2 Coríntios 7

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 A-baányaŋ bé edəŋge, ngáne Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́díi awesyánē Sáá, syánē-ʼɛ debɛ́ ábe bǎn, détɛde mekan ḿme méwɔ́gte syánē mbinde á ekob é yə̌l ne á edəə́dəŋ. Syánē débɛ Dyǒb edúbé, déwôŋ-ʼɛ aloŋgé áde ásáá, nɛ̂ dɛ́bɛ̌l débagé Dyǒb edúbé ngáne éhɛdnadté.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Nhɛde mɛɛ́ nyédəŋ sé ne nlém ńsyə̄ə̄l. Séēpānnɛ̄ɛ̄ modmod, séēbɛ̄ltɛ̄ɛ̄ modmod mbéb, séēdōgɛ̄ɛ̄-ʼɛ modmod.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Meehɔ́bɛ́ɛ́ nɛ́n âhɔ́b nyé. Mensébé nyé atele nɛ́n mɛɛ́, sêdəə́ nyé bwâmbwam, ké á kwééd kéʼɛ á aloŋgé, dɛ̌bɛ̄ debɛ́ mod nhɔ́g.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nkumne nyé ekáá á tə̂l. Mbɛ́ɛ́né nyé kúmbe. Nyêwédé mɛ nlém á abum bwâmbwam nyaa echě ńtómtɛ́né menyiŋge abɛ́ kénɛ́ɛ sékudɛɛ́ metake bwâmbwam.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Áde sépédé á mbwɔ́g e Masɛdonia, sênkênkɔ́mɛ́ɛ́ áte. Sêkudéʼáá metake nyaa ne nyaa. Bad bépentánnáá ne sé mbwɔ́g-kɛ ḿbɛ́ sé áte áyə̄le sêkǎmtánnáá nyé.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Boŋ Dyǒb áde áwéde bad ábe béēwóo eʼlyə́g bé nlém, nlém á abum, dénwēd syánē nlém á abum alóm áde ánlōmmē Titusɛ áwesyánē.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Saá-kaá échē epɛ chěmpɛn êmbɛl sêwóg menyiŋge, boŋ awéd áde nyénwēdtē mɔ́ nlém á abum dénwōgēd sé menyiŋge. Anláá sé ngáne nyédə́ə́ mɛ anyín bwâmbwam, aláá-ʼɛ sé ngáne nyénwōgkē pél áyə̄le ndutul eche ebédé nyé á nlém-tê ngáne nyénkênwógédté mɛ menyiŋge. Anláá-ʼɛ mɛ ngáne nyéwóó nlém áte âbɛ́ mɛ ámbīd. Áde Titusɛ áláŋgé sé ḿmɛ́n mekan, membɛ́ menyiŋge bwâmbwam.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Kénɛ́ɛ édíí bán ene kálag echě mêntelɛɛ́ nyé enwógéd nyé ndutul, meésaá ngɔl nɛ́n mɛ nténlé nyé chɔ́. Kénɛ́ɛ édíi nɛ́n bán membɛ́ ngɔl atel áde mêntenlé chɔ́, nnyíné nɛ́n mɛɛ́ echem kálag echě ńténlé nyé ewiídé nyé nɛ̂ á esóŋ é póndé.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Boŋ bɔɔb ndé menyiŋge, saké áyə̄le ménwōgēdtē nyé ndutul, boŋ áyə̄le ndutul eche nyénwōgkē ebɛlé nyêhə̌ŋlɛ́né ádɛn abɛ́ dé mbéb nyêbɛleʼ ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́. Nyênwóg ndutul ngáne Dyǒb áhɛ́déʼáá aá nyéwôg. Né-ɔɔ́, ndutul ké ehéé echě sêmbɛnlé boŋ nyêwóg, enkêmbébɛ́nné nyé.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Nzé ndutul edé mod á nlém-tê ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́, ane mod abɛlé ahəŋlɛ́n áde abɛ́ dé mbéb ábɛléʼ ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́. Nɛ́n ábɛleʼ ane mod ákūd eʼsoósoŋ, nɛ̂ déewiidɛ́ɛ́ modmod ámpē. Boŋ bad ábe bédúbpé Dyǒb, ndutul echě edé bɔ́ á nlém-tê áyə̄le bédíí baányoŋ ebɛleʼ béwâg á edəə́dəŋ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Boŋ ndutul embɛ́ nyé á nlém-tê ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́ aá ébɛ̂. Né-ɔɔ́, nyénɔneʼ chǒm éche nɛ̂ ápíínédé nyé. Nyêhɛdéʼáá bán ḿbíi nɛ́n mɛɛ́ nyêwane áte âlúmed bad nɛ́n bán nyéēbɛ̄lɛ̄ɛ̄ awusé ké ahɔ́g bɔɔb. Meliŋgá mémbɛ̄ nyé áte nɛ́n bán ábê bad bébɛ́lé awusé á etûn é póndé nyêdé ahɔ́b bán nyêlâŋge bɔ́ bán bésôg mbéb abɛl. Nyênwóg mbwɔ́g nɛ́n bán Dyǒb dɛ́kɔ̄gsɛ̄n nyé nzé nyêdé nyêbɛle échɛ́n ndín é mekan. Nyêndəŋ mɛ anyín bwâmbwam, nyênwóŋ nlém âbɛ́ mɛ ámbīd, nyékɔ̄gsān-nɛ bad ábe bébɛle mbéb. Abɛl áde nyébɛ́lé ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l, álúmté sé nɛ́n bán nyéēbɛ̄lɛ̄ɛ̄ mekan mé mbéb.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Né-ɔɔ́, kénɛ́ɛ ńtélé ene kálag, menkêntenlé chɔ́ áyə̄le mod awě abɛlé epandé kéʼɛ mod awě bépánné boŋ ntelé chɔ́ âbɛl boŋ nyébíi áʼsō éʼ Dyǒb nɛ́n bán nyêkoó sé adəŋ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Nê dɔ́ɔ ákə́ə́ boŋ nyéwēdē sé nlém á abum.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Membɛ́ kúmbe âláa Titusɛ ngáne nyédíí bad bé bwâm, nyênkênwógéd-taá mɛ eʼsôn áyə̄le nyênlúméd nɛ́n bán mekan ḿme ménlāāʼɛ́ mɔ́ médé mbále, ngáne mekan mésyə̄ə̄l ḿme sénlāāʼɛ́ nyé médíí mbále.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Nɛ̂ ábɛ́lé ḿme nlém ńtimeʼ áwɛ̄n tómaa ké ngen eʼsó, akamtɛn áde ákamtanné ngáne nyé moosyəə́l nyénwōŋgē nlém âbɛl mekan ḿme ánlāāʼɛ́ nyé aá nyébɛl. Nlém ńtime mɔ́ áwɛ̄n ámpē nzé akǎmtɛ́né ngáne nyênkobpé mɔ́ ne edúbé, nyêwóŋgɛ́n-nɛ mɔ́ ne nlém nhɔ́g.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ndé menyiŋge áyə̄le nsumé nlém ńsyə̄ə̄l áwɛ̄n.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.