Atos 28

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Áde sémáá apɛ á nkin ésebán dyam dé mbéb ábɛ́lé sé modmod, dɔ́ɔ sésóŋtɛ́né nɛ́n bán ene mbwɔ́g echě edé á edíb-te wɛ́ɛ sébédé, béchəgɛɛ́ chɔ́ bán Malta.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Bad bé dyad ábe sétáné áhed bénwōŋgɛ̄n sé. Mbúú embootéd achó, ahéb-pɛ ábɛ́, né-ɔɔ́, bênkonéd muú bán séwáleʼ, békōb-pɛ sé nken.
2 Os indígenas trataram-nos com extraordinária benevolência. Acenderam uma grande fogueira e em torno dela nos recolheram, em vista da chuva que caía e do frio que fazia.
3 Paalɛ anlǎd ngɛn é lǒn áte á mbág. Áde áhāgkē chɔ́ á dǔ, dɔ́ɔ píí e nyə̌ ébídé á mbág ń lǒn-tê áde muú ńnáné chɔ́, boŋ ekób mɔ́ á ekáá etyə́g-kɛ áhed.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e o pôs na fogueira. Nisto uma víbora, que fugira ao fogo, mordeu-lhe a mão.
4 Áde ábê bad bé dyad bényíné ene nyə̌ ekɛ̌nlɛ́né Paalɛ á ekáá dɔ́ɔ bélâŋgɛɛ́ nhɔ́g ne aníníí bán, “Anɛ́n mod adíi mod awě awúɛʼ bad. Aponé kwééd á edíb-te boŋ kénɛ̂ nkáásé ń Dyǒb ńdíi ńkóbé mɔ́.”
4 Quando os indígenas viram a serpente pendendo da sua mão, diziam uns aos outros: Sem dúvida, este homem é homicida, pois, tendo escapado ao mar, a justiça não o deixa viver.
5 Boŋ Paalɛ answág ekáá ahúnéd ene nyə̌ á dǔ-te ésebán ene nyə̌ ebɛle mɔ́ dyamdyam.
5 Ele, porém, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal algum.
6 Bésínéʼáá bán ábooted achíd, kéʼɛ áhûn ásē mpátepém áwɛ̂. Boŋ nɛ́ɛ békɛ́sinné kə́ə́ŋ ésebán dyamdyam ábɛnlad mɔ́, dɔ́ɔ béhə́ŋlɛ́né mewêmtɛn boŋ bétimé ahɔ́b bán, “Anɛ́n mod adíi dyǒb.”
6 Julgavam os indígenas que ele viesse a inchar, e que subitamente caísse morto. Mas, depois de esperarem muito tempo, vendo que não lhe acontecia mal nenhum, mudaram de parecer e disseram: Ele é um deus.
7 Nzag ébédé bɛnbɛn ne wɛ́ɛ sémbɛ̄ɛ̄ nɛ̂. Mod awě anwóŋ échê nzag béchə́géʼáá mɔ́ bán Publiosɛ. Mɔ́ abédé nkamlɛnɛ ambáá a ene mbwɔ́g echě ebédé á edíb-te. Ankob sé nken achágéd-tɛ sé bwâm.
7 Havia na vizinhança sítios pertencentes ao principal da ilha, chamado Públio. Este homem nos hospedou por três dias em sua casa, tratando-nos bem.
8 Publiosɛ sáá abédé á anɔŋ dé nkole, ahéb dênsog mɔ́, ekwaglɛnɛ-ʼɛ akób mɔ́. Paalɛ ankɛ̌ áwē toŋ-tê, akáneʼ, abán mɔ́ mekáá á nló, ádīd-tɛ mɔ́ bwâm.
8 Ora, o pai desse Públio achava-se acamado com febre e sofrendo de disenteria. Paulo foi visitá-lo e, orando e impondo-lhe as mãos, sarou-o.
9 Áde bad béwógé nɛ̂ bad bé nkole bémpēe ábe bébédé á dyad-tê wɛ̂, bêmpɛ̌ wɛ́ɛ Paalɛ ádīd-tɛ bɔ́ bwâm.
9 Depois desse fato, vieram ter com ele todos os habitantes da ilha que se achavam doentes, e foram curados. Tiveram assim conosco toda sorte de considerações e,
10 Bêmbɛ sé ndɛ híin. Áde sébwɔ́gké ekɛ, bénhīī sé bwěm á stíma-tê ábe sɛ́bɛnlédté á nzii.
10 quando estávamos para navegar, proveram-nos do que era necessário.
11 Sêmadé á mbwɔ́g e Malta ngɔn éláán boŋ sésɔ̄lē stíma echě embíd á Alɛsandria. Béchə́géʼáá ene stíma bán, “Myǒb ḿme médé Nhɛ́d.” Sêdé asyəə́ né ene stíma ekédyɛɛ́ ádê hǒm ene póndé e ahéb á ngíne esyəə́l.
11 Ao termo de três meses, embarcamos num navio de Alexandria, que havia passado o inverno na ilha. Este navio levava por insígnias os Dióscuros.
12 Sênkɛ̌, sépɛ̄ á dyad á Sirakus. Sêmmǎd áwed eʼpun éʼláán.
12 Fizemos escala em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Bootya hɛ̂ dɔ́ɔ sékíí boŋ sépǎg á dyad ámbáá a Regium. Nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé epub êmbootéd abíd á pɛd e mbəŋ. Ámbīd e eʼpun éʼbɛ sêmpɛ̌ á dyad á Putioli.
13 De lá, seguindo a costa, atingimos Régio. No dia seguinte, soprava o vento sul e chegamos em dois dias a Pozzuoli.
14 Sêndibéd bad áwed ábe bédúbpé Krǐstəə. Bénlāā sé bán sébɛ̂ ne bɔ́ sɔ̂ndɛ́ pɔ́g. Nɛ́ɛ sékíí boŋ sépag á Roma.
14 Ali encontramos irmãos que nos rogaram que ficássemos na sua companhia sete dias. Em seguida, nos dirigimos a Roma.
15 Bǎnned ábe bédúbpé Krǐstəə bénwōg bán sêhúɛʼ, né-ɔɔ́, bêmpɛ̌ kə́ə́ŋse á hǒm áde béchə́géʼáá bán Dyɔn á Apiɔs, doŋge-ʼɛ bésiné sé hǒm áde béchə́géʼáá bán Ndáb é Beken Éláán. Áde Paalɛ ányíné bɔ́, anságnɛ́n Dyǒb, nlém ńwédnéd-tɛ mɔ́ á abum.
15 Os irmãos de Roma foram informados de nossa chegada e vieram ao nosso encontro até o Foro de Ápio e as Três Tavernas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e se sentiu animado.
16 Áde sépédé á dyad á Roma bêntɛdé Paalɛ bán ábɛ̂ ne mɔ́ mwěn boŋ bêmbané sə́nze bán énɔne mɔ́.
16 Chegados que fomos a Roma, foi concedida licença a Paulo para que ficasse em casa própria com um soldado que o guardava.
17 Ámbīd e eʼpun éʼláán Paalɛ anchɛ́lé bad bémbáá bé Israɛl ábe bédé á dyad-tê wɛ̂ á mbom. Áde bépédé anláá bɔ́ aá, “A-baányaŋ bé Israɛl, menkêmbɛnlé ábɛ̄d bad dyam dé mbéb ké ahɔ́g, menkêmbɛ̌l-laá dyam dé mbéb ké ahɔ́g tə̂ŋgɛne eʼlem ábe ábesyánē betaa bélyə́gké syánē. Boŋ kénɛ̂, ábɛ̄d bad bénkōb mɛ á Jerusalɛm bébɛ̄-ʼɛ mɛ á mekáá mɛ benkamlɛnɛ bé Roma. Né-ɔɔ́ ndé hén nɛ́ɛ mod a mbwɔg.
17 Três dias depois, Paulo convocou os judeus mais notáveis. Estando reunidos, disse-lhes: Irmãos, sem cometer nada contra o povo nem contra os costumes de nossos pais, fui preso em Jerusalém e entregue nas mãos dos romanos.
18 Áde benkamlɛnɛ bé Roma bémáá mɛ akáad, béhɛ́déʼáá mɛ achene, áyə̄le bénkênkudté nzɔm ké pɔ́g echě elûmte nɛ́n bán ntə́ŋgɛ́né kwééd.
18 Estes, depois de terem instruído o meu processo, quiseram soltar-me, visto não achar em mim crime algum que merecesse morte.
19 Boŋ bad bé Israɛl bénkênkwɛntɛ́nné bán bétɛde mɛ, né-ɔɔ́, menhɔ́b mɛɛ́ Kaisɛɛ mɔ́ɔ̄mǎd ḿmêm nkáá. Kénɛ̂-ʼɛ ménkênwóŋgé dyamdyam dé mbéb âhɔ́b tə̂ŋgɛne ábêm bad.
19 Mas, opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, sem intentar contudo acusar de alguma coisa a minha nação.
20 Nɛ́n dɔ́-ʼaá ákə́ə́ boŋ ńchɛ̄nlē nyé âbɛl boŋ syánē dékal. Á mbále ndəə́ mɛɛ́ nyébíi nɛ́n bán nzé bengɔbéngɔ̄bē bédé mé á mekáá, né édíi áyə̄le mod awě bad bé Israɛl bésúmé áyə̄l bán ǎpɛ̌.”
20 Por esse motivo, mandei chamar-vos, para vos ver e falar convosco. Porquanto, pela esperança de Israel, é que estou preso com esta corrente.
21 Hɛ́ɛ ábê belyə́ged bélâŋgɛɛ́ Paalɛ bán, “Séēkūdɛ̄ɛ̄ kálag ké pɔ́g echě ebídé á Judeya áyə̄l echôŋ. Mod awe syánē ké nhɔ́g-kɛ eébīdɛ̄ɛ̄ áwed se ápɛ̄ɛ̄n nlébtéd ké nhɔ́g kéʼɛ ehɔ́b é mbéb áyə̄l echôŋ.
21 Responderam-lhe eles: Não temos recebido carta alguma da Judéia, que fale em ti, nem de lá tem vindo irmão algum que nos dissesse ou falasse mal de ti.
22 Boŋ sɛ́ɛ̄də̌ŋ ḿmôŋ mewêmtɛn awóg, áyə̄le sêbíí nɛ́n bán hǒm-tɛ́ɛ́ bad béhɔ́be mam mé mbéb tə̂ŋgɛne echɛ́n epepé éche édíí áte.”
22 Quiséramos, porém, que tu mesmo nos dissesses o que pensas, pois o que nós sabemos dessa seita é que em toda parte lhe fazem oposição.
23 Né-ɔɔ́, bɔ́ɔbɛ Paalɛ béntīī akag áde bɛ́hyɛ̌ mɔ́ awóglɛn. Échê epun épédé-ʼaá ndun e mod épɛ̄-ʼɛ wɛ́ɛ Paalɛ ádyɛ́ɛ́ʼáá. Paalɛ ambootéd bɔ́ mekan mé nkamlɛn ń Dyǒb akale bootya mbwɛmbwɛ kə́ə́ŋ ne ngukɛ́l. Anwanɛ́n âbɛl bédúbe Yesuɛ. Abɛ̌nládtáá eʼpɛd ábe éʼbídé á kálag e mbéndé e Mosɛ ne á metelag mé bekal béʼdəə́dəŋ âbɛl bédúbe nɛ́n bán Yesuɛ mɔ́ adé Krǐstəə.
23 Marcaram um dia e muitos foram procurá-lo no albergue onde se achava hospedado. A entrevista durou desde a manhã até a tarde. Paulo expôs-lhes o Reino de Deus e apresentou, sempre de novo, testemunhos destinados a convencê-los a respeito de Jesus, baseando-se na Lei de Moisés e nos profetas.
24 Bɔ́ doŋge á bad béndūbē mɔ́, boŋ doŋge dénkêndúbɛ́ɛ́ bán chǒm éche áhɔ́bɛɛ́ édé mbále.
24 Alguns se persuadiram pelas suas palavras, outros não acreditaram.
25 Né-ɔɔ́, bêmbootéd apentɛn áde békagké. Bédɛ̂kɛ̌, Paalɛ anláá bɔ́ aá, “Edəə́dəŋ éche Ésáá éntə̄ŋgɛ̄n áde éláŋgé nkal éʼdəə́dəŋ Yesayaa mekan aá áláa ábɛ̄n betaa aá,
25 Não estando concordes entre si, retiraram-se, enquanto Paulo lhes fazia esta reflexão: Bem falou o Espírito Santo pelo profeta Isaías a vossos pais, dizendo:
26 ‘Kǎg, éláa ábɛ̂ bad wɛɛ́,
26 Vai a este povo e dize-lhes: Com vossos ouvidos ouvireis, sem compreender. Com vossos olhos olhareis, sem enxergar.
27 Ńhɔ́be nɛ̂ áyə̄le ábɛ́n bad bélɛ́lé nlém á abum,
27 Coração obstinado o deste povo, ouvido duro, olhos fechados, para não verem com a vista, nem ouvirem com o ouvido, nem entenderem com o coração, e se converterem e eu os curar {Is 6,9s.}.
28 Hɛ́ɛ Paalɛ ásógtɛɛ́ nɛ́n aá, “Nyébíi-ɔɔ́ nɛ́n bán nkalaŋ mé eʼchoóchoŋ ḿme Dyǒb álómé, alómé mɔ́ bɔɔb wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl. Bɛ́wōglɛ̄n-nɛ mɔ́.”
28 Ficai, pois, sabendo que aos gentios é enviada agora esta salvação de Deus; e eles a ouvirão.
29 — ausente —
29 {Havendo dito isso, saíram dali os judeus, discutindo animosamente entre si.}
30 Paalɛ andyɛɛ́ áwed mwɛ̌ ḿbɛ á ndáb echě mwěn ásápéʼáá. Bad bésyə̄ə̄l ábe béhyágéʼáá áwē akobéʼáá-ʼɛ bɔ́ nken.
30 Paulo permaneceu por dois anos inteiros no aposento alugado, e recebia a todos os que vinham procurá-lo.
31 Akaléʼáá nkalaŋ mé nkamlɛn ń Dyǒb áyə̄gtē-ʼɛ bad tə̂ŋgɛne Sáŋgú Yesu Krǐstəə ésebán abáaʼ dyamdyam, modmod enkênkə́ŋ-ʼaá mɔ́ âhɔ́b dyam.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade e sem proibição.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.