pecado que tão de perto nos rodeia, e corramos com perseverança a carreira que nos está proposta,
2 Detə́ŋgɛ́né nɛ́ɛ désúmé mǐd wɛ́ɛ Yesuɛ mwěn, áyə̄le mɔ́ alyə́gte syánē âwóŋ adúbe. Mwěn-naá ǎwōŋgɛ̄n syánē kə́ə́ŋ dépīd-tɛ dɔ́ á asóg. Ankwɛntɛ́n âwɛ́ kwééd e eʼsôn á awɔg, enkêntéd-taá ádɛ̂ akwágké nɛ́ɛ dyam âbɛl nɛ́n ákud menyiŋge ḿme Dyǒb ákóŋnédé mɔ́. Nɛ̂ ábɛ́lé-ʼɛ bɔɔb, adyɛɛ́ á ekáá é mbáá á atii dé nkamlɛn á Dyǒb.
2 fitando os olhos em Jesus, autor e consumador da nossa fé, o qual, pelo gozo que lhe está proposto, suportou a cruz, desprezando a ignomínia, e está assentado à direita do trono de Deus.
3 Nyékamtɛn ngáne Yesuɛ ânkwɛntɛ́nné metake akud á mekáá mé bad bé mbéb ábe bênkɔɔ́ mɔ́. Nyékamtɛn ḿmê metake âbɛl boŋ nyéekɔ́méʼ, nyéēdūlē-ʼɛ mekuu ámbīd.
3 Considerai, pois aquele que suportou tal contradição dos pecadores contra si mesmo, para que não vos canseis, desfalecendo em vossas almas.
4 Nzum eche nyéwanɛɛ́ âbɔ́ded mbéb, eépédɛ́ɛ́ ndə́gke eche nló ḿmɛ̄n ńhɛle ńtóm.
4 Ainda não resististes até o sangue, combatendo contra o pecado;
5 Nyéēchatán eʼyale ábe Dyǒb dêmbɛnlédté âwéd nyé nlém á abum, achəg áde ânchəgké nyé aá ábe bǎn. Anhɔ́b aá,
5 e já vos esquecestes da exortação que vos admoesta como a filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor, nem te desanimes quando por ele és repreendido;
6 Bíí nɛ́n wɛɛ́ mod awě Dyǒb ádə́ə́, mɔ́ɔ ákânnɛɛ́ áte.
6 pois o Senhor corrige ao que ama, e açoita a todo o que recebe por filho.
7 Né-ɔɔ́ nyéwɛsɛn ḿmê nkɔ́gsɛn áyə̄le nɛ́n, ńlûmte nɛ́n bán Dyǒb átédé nyé nɛ́ɛ ábe bǎn. Mwǎn ahéé adé awě sáá éēkɔ̄gsānnē áyə̄le awusé áde ábɛ́lé?
7 É para disciplina que sofreis; Deus vos trata como a filhos; pois qual é o filho a quem o pai não corrija?
8 Nzé nyéēkūdē nkɔ́gsɛn áyə̄le mbéb ḿme nyébɛ́lé ngáne bǎn bé Dyǒb bésyə̄ə̄l békudɛɛ́, né nɛ̂ álûmteʼ nɛ́n bán nyéēkooʼɛ́ bǎn bé Dyǒb abɛ́. Né nyêdíi bǎn ábe béchyáá á asón.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos se têm tornado participantes, sois então bastardos, e não filhos.
9 Nzé ábɛ̄d besáá bé nkǒŋsé béhɛle békɔ̄gsɛ̄n syánē áyə̄le mbéb ḿme débɛ́lé, débagé-ʼɛ bɔ́ edúbé, né detə́ŋgɛ́né Sáá awɛ̂d awě adé ámīn edúbé abɛ tómaa nɛ̂, âbɛl débɛ̂ á aloŋgé.
9 Além disto, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e os olhávamos com respeito; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, e viveremos?
10 Á esóŋ é póndé dɔ́ɔ ábɛ̄d besáá bé nkǒŋsé békɔ́gsanné syánē, kéchán áde ébóŋnédéʼ-ɛ bɔ́ dɔ́ɔ bébɛlɛɛ́. Dyǒb pɛn ákɔ́gsan syánē âwóŋgɛn syánē âbɛl nɛ́n débɛ̂ bad ábe bésáá ngáne mwěn ámpē ásáá.
10 Pois aqueles por pouco tempo nos corrigiam como bem lhes parecia, mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Á póndé eche dékúdé nkɔ́gsɛn, dewóge mbéb áte, deewógɛ́ɛ́ bwâm. Boŋ ámbīd e póndé, kénzɛ́ɛ́ awě ḿmê nkɔ́gsɛn ń'yə́gté debyɛ́ɛ́, abɛlé abɛ́ nsaŋ, ábɛlé-ʼɛ mekan ḿme métə́ŋgɛ́né.
11 Na verdade, nenhuma correção parece no momento ser motivo de gozo, porém de tristeza; mas depois produz um fruto pacífico de justiça nos que por ele têm sido exercitados.
12 Né-ɔɔ́, mekáá ḿme mêmmad nyé achii áte, nyéwéd mɔ́ áte. Nyéēmwāg-kɛ sɛ mekuu mésāgē nyé ásē.
12 Portanto levantai as mãos cansadas, e os joelhos vacilantes,
13 Nyébɛ̂ nyéhídéʼ nzii echě etyéémé âbɛl nɛ́n bad ábe bésyəgteʼ, béenabpé epɛd atim, boŋ bédyɛɛ bwâm.
13 e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que é manco não se desvie, antes seja curado.
14 Nyéwan áte âbɛ́ nsaŋ ne moosyəə́l. Nyéwan-nɛ áte ámpē âwóŋ abɛ́ áde ásáá, áyə̄le ésebán mod asáá, eéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ anyín Sáŋgwɛ́ɛ́.
14 Segui a paz com todos, e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Nyényîn nɛ́n bán nyé modmod nyéebɔ́ɔʼɛ́ nsimé ń Dyǒb akud. Nyényîn-nɛ nɛ́n bán nyé modmod nyéesaá nɛ̂ŋgáne mbə́l mé mbéb ḿme nzé ńkwógé ḿbɛlé ḿpɛ̄ɛ̄n ndutul, ḿbébéd-tɛ mbə́l mémpēe.
15 tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem;
16 Nyényîn-nɛ nɛ́n bán nyéekábɛ́ɛ́ mesón, nyéēbɛ́lé-ʼɛ mam nɛ́ɛ bad ábe béēwôŋne Dyǒb póndé ngáne Esao âmbɛnlé. Esao ansóm kunze echě ánwōŋgē nɛ́ɛ mwǎn aʼsó á etútú é ebwɔg é ndyééd ehɔ́g.
16 e ninguém seja devasso, ou profano como Esaú, que por uma simples refeição vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Nyêbíí nɛ́n bán, ámbīd e nɛ̂, Esao ahɛdéʼáá aá sáá ánamed mɔ́, boŋ sáá ambáŋ mɔ́ anamed. Kénɛ́ɛ ánchiíʼɛ́ bwâmbwam, nzii enkênbáá âhəŋlɛn dyam áde dêmbɛnléd.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado; porque não achou lugar de arrependimento, ainda que o buscou diligentemente com lágrimas.
18 Nyékamtɛn nɛ́n bán hǒm áde nyétyéémé bɔɔb ádíi áʼsō éʼ Dyǒb. Nyéetyéemɛɛ́ nɛ̂ŋgáne bad bé Israɛl béntyēēmmē bɛnbɛn ne mbɔɔd e Sinai e nkǒŋsé echě muú ń ngíne ḿbídéʼáá ámīn. Ádě béntyɛ̄ɛ̄mmē áhed, ngaŋlɛn e ehíntɛ́n embɛ́ áhed, bǐn éʼsūdɛ̄n áte, ekukud é ngíne-ʼɛ étōmeʼ.
18 Pois não tendes chegado ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 Bénwōg esaád é eloŋ, béwóg-kɛ ehɔ́b. Mbwɔ́g ń ngíne ménkōb bɔ́. Bénchāŋ Dyǒb nɛ́n bán eehɔ́béʼ ámpē.
19 e ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual os que a ouviram rogaram que não se lhes falasse mais;
20 Bénchaŋ Dyǒb nɛ̂, áyə̄le dyam áde ánlāāʼɛ́ bɔ́ aá bébɛl dénwōgēd bɔ́ mbwɔ́g bwâmbwam. Anhɔ́b aá, “Chǒmchǒm éekidtán enɛ́n mbɔɔd. Nzé ké nyam ekidtɛ́né chɔ́, bélúm chɔ́ meláá kə́ə́ŋ ewɛ́.”
20 porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.
21 Mekan ḿmě bénnyīnnē ménkōbēd bɔ́ mbwɔ́g bwâmbwam. Mbwɔ́g ménkōb kə́ə́ŋne Mosɛɛ. Anhɔ́b aá, “Mbwɔ́g ńnəŋte mɛ.”
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo aterrorizado e trêmulo.
22 Boŋ nyépɛn, nyêpedé bɛnbɛn ne mbɔɔd e Zayɔn. Nyêpedé bɔɔb á dyad áde Dyǒb dé aloŋgé. Ádê dyad ádíi Jerusalɛm awě adé ámīn. Áwēd-te, ángɛl biíb, éládné áte ne menyiŋge.
22 Mas tendes chegado ao Monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, a miríades de anjos;
23 Nyémpē nyêpedé á nlatɛ́n ḿ bǎn béʼsó bé Dyǒb ábe Dyǒb átélé mǐn ádyōb. Nyêpedé wɛ́ɛ Dyǒb áde ákáadteʼ moosyəə́l. Nyêpedé átîntê e eʼdəə́dəŋ ábe bad bé bwâm ábe Dyǒb ábɛ́lé békwógnédé.
23 à universal assembléia e igreja dos primogênitos inscritos nos céus, e a Deus, o juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Nyêpedé wɛ́ɛ Yesuɛ awě adé mod atîntê a bad ne Dyǒb á melɛ̌ mékɔ̄ɔ̄lē. Nyêpedé bɔɔb wɛ́ɛ Yesuɛ ámwágtédé nyé ḿmē mekií. Ḿmê mekií mébágé syánē nsimé tómaa mekií ḿme Abɛlɛ.
24 e a Jesus, o mediador de um novo pacto, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Nyényîn nɛ́n bán nyéekɔ̂nlɛɛ́ Dyǒb metúu tə̂ŋgɛne dyam áde álâŋgɛɛ́ nyé. Bad ábe bénkênwógɛ́n mod awě Dyǒb dêmbanɛ́ɛ́ á nkǒŋsé-te âléb bad, bênkǔd nkɔ́gsɛn. Ngáne bênkudté nkɔ́gsɛn, syánē ámpē detə́ŋgɛ́né nkɔ́gsɛn akud nzé deewóge elébé éche ébídé ádyōb.
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles quando rejeitaram o que sobre a terra os advertia, muito menos escaparemos nós, se nos desviarmos daquele que nos adverte lá dos céus;
26 Bɔɔ́d áde ánhɔ̄bpē akan, nkǒŋsé ménsāgnēd ásē. Bɔɔb-pɛ ahɔ́bé nɛ́n aá, “Mǎbɛ̌l nkǒŋsé ńságnéd ámpē. Saá-kaá nkǒŋsé mwěmpɛn mɛ́sāgnēd, mɛ̌bɛ̌l kə́ə́ŋne ekombe é mǐn chɔ́mpē éságnéd.”
26 a voz do qual abalou então a terra; mas agora tem ele prometido, dizendo: Ainda uma vez hei de abalar não só a terra, mas também o céu.
27 Ahɔ́b áde áhɔ́bé aá, “Ámpē” álûmteʼ syánē nɛ́n bán Dyǒb dɛ́hūd bwěm ésyə̄ə̄l ábe bɛ́sāgnēd ásē. Ábê bwěm éʼdíi bwěm ábe áhə́gé. Ǎbɛ̌l nɛ̂ âbɛl boŋ bwěm ábe béeságnéd éʼlyəg.
27 Ora, esta palavra-Ainda uma vez-significa a remoção das coisas abaláveis, como coisas criadas, para que permaneçam as coisas inabaláveis.
28 Né-ɔɔ́, déságnɛn Dyǒb áyə̄le nɛ́n abagé syánē mbwɔ́g echě mod éehɛlɛ́ɛ́-sɛ aságéd ásē. Déságnɛn Dyǒb, débage-ʼɛ mɔ́ edúbé nyaa echě ěwōgēd mɔ́ menyiŋge. Débɛle-ʼɛ nɛ̂ ne mbwɔ́g ne edúbé ésyə̄ə̄l.
28 Pelo que, recebendo nós um reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente, com reverência e temor;
29 Ne mbále, Dyǒb ádɛ̄d ádíi nɛ́ɛ muú ḿme ńhyâŋte chǒm ésyə̄ə̄l.
29 pois o nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.