2 Coríntios 7

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 A-baányaŋ bé edəŋge, ngáne Dyǒb áhɔ́bé aá mɔ́díi awesyánē Sáá, syánē-ʼɛ debɛ́ ábe bǎn, détɛde mekan ḿme méwɔ́gte syánē mbinde á ekob é yə̌l ne á edəə́dəŋ. Syánē débɛ Dyǒb edúbé, déwôŋ-ʼɛ aloŋgé áde ásáá, nɛ̂ dɛ́bɛ̌l débagé Dyǒb edúbé ngáne éhɛdnadté.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Nhɛde mɛɛ́ nyédəŋ sé ne nlém ńsyə̄ə̄l. Séēpānnɛ̄ɛ̄ modmod, séēbɛ̄ltɛ̄ɛ̄ modmod mbéb, séēdōgɛ̄ɛ̄-ʼɛ modmod.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Meehɔ́bɛ́ɛ́ nɛ́n âhɔ́b nyé. Mensébé nyé atele nɛ́n mɛɛ́, sêdəə́ nyé bwâmbwam, ké á kwééd kéʼɛ á aloŋgé, dɛ̌bɛ̄ debɛ́ mod nhɔ́g.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Nkumne nyé ekáá á tə̂l. Mbɛ́ɛ́né nyé kúmbe. Nyêwédé mɛ nlém á abum bwâmbwam nyaa echě ńtómtɛ́né menyiŋge abɛ́ kénɛ́ɛ sékudɛɛ́ metake bwâmbwam.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Áde sépédé á mbwɔ́g e Masɛdonia, sênkênkɔ́mɛ́ɛ́ áte. Sêkudéʼáá metake nyaa ne nyaa. Bad bépentánnáá ne sé mbwɔ́g-kɛ ḿbɛ́ sé áte áyə̄le sêkǎmtánnáá nyé.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Boŋ Dyǒb áde áwéde bad ábe béēwóo eʼlyə́g bé nlém, nlém á abum, dénwēd syánē nlém á abum alóm áde ánlōmmē Titusɛ áwesyánē.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Saá-kaá échē epɛ chěmpɛn êmbɛl sêwóg menyiŋge, boŋ awéd áde nyénwēdtē mɔ́ nlém á abum dénwōgēd sé menyiŋge. Anláá sé ngáne nyédə́ə́ mɛ anyín bwâmbwam, aláá-ʼɛ sé ngáne nyénwōgkē pél áyə̄le ndutul eche ebédé nyé á nlém-tê ngáne nyénkênwógédté mɛ menyiŋge. Anláá-ʼɛ mɛ ngáne nyéwóó nlém áte âbɛ́ mɛ ámbīd. Áde Titusɛ áláŋgé sé ḿmɛ́n mekan, membɛ́ menyiŋge bwâmbwam.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Kénɛ́ɛ édíí bán ene kálag echě mêntelɛɛ́ nyé enwógéd nyé ndutul, meésaá ngɔl nɛ́n mɛ nténlé nyé chɔ́. Kénɛ́ɛ édíi nɛ́n bán membɛ́ ngɔl atel áde mêntenlé chɔ́, nnyíné nɛ́n mɛɛ́ echem kálag echě ńténlé nyé ewiídé nyé nɛ̂ á esóŋ é póndé.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Boŋ bɔɔb ndé menyiŋge, saké áyə̄le ménwōgēdtē nyé ndutul, boŋ áyə̄le ndutul eche nyénwōgkē ebɛlé nyêhə̌ŋlɛ́né ádɛn abɛ́ dé mbéb nyêbɛleʼ ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́. Nyênwóg ndutul ngáne Dyǒb áhɛ́déʼáá aá nyéwôg. Né-ɔɔ́, ndutul ké ehéé echě sêmbɛnlé boŋ nyêwóg, enkêmbébɛ́nné nyé.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Nzé ndutul edé mod á nlém-tê ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́, ane mod abɛlé ahəŋlɛ́n áde abɛ́ dé mbéb ábɛléʼ ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́. Nɛ́n ábɛleʼ ane mod ákūd eʼsoósoŋ, nɛ̂ déewiidɛ́ɛ́ modmod ámpē. Boŋ bad ábe bédúbpé Dyǒb, ndutul echě edé bɔ́ á nlém-tê áyə̄le bédíí baányoŋ ebɛleʼ béwâg á edəə́dəŋ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Boŋ ndutul embɛ́ nyé á nlém-tê ngáne Dyǒb áhɛdɛɛ́ aá ébɛ̂. Né-ɔɔ́, nyénɔneʼ chǒm éche nɛ̂ ápíínédé nyé. Nyêhɛdéʼáá bán ḿbíi nɛ́n mɛɛ́ nyêwane áte âlúmed bad nɛ́n bán nyéēbɛ̄lɛ̄ɛ̄ awusé ké ahɔ́g bɔɔb. Meliŋgá mémbɛ̄ nyé áte nɛ́n bán ábê bad bébɛ́lé awusé á etûn é póndé nyêdé ahɔ́b bán nyêlâŋge bɔ́ bán bésôg mbéb abɛl. Nyênwóg mbwɔ́g nɛ́n bán Dyǒb dɛ́kɔ̄gsɛ̄n nyé nzé nyêdé nyêbɛle échɛ́n ndín é mekan. Nyêndəŋ mɛ anyín bwâmbwam, nyênwóŋ nlém âbɛ́ mɛ ámbīd, nyékɔ̄gsān-nɛ bad ábe bébɛle mbéb. Abɛl áde nyébɛ́lé ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l, álúmté sé nɛ́n bán nyéēbɛ̄lɛ̄ɛ̄ mekan mé mbéb.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Né-ɔɔ́, kénɛ́ɛ ńtélé ene kálag, menkêntenlé chɔ́ áyə̄le mod awě abɛlé epandé kéʼɛ mod awě bépánné boŋ ntelé chɔ́ âbɛl boŋ nyébíi áʼsō éʼ Dyǒb nɛ́n bán nyêkoó sé adəŋ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Nê dɔ́ɔ ákə́ə́ boŋ nyéwēdē sé nlém á abum.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Membɛ́ kúmbe âláa Titusɛ ngáne nyédíí bad bé bwâm, nyênkênwógéd-taá mɛ eʼsôn áyə̄le nyênlúméd nɛ́n bán mekan ḿme ménlāāʼɛ́ mɔ́ médé mbále, ngáne mekan mésyə̄ə̄l ḿme sénlāāʼɛ́ nyé médíí mbále.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Nɛ̂ ábɛ́lé ḿme nlém ńtimeʼ áwɛ̄n tómaa ké ngen eʼsó, akamtɛn áde ákamtanné ngáne nyé moosyəə́l nyénwōŋgē nlém âbɛl mekan ḿme ánlāāʼɛ́ nyé aá nyébɛl. Nlém ńtime mɔ́ áwɛ̄n ámpē nzé akǎmtɛ́né ngáne nyênkobpé mɔ́ ne edúbé, nyêwóŋgɛ́n-nɛ mɔ́ ne nlém nhɔ́g.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ndé menyiŋge áyə̄le nsumé nlém ńsyə̄ə̄l áwɛ̄n.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.