Marcos 12

Kitabu ka Kanu (BSP) vs BKJ

Sair da comparação
1 Kɔ Yesu ɛyɛfɛ kəlok-lokər ŋa dətotubcɛnɛ: «Fum wəlɔma ɛnabɔf ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn. Kɔ fum nwɛ ɔsɔnɛ yi saŋka haŋ k'ɔnɔŋkər, k'ɛŋkay dəkəfɔcəs da wi, k'ɛncəmbər tetek tobumɛ. Ntɛ elip mɔ, k'ɔsɔŋ yɛbəc ya abɔf ŋa ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn yayɔkɔ afum alɔma, ŋatəŋnɛ kɔ akakɔ kəcsɔŋ kɔ kəway, kɔ nkɔn owur k'ɔŋkɔ marənt.
1 E ele começou a falar-lhes por parábolas: Um certo homem plantou uma vinha, e colocou uma cerca viva em torno dela, e cavou nela um lagar, e edificou uma torre, e a deixou com uns lavradores, e foi para um país distante.
2 Ntɛ tɛm tepim tɛmbəp mɔ, kɔ fum nwɛ osom wəcar nda abɔf a ŋgbɔŋkɔlɔ ya wɛn, kəkɔbaŋ yokom ya wɛn yɔkɔ pəmar pasɔŋ kɔ kəway kɔn mɔ.
2 E na estação, enviou um servo aos lavradores para que ele pudesse receber do fruto da vinha.
3 Kɔ abəc a ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn ŋasumpər kɔ, kɔ ŋasut, kɔ ŋasak, k'olukus waca wɔsɔkər.
3 E eles pegando-o, espancaram-no e o mandaram embora sem nada.
4 Kɔ wəka ŋgbɔŋkəlɔ nwɛ osom sɔ wəcar wəlɔma, kɔ abəc a ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn aŋɛ ŋasut sɔ wəkakɔ domp, kɔ ŋalapəs kɔ dəmɔlɔməs.
4 E mais uma vez, ele enviou outro servo; e eles, apedrejando-o, feriram-no na cabeça, e o mandaram embora, completamente envergonhado.
5 Kɔ mariki mmɛ mɔŋgbɔkərɛ sɔ kəsom wəlɔma, kɔ abɔf aŋɛ ŋasumpər wəkakɔ kɔ ŋandif. Abəc akaŋɛ ŋanasut alarəm, ŋacdif alarəm.
5 E novamente ele enviou outro; e a este mataram, e a muitos outros, espancando a uns e matando a outros.
6 Wan kɔn nwɛ ɔmbɔtər mɔ, sona s'ɛnacəmɛ kɔ oŋ. K'osom wəlpəs wəkakɔ nnɔ ŋayi mɔ, pəcloku: ‹Ŋaŋkɔleləs wəkawɛ, wan kem ɔfɔ!›
6 Tendo, portanto, ainda o seu filho amado, a este lhes enviou por último, dizendo: Eles respeitarão o meu filho.
7 Kɔ abəc a ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn aŋɛ ŋalokɛnɛ: ‹Wəlɛk kɔn kɛ ɔfɔ, wəkawɛ! Nəder, padif kɔ, kɛ kəndeyɔnɛ kosu.›
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Kɔ ŋasumpər kɔ, kɔ ŋandif, kɔ ŋaŋgbal kəbel kɔn saŋka tadarəŋ.»
8 E eles tomando-o, mataram-no, e lançaram-no fora da vinha.
9 Kɔ Yesu eyif ŋa: «Cəke cɔ wəka ŋgbɔŋkəlɔ endeyɔ-ɛ? Wəka ŋgbɔŋkəlɔ ender pədifət abəc akakɔ, pəlɛk abəc alɔma, pəsɔŋ ŋa yɛbəc ya ŋgbɔŋkəlɔ yɔn.
9 O que fará, portanto, o senhor da vinha? Ele virá e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 Nənakaraŋ fɛ Yecicəs Yosoku yayɛ ba?: ‹Togbu mpɛ acəmbər kəlɔ ŋanace mɔ, pɛnader pɔyɔnɛ oŋ togbu pɔtɔt, pa dacɔ.
10 Ainda não lestes esta escritura: A pedra que os edificadores rejeitaram se tornou a cabeça da esquina;
11 DəMariki tɛyɛfɛ, tes tɔ ntɛ tenciyanɛ su dəfɔr mɔ.›»
11 isso é obra do ­Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Kɔ akiriŋ aSuyif ŋafaŋ kəsumpər Yesu, mba kɔ ŋanesɛ kənay ka afum. Ŋanacərɛ a tetaŋan tɔ Yesu ɛnalokɛnɛ totubcɛnɛ tatɔkɔ. Kɔ ŋasak Yesu, kɔ ŋaŋkɔ.
12 E eles buscavam prendê-lo, mas temiam as pessoas; porque sabiam que ele havia falado a parábola contra eles; e deixando-o, foram pelo seu caminho.
13 Kɔ akiriŋ aSuyif ŋasom nnɔ Yesu eyi mɔ aFarisi kɔ afum a Herodu alɔma, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋacəpɛ Yesu towul, ŋasumpər kɔ dəmoloku mɔ.
13 E eles enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para surpreendê-lo em suas palavras.
14 Kɔ akakɔ ŋander ŋaloku kɔ: «Wətəksɛ, səncərɛ a məlomp, məfɔnesɛ kələsər tewe, məfɔkiti fum tɛnəŋk tɔn, dɔpɔ da Kanu yati dɔ məntəksɛ afum dəkance. Awa, sariyɛ səwosɛ su kəsɔŋ Sesar wəbɛ wəka tɔf ya Rom dut ba, ka ta səsɔŋ kɔ di?»
14 E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, nós sabemos que tu és verdadeiro, e não te preocupas com opinião de nenhum homem, quanto mais com a aparência dos homens, mas ensinas o caminho de Deus em verdade; é lícito dar tributo a César, ou não?
15 Ntɛ Yesu ɛnacərɛ ŋa kəyɔnɛ abaŋɛnɛ kəlomp mɔ, k'oluksɛ ŋa: «Ta ake tɔ nəŋwakəs em-ɛ? Nəkɛr'em gbəleŋ bin ba pəsam, ider imɔmən.»
15 Nós daremos, ou não daremos? Mas ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me um denário, para que eu a veja.
16 Kɔ ŋaŋkɛrɛ kɔ gbəleŋ bin. K'eyif ŋa: «Alulu ŋa ana ŋɔ ŋaŋɛ kɔ yecicəs yayɛ-ɛ?» Kɔ afum aŋɛ ŋaloku: «Ya Sesar wəbɛ wəka Rom yɔ.»
16 E eles trouxeram-lho. E ele disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.
17 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Awa, nəsɔŋ Sesar pɔkɔ pɔyɔnɛ pɔn mɔ, kɔ Kanu sɔ pɔkɔ pɔyɔnɛ pɔn mɔ.» Kɔ cusu cəwos ŋa pəpɔŋ tetɔn.
17 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai a César as coisas que são de César, e a Deus as coisas que são de Deus. E maravilharam-se dele.
18 K'aSadisi aŋɛ ŋaloku a fum ɔfɔyɛfɛ defi mɔ, ŋander ŋayif Yesu:
18 Então se aproximaram dele os saduceus, que dizem não haver ressurreição, e eles perguntaram-lhe, dizendo:
19 «Wətəksɛ, ntɛ tɔ Musa ɛnacicɛ su: ‹Kɔ fum efi ta ɔyɔ wan, mba pəsak wəran-ɛ, pəmar wɛnc ka wəfi pəlɛk wəcəbokəra wəkakɔ pənɛncɛ, pəsɔŋ wɛnc wəfi yuruya.›
19 Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de um homem, e deixasse sua esposa e não deixasse filhos, que seu irmão tomasse a esposa dele, e levantasse descendência a seu irmão.
20 Awɛnc aŋa camət-mɛrəŋ ŋanayi. Kɔ wəcɔkɔ-cɔkɔ ɛnɛncɛ, k'efi ɛsak fɛ yuruya.
20 Ora, havia sete irmãos; e o primeiro tomou a esposa, e morreu sem deixar descendência.
21 Kɔ wəka mɛrəŋ ɛnɛncɛ, nkɔn sɔ k'efi ɛsak fɛ yuruya. Itɔ pənayi wɛnc wəka maas,
21 E o segundo a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.
22 ali wəkin awɛnc aŋa akaŋɛ camət-mɛrəŋ ɛnasak fɛ yuruya. Ntɛ ŋalip kəfis-fis mɔ, kɔ wəran sɔ efi.
22 E os sete a possuíram, sem deixar descendência; por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Ti disrɛ, kɔ dɔsɔk dɛyɛfɛ da afi dendebəp, an'endeyɔ wəran-ɛ? Bawo afum akaŋɛ camət-mɛrəŋ ŋananɛncɛ kɔ!»
23 Portanto, na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
24 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Nənəŋk it'ɔsɔŋɛ ntɛ nənciyanɛ mɔ. Nəncərɛ fɛ Yecicəs Yosoku, nəncərɛ fɛ sɔ fənɔntər fa Kanu.
24 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura vós não errais em razão de não conhecerdes as escrituras, nem o poder de Deus?
25 K'afi ŋandefɔtɛ afi dacɔ-ɛ, ŋafɔde ŋacnɛncɛnɛ, ŋandeyi pəmɔ mɛlɛkɛ mmɛ meyi Kanu kəsək mɔ.
25 Porque, ao ressuscitarem dentre os mortos, eles nem se casam, nem se dão em casamento; mas são como os anjos que estão no céu.
26 Kəcloku a fum endefɔtɛ afi dacɔ, nəŋkaraŋ fɛ buk ba Musa ba? Ntɛ Kanu kənaloku Musa nde dɛrəntəm mɔ: ‹In'ɔyɔnɛ Kanu ka Abraham, Kanu ka Siyaka, Kanu ka Yakuba!›
26 E quanto aos mortos, que ressuscitarão; não lestes no livro de Moisés, como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?
27 Bafɔ Kanu ka afi k'ɔyɔnɛ, mba ka ayi wəyeŋ. Nəna nəsolnɛ fɛ kance!»
27 Ele não é o Deus dos mortos, mas é o Deus dos vivos; portanto, vós errais grandemente.
28 Kɔ wətəksɛ sariyɛ s'aSuyif wəlɔma, nwɛ ɛnane ŋa sim ŋacgbɛkəlɛnɛ mɔ, ɛnəŋk a Yesu olok-lokər ŋa belbel, k'ender pəcyif Yesu: «Tosom tere tɛbɛk dəkəcəmɛ mosom fəp dacɔ-ɛ?»
28 E vindo um dos escribas, ouvindo-os discutirem, e percebendo que lhes havia respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Kɔ Yesu oloku kɔ: «Tosom tayi tɔyɔnɛ: ‹Məcəŋkəl Yisrayel! Mariki, Kanu kosu sona gboŋ s'ɔyɔnɛ Mariki.
29 E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, ó Israel, o ­Senhor nosso Deus é o único ­Senhor;
30 Məbɔtərɛ Mariki Kanu kam abəkəc ŋam fəp, afɔkəl ŋam fəp, mɛcɛmcɛmnɛ mam kɔ sɔkət sam fəp.›
30 e tu amarás o ­Senhor teu Deus com todo o teu coração, e com toda tua alma, e com toda a tua mente, e com toda a tua força; este é o primeiro mandamento.
31 Tɔcɔnc ta ti tɔyɔnɛ: ‹Məbɔtər wɛnc əm pəmɔ tɔkɔ məmbɔtərnɛ mɔ.› Tosom tɔlɔma teyi fɛ ntɛ tɛmbɛk tɛtas mamɛ mɛrəŋ mɔ.»
31 E o segundo é semelhante, a este: Tu amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Kɔ wətəksɛ sariyɛ nwɛ oloku kɔ: «Tentesɛ, Wətəksɛ, məloku ti kance disrɛ: A Mariki sona sɔn gboŋ s'ɔyɔnɛ Kanu, a wəlɔma eyi fɛ kɔ pəntɔyɔnɛ nkɔn-ɛ,
32 E o escriba lhe disse: Bem, Mestre, tu disseste a verdade; pois há um único Deus, e não há outro além dele;
33 məbɔtər kɔ abəkəc ŋam fəp, kɔ dosoku domp dam fəp, kɔ sɔkət sam fəp, məbɔtər wɛnc əm pəmɔ tɔkɔ məmbɔtərnɛ mɔ. Mosom mamɔkɔ mɔyɔ dəkəcəmɛ mɛtas yɔcɔl nyɛ ancɔfɛ Mariki mɔ kɔ yoloŋnɛ yɔlɔma fəp.»
33 e amá-lo com todo o coração, com toda a compreensão, e com toda a alma, e com toda a força, e de amar ao seu próximo como a si mesmo, é mais do que todas as ofertas queimadas e sacrifícios.
34 Ntɛ Yesu ɛnəŋk a wətəksɛ sariyɛ wəkawɛ oloku tɔkɔ pəmar mɔ, kɔ Yesu oloku kɔ: «Məmbɔlɛ fɛ kəbɛrɛ akip ŋa dɛbɛ da Kanu dəntɔf.» Ali fum ɛnabəknɛ fɛ sɔ kəyifət kɔ toloku tɔlɔma.
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Tu não estás longe do reino de Deus. E nenhum homem depois disso ousou fazer-lhe pergunta alguma.
35 Yesu pəctəksɛ nde kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu: «Cəke cɔ atəksɛ sariyɛ s'aSuyif ŋantam kəloku a Krist wan ka Dawuda gbəcərəm ɔfɔ-ɛ?
35 E Jesus respondeu e disse, enquanto ensinava no templo: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 Amera Ŋecempi ŋɛnasɔŋɛ nkɔn Dawuda yati kəloku ntɛ: ‹Mariki Kanu oloku Mariki mem: «Məder mənd'em nnɔ kəca kem kətɔt haŋ iclip kəboc aterɛnɛ am wɛcək wam dəntɔf.»›
36 O próprio Davi disse pelo Espírito Santo: O ­SENHOR disse ao meu ­Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu faça os teus inimigos por escabelo.
37 Nkɔn Dawuda yati ewe wəsom wəka Kanu ‹Mariki›, cəke cɔ Mariki ɛntam kəyɔnɛ wan ka Dawuda-ɛ?» Kənay ka afum alarəm kənccəŋkəl Yesu pəbotu disrɛ.
37 Porque, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é ele então seu filho? E pessoas comuns o ouviam de boa vontade.
38 Yesu oncloku kənay ka afum dəmɛtəksɛ mɔn: «Nəkɛmbərnɛ atəksɛ sariyɛ s'aSuyif, ŋambɔtər kəcacɛnɛ suma səpɔŋ, pacyif ŋa kəyif kəlel mofo mmɛ ambəpsɛnɛ mɔ,
38 E ele dizia-lhes na sua doutrina: Guardai-vos dos escribas, que adoram andar com vestes compridas, e amam saudações nos mercados,
39 pacsɔŋ ŋa səcɔm səkiriŋ sa dəkətola Kanu da aSuyif, pacsɔŋ ŋa dəkəndɛ d'abɛ mofo medi yeri dəcəsata.
39 e os principais assentos nas sinagogas, e os lugares mais altos nos banquetes;
40 Ŋacbaŋsər acəbokəra daka daŋan, ŋacbɔlsɛ sali ntɛ tɔŋsɔŋɛ pagbɛkərɛ ŋa mɔ. Andekɔkiti ŋa kiti kəyeŋki.»
40 que devoram as casas das viúvas, e sob pretexto fazem longas orações; estes receberão maior condenação.
41 Dəndo kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu, Yesu pəndɛ pətɛfərnɛ kaŋkəra, pəgbətnɛ ntɛ kənay ka afum kəmbɛr ki pəsam mɔ. Aka daka alarəm ŋancbɛr ki pəsam pɛlarəm.
41 E sentou-se Jesus defronte do tesouro, e observava como a multidão lançava dinheiro no tesouro; e muitos ricos depositavam muito.
42 Kɔ wəcəbokəra wətɔyɔ daka wəlɔma ender pəboc fərɛŋk mɛrəŋ nfɛ fənapicɛ dəkəcəmɛ mɔ.
42 E vindo ali uma viúva pobre, depositou dois leptos, que valem um quadrante.
43 Kɔ Yesu ewe acɛpsɛ ɔn darəŋ k'oloku ŋa: «Kance icloku nu: Wəcəbokəra wətɔyɔ daka wəkawɛ ompocɛ pətas akɔ fəp aŋɛ ŋamboc pəsam kaŋkəra disrɛ mɔ.
43 E ele chamando a si os seus discípulos, disse-lhes: Na verdade eu vos digo que esta pobre viúva deu mais do que todos os que depositaram no tesouro;
44 Bawo, pecernɛ paŋan pɔ akɔ fəp ŋamboc, mba nkɔn, kətɔyɔ kɔn daka disrɛ omboc pɔkɔ ɔyɔ gbəcərəm pedi mɔ .»
44 porque todos eles depositaram da sua abundância; mas ela depositou tudo o que tinha, todo o seu meio de vida.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.