Atos 22

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 “A-besáŋ ne baányaŋ ábêm, nyéwóglɛn mɛ. Nhɛde nyé alúmed áte nɛ́n mɛɛ́ meékwedɛɛ́ nkáá.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Awóg áde béwógé nɛ́ɛ Paalɛ áhɔ́bné bɔ́ ehɔ́b é Hibru, béntōŋ metúu atə́le áte. Hɛ́ɛ Paalɛ ákagké áʼsō áhɔ̄bē aá,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Ndíi mod a Israɛl. Béchyáá mɛ á dyad á Tasus á mbwɔ́g e Silisia, boŋ á dyad á Jerusalɛm hɛ́n dɔ́ɔ ńkwógé. Mbédé mwǎn a esukɛ́lɛ awě Gamalia. Áwe mekáá dɔ́ɔ ńtóó mekan mé mbéndé ḿme ábɛ̄d betaa béhídéʼáá ayə́ge. Mɛ́mpē mbɛnláá Dyǒb ne kə́n esyəə́l melemlem ngáne nyémpē nyébɛnlɛɛ́ mɔ́.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Bad ábe béhídéʼáá Nzii é Krǐsto menhɛ́ bɔ́ á meséb, kə́ə́ŋ doŋge áwāg. Nkóbéʼáá bebaád ne baachóm ńhāg-kɛ bɔ́ á mbwɔg.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Prisɛ ambáámbáa ne káánsɛl e bad bémbáá esyəə́l béhɛle bɛ́bīd mɛ mbóŋ bán mbále chɔ́ɔ ńkalɛɛ́. Menkob kálag áwāb echě béténlé bǎnned bé Israɛl ábe bédé á dyad á Damaskɔs. Né-ɔɔ́, menkɛ̌ áwed âkób ábɛ̂ bad, âhaŋ bɔ́, âpɛɛn-nɛ bɔ́ ámbīd á Jerusalɛm âbɛl békɔ́gsɛn bɔ́.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Áde ńkagké, nɛ́ɛ ḿpédé bɛnbɛn ne dyad á Damaskɔs, emwɛdmwɛd é ngíne émbīd ámīn təléd, épɛ̄n mɛ yə̌l esyəə́l. Nɛ́n dêmbɛnléd dyam kəd éʼ mǔte.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Dɔ́ɔ ńhúné á ndɔɔb boŋ ńwōgē ehɔ́b élâŋge mɛ aá ‘Á-Sɔɔl, á-Sɔɔl, cheé ékə́ə́ boŋ étagté mɛ?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Dɔ́ɔ ńsɛdtɛɛ́ mɔ́ mɛɛ́ ken ‘Nzɛ́ɛ́ édíí A-Sáŋ?’ Boŋ áhɔ̄bē aá, ‘Mɛ-ɛɛ́ ndé Yesuɛ á Nazarɛt awě étagtɛɛ́, awě éhédé á meséb.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Bad ábe syáābɔ̄ɔ sêbédé bénnyīn échê emwɛdmwɛd boŋ bénkênwógké ehɔ́b éche mod awě ahɔ́béʼáá áwêm.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Dɔ́ɔ ńsɛdtɛɛ́ mɛɛ́, ‘A-Sáŋ cheé ńtə́ŋgɛ́né abɛl?’ Dɔ́ɔ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɛ aá, ‘Hidé ásē ékag á dyad tê á Damaskɔs. Nzé epedé áwed bɛ́lāā wɛ chǒm ésyə̄ə̄l éche Dyǒb átíídé aá ébɛl.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Échê emwɛdmwɛd é ngíne êmbɛ̌l meéhɛleʼaá anyínɛn. Né-ɔɔ́, bad ábe syáābɔ̄ɔ sêbédé bénchə̄ə̄ mɛ á ekáá békɛ̄ɛ̄n mɛ á dyad tê á Damaskɔs.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Mod abédé á Damaskɔs awě béchə́géʼáá bán Ananiasɛ. Abédɛ́ɛ mod awě abɛ̌nléʼáá Dyǒb, áhīdē-ʼɛ mbéndé éche syánē bad bé Israɛl. Anwóŋ edúbé bwâmbwam átîntê e bad bé Israɛl ábe bédé á Damaskɔs.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ananiasɛ ampɛ̌ áwêm, atyéém mɛ á nkəg, boŋ áhɔ̄bē aá, ‘A-mwǎnned Sɔɔl, bootéd anyínɛn ámpē.’ Ábwɔ̄g-ábwɔ̄g membootéd anyínɛn ámpē, ńnɔné-ʼɛ mɔ́.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Anhɔ́b aá, ‘Dyǒb áde ábɛ̄d betaa ápwɛ́dé wɛ âbíi ḿme ntíi, ânyín awě mbəledɛ awě abɛle mekan ḿme métə́ŋgɛ́né, âwóg-kɛ ane mbəledɛ ehɔ́b á nsəl.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Wɛ-ɛɛ́ wɛ̌bīd mɔ́ mbóŋ âláa bad bésyə̄ə̄l chǒm éche ényíné ne éche éwógé.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Bɔɔb-pɔɔ́, cheé-ɔ̄ ésinɛɛ́? Pádé ásē, ékwɛntɛn wɛɛ́ Yesuɛ mɔ́ adé wɛ Sáŋgwɛ́ɛ́ bédusɛn wɛ. Nɛ́n dɛ́bɛ̌l Dyǒb dɛ́wobé ḿmôŋ mbéb.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Mentǐm ámbīd á Jerusalɛm. Áde ńkânnɛɛ́ á Ndáb-e-Dyǒb mennyín ndɔ́g.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Á ndɔ́g-te wɛ̂ mennyín Sáŋgwɛ́ɛ́. Anláá mɛ aá, ‘Bɛlé mehélé éwamsɛn ahide á Jerusalɛm áyə̄le bad ábe bédé á Jerusalɛm hɛ́n béekobpé chǒm éche wɛ́hɔ̄bpē tə̂ŋgɛne mɛ.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Dɔ́ɔ mɛ-ʼɛ ńkwɛntanné Sáŋgwɛ́ɛ́ nɛ́n mɛɛ́, ‘A-Sáŋ ábɛ́n bad bébíí bwâm nɛ́n bán nkagéʼáá á ndáb é mekáne ńkōbē, ńwanné-ʼɛ bad ábe bédúbpé wɛ.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Á póndé eche béwúɛʼɛ́ Stefanusɛ awě ahɔ́béʼáá mam tə̂ŋgɛnɛ wɛ, mměn membɛ́ áhed, ńkwɛntɛ́n mɛɛ́ béwúu mɔ́, mɛ-ʼaá menwálé nkobe ḿmé bad ábe bénwūū mɔ́.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Dɔ́ɔ Sáŋgwɛ́ɛ́ álâŋgɛɛ́ mɛ aá, ‘Kǎg, áyə̄le mɛ̌lōm wɛ nchabnede, wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl.’ ”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ábê bad bémbɛ̄ béwōglān Paalɛ kə́ə́ŋne á póndé eche átúbé dǐn aá mɔ́kag wɛ́ɛ bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl. Hɛ̂ dɔ́ɔ ábê bad bébóótédé abón bán “Nyémadɛn mɔ́! Nyéwúu mɔ́! Eékwognedɛɛ́ âbɛ́ á aloŋgé.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Bébónéʼáá bépebté mbɔ́té ámīn, bépumté-ʼɛ ebumbú ámīn.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Hɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze álâŋgɛɛ́ éche sə́nze aá bétêd Paalɛ békɛɛn mɔ́ á ndáb e meláá. Anláá-ʼɛ bɔ́ aá béswâdted mɔ́ eʼtaŋgú âbɛl boŋ áhɔ̂b nzɔm echě ekəə́ boŋ bad bé Israɛl bétɔgké mɔ́.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Boŋ áde béháá mɔ́ âbɛl béswâdted mɔ́ eʼtaŋgú, dɔ́ɔ Paalɛ ásɛdtɛɛ́ sə́nze echě embɛ́ mɔ́ bɛnbɛn aáken, “Mbéndé ebagé kunze nɛ́n bán béswâdted mod awě mbéndé e Roma ébɛ́lé mɔ́ mod a Roma eʼtaŋgú áde béekáadtɛɛ́ mɔ́-yɛ?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Áde ene sə́nze éwógé nɛ̂, ankɛ̌ wɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze ásɛdté mɔ́ aáken, “Cheé wɛwɛ ébɛlɛɛ́? Ane mod adíi mod a Roma.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Dɔ́ɔ ane mod ambáá a sə́nze ákíí wɛ́ɛ Paalɛ boŋ ásɛdté mɔ́ aáken, “Láá mɛ, mod a Roma mɔ́ɔ édíí-yɛ?” Dɔ́ɔ Paalɛ ákwɛntanné aá, “Ɛɛ.”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Hɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nsábpé nkúú ḿ mɔné boŋ ngɔ́menaa a Roma ǎkwɛntɛ́n aá ḿbɛ̂ mod a Roma.” Dɔ́ɔ Paalɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Mɛ pɛn ndé mod a Roma se á nchyáátɛ́n.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Áde bad ábe béhɛ́déʼáá Paalɛ awanɛn béwógé nɛ̂, ábwɔ̄g-ábwɔ̄g bêntɛdé mɔ́, bésídé ámbīd. Mbwɔ́g ménkōb ane mod ambáá a sə́nze áde ádíbté nɛ́n aá Paalɛ adíi mod a Roma aá mɔ́hēdē-ʼɛ mɔ́ á mehaŋ áde mɔ́nkêntə́ŋgɛ́nné.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Mod ambáá a sə́nze ahɛdéʼáá akoŋ dé ahɛd áte âsóŋtɛn chǒm éche bad bé Israɛl béhɔ́bé bán Paalɛ abɛlé. Né-ɔɔ́, nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé, anhɔ́b aá béhûd Paalɛ bengɔbéngɔ̄bē á mekáá, anlébé-ʼɛ beprisɛ bémbáá ne káánsɛl esyəə́l aá bɔ́ɔ̄bɔ̄ɔ békôb mbom. Dɔ́ɔ átédé Paalɛ boŋ átīīdē mɔ́ áʼsō ábāb.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.