1 Tessalonicenses 2

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 A-baányaŋ, nyé běn nyêbíí bán epɛ éche sêmpɛɛ́ áwɛ̄n, énkêmbáá ngɛ̂n.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Nyé běn nyêbíí ngáne sênkudté metake béwógéd-tɛ sé eʼsôn á dyad á Filipi. Boŋ ádesyánē Dyǒb dénwēd sé nlém á abum, âkale nyé ḿmē Nkalaŋ ḿ bwâm. Sêkaléʼáá mɔ́ kénɛ́ɛ édíí bán bad híin bétyéémánnáá sé bwâmbwam áyə̄le béehɛdeʼaá bán sékale mɔ́.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Chǒm éche séláŋgéʼáá nyé bán nyébɛl, énkêmbáá nɛ́n bán sênwóŋ mewêmtɛn mé mbéb, káa bán ébédé chǒm éche sênkêntə́ŋgɛ́nné abɛl ké-ʼɛ âdog nyé.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Boŋ pɛn sêláŋgéʼáá nyé mɔ́, nɛ́ɛ bad ábe Dyǒb ápwédé âkwogned dé akal ḿmē nkalaŋ. Né-ɔɔ́, sêkale ḿmê nkalaŋ ḿ bwâm saké âwóged moonyoŋ menyiŋge boŋ âwóged Dyǒb áde ábíí sé nlém áte menyiŋge.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Nyêbíí bán áde sémbɛ̄ɛ̄ ne nyé séeboŋteʼaá nsəl áte, ngoód-tɛ eebédɛɛ́ sé áte. Dyǒb ádé sé mbóŋ áyə̄l e nɛ̂.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Séehɛdeʼaá nɛ́n bán nyé kéʼɛ bad bémpēe békɛneʼ sé.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Kénɛ́ɛ édíí bán sé nɛ̂ŋgáne bembapɛɛ bé nlómag ábe Krǐstəə, sênwóŋ kunze âpémed nyé nted, sênkêmpémtédté nyé, boŋ pɛn sêmpwiitéd átîntê echɛ̂n ngáne nyɛɛ́-mwǎn átɔgnɛɛ́ ábe bǎn.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Sêdəə́ nyé bwâmbwam, saké âkale nyé nkalaŋ ḿ bwâm ń Dyǒb měmpɛn, boŋ kə́ə́ŋne âbɛl nyaa echě séhɛle sêwóŋgɛ́n nyé, áyə̄le sêdəə́ nyé bwâmbwam.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 A-baányaŋ bé Krǐsto, ndúbpé mɛɛ́ nyêkamtan nsɔ́n ne ntǔ ń ngíne ḿme sébɛ́lé. Áde sékánléʼáá nyé Nkalaŋ ḿ bwâm ń Dyǒb, sêbɛléʼáá nsɔ́n nkuu ne mǔte âbɛl boŋ séētagté nyé modmod.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Nyêdé sé mbóŋ, Dyǒb-pɛ ámpē ádé sé mbóŋ nɛ́n, áde sébédé átîntê echɛ̂n, nyé ábe nyêdúbpé, abɛ́ dénsāŋ sé, sêbɛléʼáá mekan ḿme métə́ŋgɛ́né, sênkênwóŋ-ʼaá awusé ké ahɔ́g á yə̌l.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Nyêbíí nɛ́n bán sênchə́ə́ nyé mod tɛ́ɛ́ ngáne sáá-a-mwǎn áchə̂ŋgɛɛ́ ábe bǎn.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Sêwédéʼáá nyé nlém á abum, sésīmē-ʼɛ nyé etúu áte âwóŋ abɛ́ áde áwógte Dyǒb menyiŋge. Dyǒb dɔ́ɔ áchɛ́nlé nyé âbɛ́ átîntê e ábē bad ábe ákamlanné ne âbé ásē e éche ehúmé.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Nzɔm empée edé echě ekəə́ boŋ sêbagé Dyǒb meságnɛn póndé ésyə̄ə̄l. Áde sêmpɛɛ́nné eyale é Dyǒb áwɛ̄n, nyênwóg chɔ́, nyékōb-pɛ chɔ́. Nyênkênkobpé chɔ́ nɛ̂ŋgáne eyale éche éhúú ne moonyoŋ boŋ nyênkob chɔ́ nɛ̂ŋgáne eyale éche éhúú ne Dyǒb, ngáne chěn-nɛ ékóŋté abɛ́. Échê eyale chɔ́-ʼaá Dyǒb ábɛnladté átîntê echɛ̂n, nyé ábe nyêdúbpé, âwóŋgɛn nyé.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 A-baányaŋ, melemlem mé mam ḿme mêmbɛnléd ne mwembé ḿ bad bé Dyǒb ábe bédúbpé Yesu Krǐstəə ábe bédé á Judeya, mɔ́ɔ̄ mébɛ́nlédé ne nyémpē. Nyêkudé metake á mekáá ḿme ábɛ̄n bad melemlem ngáne bɔ́mpē bênkudté metake á mekáá mé bad bé Israɛl.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Ábê bad bé Israɛl bɔ́ doŋge bénwūū Sáŋgú Yesuɛ, bémpēe-ʼɛ béwúú bekal béʼdəə́dəŋ. Ábê bad bé Israɛl-ʼɛ bɔ́ doŋge-ʼaá bênnǎn sé áwāb dyad-tê. Béēwógtɛ́ɛ́ Dyǒb menyiŋge, bétyéeman-nɛ moosyəə́l.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Bébɛle nɛ̂ âbɛl boŋ séekanlé bad ábe béesɛ̌ bad bé Israɛl eyale é Dyǒb, âbɛl boŋ béekudé eʼsoósoŋ. Bébáde mbéb ámīn e mbéb póndé ésyə̄ə̄l, kə́ə́ŋne á asóg-kɛ, Dyǒb átə́ŋgɛ́né bɔ́ akɔ́gsɛn.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 A-baányaŋ, sêhɔ́be nɛ́n bán sêpágnédé nyé á yə̌l á esóŋ é póndé. Kénɛ́ɛ séēsaá hǒm ahɔ́g ne nyé, sêdíi sêkamtan nyé. Ngáne sénwōŋgē mewêmtɛn bwâmbwam ânyín nyé, sênwǎn áte bwâmbwam ânyín nyé ámpē.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Nɛ́n ábédé áyə̄le sêhɛdéʼáá apɛ áwɛ̄n. Mměn Paalɛ, nwané áte ngen ne ngen âpɛ boŋ Satanɛ enkênháá sé etə́l.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sêwóŋ eʼlyə́g bé nlém, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sêbɛ́ menyiŋge, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́-ʼɛ boŋ sékumé ekáá á tə̂l, áyə̄le nsábe ḿme sénɔnɛɛ́ áʼsō âkud á póndé echě Sáŋgú Yesuɛ ápɛɛ́. Nyéběn-ɛɛ́ nyêkəə́.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Ne mbále, nyɛ́ɛ̄ nyêkəə́ boŋ sékuméʼ ekáá á tə̂l, boŋ sêbɛ́-ʼɛ menyiŋge.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.