1 Tessalonicenses 2
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs NTLH
1 A-baányaŋ, nyé běn nyêbíí bán epɛ éche sêmpɛɛ́ áwɛ̄n, énkêmbáá ngɛ̂n.
1 Vocês sabem muito bem, irmãos, que a nossa visita não ficou sem proveito.
2 Nyé běn nyêbíí ngáne sênkudté metake béwógéd-tɛ sé eʼsôn á dyad á Filipi. Boŋ ádesyánē Dyǒb dénwēd sé nlém á abum, âkale nyé ḿmē Nkalaŋ ḿ bwâm. Sêkaléʼáá mɔ́ kénɛ́ɛ édíí bán bad híin bétyéémánnáá sé bwâmbwam áyə̄le béehɛdeʼaá bán sékale mɔ́.
2 Sabem também como fomos maltratados e insultados na cidade de Filipos, antes de chegarmos aí em Tessalônica. Fomos muito combatidos, mas o nosso Deus nos deu coragem para anunciar a vocês a boa notícia que vem dele.
3 Chǒm éche séláŋgéʼáá nyé bán nyébɛl, énkêmbáá nɛ́n bán sênwóŋ mewêmtɛn mé mbéb, káa bán ébédé chǒm éche sênkêntə́ŋgɛ́nné abɛl ké-ʼɛ âdog nyé.
3 Aquilo que anunciamos a vocês não se baseia em erros ou em má intenção; e também não tentamos enganar ninguém.
4 Boŋ pɛn sêláŋgéʼáá nyé mɔ́, nɛ́ɛ bad ábe Dyǒb ápwédé âkwogned dé akal ḿmē nkalaŋ. Né-ɔɔ́, sêkale ḿmê nkalaŋ ḿ bwâm saké âwóged moonyoŋ menyiŋge boŋ âwóged Dyǒb áde ábíí sé nlém áte menyiŋge.
4 Pelo contrário, sempre falamos como Deus quer que falemos, porque ele nos aprovou e nos deu a tarefa de anunciar o evangelho . Não queremos agradar as pessoas, mas a Deus, que põe à prova as nossas intenções.
5 Nyêbíí bán áde sémbɛ̄ɛ̄ ne nyé séeboŋteʼaá nsəl áte, ngoód-tɛ eebédɛɛ́ sé áte. Dyǒb ádé sé mbóŋ áyə̄l e nɛ̂.
5 Pois vocês sabem muito bem que não usamos palavras bonitas para enganar vocês, nem procuramos tapear vocês para conseguir dinheiro. Deus é testemunha disso.
6 Séehɛdeʼaá nɛ́n bán nyé kéʼɛ bad bémpēe békɛneʼ sé.
6 Nunca procuramos elogios de ninguém, nem de vocês nem de outros.
7 Kénɛ́ɛ édíí bán sé nɛ̂ŋgáne bembapɛɛ bé nlómag ábe Krǐstəə, sênwóŋ kunze âpémed nyé nted, sênkêmpémtédté nyé, boŋ pɛn sêmpwiitéd átîntê echɛ̂n ngáne nyɛɛ́-mwǎn átɔgnɛɛ́ ábe bǎn.
7 No entanto, tínhamos o direito de exigir de vocês alguma coisa, por sermos apóstolos de Cristo. Mas, quando estivemos com vocês, nós fomos como crianças, fomos como uma mãe ao cuidar dos seus filhos.
8 Sêdəə́ nyé bwâmbwam, saké âkale nyé nkalaŋ ḿ bwâm ń Dyǒb měmpɛn, boŋ kə́ə́ŋne âbɛl nyaa echě séhɛle sêwóŋgɛ́n nyé, áyə̄le sêdəə́ nyé bwâmbwam.
8 Nós os amávamos tanto, que gostaríamos de ter dado a vocês não somente a boa notícia que vem de Deus, mas até mesmo a nossa própria vida. Como nós os amávamos!
9 A-baányaŋ bé Krǐsto, ndúbpé mɛɛ́ nyêkamtan nsɔ́n ne ntǔ ń ngíne ḿme sébɛ́lé. Áde sékánléʼáá nyé Nkalaŋ ḿ bwâm ń Dyǒb, sêbɛléʼáá nsɔ́n nkuu ne mǔte âbɛl boŋ séētagté nyé modmod.
9 Irmãos, vocês com certeza lembram de como trabalhamos e lutamos para ganhar o nosso sustento. Trabalhávamos de dia e de noite a fim de não sermos uma carga para vocês, enquanto anunciávamos a vocês a boa notícia que vem de Deus.
10 Nyêdé sé mbóŋ, Dyǒb-pɛ ámpē ádé sé mbóŋ nɛ́n, áde sébédé átîntê echɛ̂n, nyé ábe nyêdúbpé, abɛ́ dénsāŋ sé, sêbɛléʼáá mekan ḿme métə́ŋgɛ́né, sênkênwóŋ-ʼaá awusé ké ahɔ́g á yə̌l.
10 Vocês são nossas testemunhas e Deus também de que o nosso comportamento entre vocês que creram foi limpo, correto e sem nenhuma falha.
11 Nyêbíí nɛ́n bán sênchə́ə́ nyé mod tɛ́ɛ́ ngáne sáá-a-mwǎn áchə̂ŋgɛɛ́ ábe bǎn.
11 Vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata os seus filhos.
12 Sêwédéʼáá nyé nlém á abum, sésīmē-ʼɛ nyé etúu áte âwóŋ abɛ́ áde áwógte Dyǒb menyiŋge. Dyǒb dɔ́ɔ áchɛ́nlé nyé âbɛ́ átîntê e ábē bad ábe ákamlanné ne âbé ásē e éche ehúmé.
12 Nós os animamos e aconselhamos para que vocês vivessem de uma maneira que agrade a Deus, que os chama para terem parte no seu Reino e na sua glória .
13 Nzɔm empée edé echě ekəə́ boŋ sêbagé Dyǒb meságnɛn póndé ésyə̄ə̄l. Áde sêmpɛɛ́nné eyale é Dyǒb áwɛ̄n, nyênwóg chɔ́, nyékōb-pɛ chɔ́. Nyênkênkobpé chɔ́ nɛ̂ŋgáne eyale éche éhúú ne moonyoŋ boŋ nyênkob chɔ́ nɛ̂ŋgáne eyale éche éhúú ne Dyǒb, ngáne chěn-nɛ ékóŋté abɛ́. Échê eyale chɔ́-ʼaá Dyǒb ábɛnladté átîntê echɛ̂n, nyé ábe nyêdúbpé, âwóŋgɛn nyé.
13 E existe outra razão pela qual sempre damos graças a Deus. Quando levamos a vocês a mensagem de Deus, vocês a ouviram e aceitaram. Não a aceitaram como uma mensagem que vem de pessoas, mas como a mensagem que vem de Deus, o que, de fato, ela é. Pois Deus está agindo em vocês, os que creem.
14 A-baányaŋ, melemlem mé mam ḿme mêmbɛnléd ne mwembé ḿ bad bé Dyǒb ábe bédúbpé Yesu Krǐstəə ábe bédé á Judeya, mɔ́ɔ̄ mébɛ́nlédé ne nyémpē. Nyêkudé metake á mekáá ḿme ábɛ̄n bad melemlem ngáne bɔ́mpē bênkudté metake á mekáá mé bad bé Israɛl.
14 Meus irmãos, o que aconteceu com vocês já havia acontecido também com as igrejas de Deus na Judeia, com o povo dali que pertence a Cristo Jesus. Vocês foram perseguidos pelos seus próprios patrícios do mesmo modo que os cristãos da Judeia foram perseguidos pelos judeus.
15 Ábê bad bé Israɛl bɔ́ doŋge bénwūū Sáŋgú Yesuɛ, bémpēe-ʼɛ béwúú bekal béʼdəə́dəŋ. Ábê bad bé Israɛl-ʼɛ bɔ́ doŋge-ʼaá bênnǎn sé áwāb dyad-tê. Béēwógtɛ́ɛ́ Dyǒb menyiŋge, bétyéeman-nɛ moosyəə́l.
15 Foram os judeus que mataram o Senhor Jesus e os profetas e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são inimigos de todos.
16 Bébɛle nɛ̂ âbɛl boŋ séekanlé bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl eyale é Dyǒb, âbɛl boŋ béekudé eʼsoósoŋ. Bébáde mbéb ámīn e mbéb póndé ésyə̄ə̄l, kə́ə́ŋne á asóg-kɛ, Dyǒb átə́ŋgɛ́né bɔ́ akɔ́gsɛn.
16 Tentam até nos impedir de anunciarmos a mensagem de salvação aos não judeus. Com isso eles completam o total dos pecados que eles têm cometido. Mas agora o castigo de Deus caiu finalmente sobre eles.
17 A-baányaŋ, sêhɔ́be nɛ́n bán sêpágnédé nyé á yə̌l á esóŋ é póndé. Kénɛ́ɛ séēsaá hǒm ahɔ́g ne nyé, sêdíi sêkamtan nyé. Ngáne sénwōŋgē mewêmtɛn bwâmbwam ânyín nyé, sênwǎn áte bwâmbwam ânyín nyé ámpē.
17 Irmãos, nós tivemos de nos separar de vocês por algum tempo. Estamos longe dos olhos, mas perto do coração. Sentimos muitas saudades de vocês e gostaríamos de vê-los outra vez.
18 Nɛ́n ábédé áyə̄le sêhɛdéʼáá apɛ áwɛ̄n. Mměn Paalɛ, nwané áte ngen ne ngen âpɛ boŋ Satanɛ enkênháá sé etə́l.
18 Por isso quisemos ir até aí e fazer uma visita a vocês. Pelo menos eu, Paulo, quis fazer isso mais de uma vez, mas Satanás não nos deixou.
19 Nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sêwóŋ eʼlyə́g bé nlém, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sêbɛ́ menyiŋge, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́-ʼɛ boŋ sékumé ekáá á tə̂l, áyə̄le nsábe ḿme sénɔnɛɛ́ áʼsō âkud á póndé echě Sáŋgú Yesuɛ ápɛɛ́. Nyéběn-ɛɛ́ nyêkəə́.
19 Afinal, quando o nosso Senhor Jesus vier, vocês e ninguém mais são de modo todo especial a nossa esperança, a nossa alegria e o nosso motivo de satisfação, diante dele, pela nossa vitória.
20 Ne mbále, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sékuméʼ ekáá á tə̂l, boŋ sêbɛ́-ʼɛ menyiŋge.
20 Sim, vocês são o nosso orgulho e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.