Lucas 24
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NAA
1 Tataka ta sandeŋ bətbət suy, kɔ aran aŋɛ ŋaŋkɔ sɔ dəndo dəkufu, ŋakekərɛ moro mobotu ambɔnc mmɛ ŋanalompəs mɔ.
1 Mas, no primeiro dia da semana, alta madrugada, as mulheres foram ao túmulo, levando os óleos aromáticos que haviam preparado.
2 Kɔ ŋaŋkɔ ŋabəp pabiŋkəli tasar tɔkɔ anasuncɛ kufu mɔ,
2 Encontraram a pedra removida do túmulo,
3 kɔ ŋambɛrɛ, mba ŋanabəp fɛ kəbel ka Mariki Yesu.
3 mas, ao entrar, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Ntɛ tes tatɔkɔ tenciyanɛ ŋa mɔ, kɔ arkun mɛrəŋ ŋawurər ŋa, ŋabɛrnɛ yamos yomotər-motər.
4 Aconteceu que, perplexas a esse respeito, apareceram-lhes dois homens com roupas resplandecentes.
5 Kənesɛ kəŋan disrɛ, kɔ aran ŋancəp cəro fəp faŋan dəntɔf. Mba kɔ afum aŋɛ mɛrəŋ ŋayif ŋa: «Ta ake tɔ nəntɛnɛ wətɔfi afi dacɔ-ɛ?
5 Estando elas com muito medo e baixando os olhos para o chão, eles disseram: — Por que vocês estão procurando entre os mortos aquele que vive?
6 Eyi fɛ nnɔ! Ɔfɔtɛ afi dacɔ! Nəcɛm-cɛmnɛ tɔkɔ ɛnaloku nu ntɛ ɛnayi atɔf ŋa Kalile mɔ.
6 Ele não está aqui, mas ressuscitou. Lembrem-se do que ele falou para vocês, estando ainda na Galileia:
7 Ntɛ oncloku: ‹Mɛnɛ palɛk Wan ka Wərkun pabɛr kɔ aciya dəwaca, ŋacaŋ kɔ dətɔk yɛpəmpəl, pəyɛfɛ defi tataka tɔn ta maas.›»
7 “É necessário que o Filho do Homem seja entregue nas mãos de pecadores, seja crucificado e ressuscite no terceiro dia.”
8 Kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ toloku ta Yesu tatɔkɔ.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Kɔ ŋayɛfɛ dəndo dəkufu kəkɔloku ti asom a Yesu aŋɛ wəco kɔ pin, kəbəp ka afum alpəs akɔ.
9 E, voltando do túmulo, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os outros que estavam com eles.
10 Mari wəka Makdala, Yohanna, Mari wəka Sak kɔ aran alɔma, aŋɛ ŋananəŋk sɔ mes mamɔkɔ mɔ, ŋaloku sɔ tin tayi asom a Yesu.
10 Essas mulheres eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; também as demais que estavam com elas confirmaram estas coisas aos apóstolos.
11 Mba moloku mamɔkɔ mɛnayi ŋa pəmɔ ntɛ atoŋkulu ŋandelok-lokər ŋa mɔ, ŋanalaŋ fɛ moloku ma aran akakɔ.
11 Mas para eles tais palavras pareciam um delírio; eles não acreditaram no que as mulheres diziam.
12 Kɔ Piyɛr ɛyɛfɛ, k'ɛyɛksɛ kəkɔ nde dəkufu. Ntɛ ontulnɛ kəmɔmən mɔ, ɛnəŋk fɛ daka o daka mɛnɛ mopol ma kəloto mɔkɔ mɛnafəntərɛ dəntɔf mɔ. K'ɛyɛfɛ k'ɔŋkɔ ndɔrɔn, pəciyanɛ kɔ tɔkɔ ɛnəŋk mɔ.
12 Pedro, porém, levantando-se, correu ao túmulo. E, abaixando-se, viu somente os lençóis de linho e nada mais; e retirou-se para casa, admirado com o que tinha acontecido.
13 Dɔsɔk din dadɔkɔ, acɛpsɛ a Yesu darəŋ mɛrəŋ ŋackɔ dare dɔlɔma ndɛ ancwe Emayus mɔ, dare dɛnayi, ndɛ dɛnabɔlɛnɛ Yerusalɛm kəkɔt ka dec mɛrəŋ mɔ.
13 Naquele mesmo dia, dois discípulos estavam indo para uma aldeia chamada Emaús, que ficava a uns dez quilômetros de Jerusalém.
14 Afum akaŋɛ mɛrəŋ ŋaclokɛnɛ mes mɔkɔ mencepər mɔ fəp.
14 E iam conversando a respeito de tudo o que tinha acontecido.
15 Ŋayi kəlokɛnɛ mes mamɔkɔ, ŋacgbɛkəlɛnɛ, kɔ Yesu ɔlɔtərnɛ ŋa, kɔ ŋasol.
15 Enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e ia com eles.
16 Mba paka pɔlɔma pɛncyaməs ŋa kənɛpəl kɔ.
16 Porém os olhos deles estavam como que impedidos de o reconhecer.
17 Kɔ Yesu eyif ŋa: «Ake moloku mɔ nəyi tantɛ nəŋkɔ mɔ?» Kɔ ŋancəmɛ, kɔ dis dɛndɛncɛ ŋa.
17 Então ele lhes perguntou: E eles pararam entristecidos.
18 Kɔ wəkin wəkɔ ancwe Kəleyopas mɔ, oloku kɔ: «Məna sona gboŋ, məna eyi mɔkɔ Yerusalɛm nwɛ ɔntɔcərɛ ntɛ tencepər mata mamɛ mɔ?»
18 Um, porém, chamado Cleopas, respondeu: — Será que você é o único que esteve em Jerusalém e não sabe o que aconteceu lá, nestes últimos dias?
19 K'eyif ŋa sɔ: «Ake?» Kɔ akakɔ ŋaloku kɔ: «Ntɛ tencepər teta Yesu wəka Nasarɛt, nwɛ ɛnayɔnɛ wədəŋk wəka Kanu wəpɔŋ mɔ. ɛnamentər ti dəmɔyɔ kɔ dəmoloku, fɔr ya Kanu kiriŋ, kɔ nnɔ afum ŋayi mɔ.
19 Ele lhes perguntou: Eles explicaram: — Aquilo que aconteceu com Jesus, o Nazareno, que era profeta, poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo,
20 Aloŋnɛ apɔŋ asu, kɔ abɛ asu aka dɔtɔf ŋalɛk kɔ, kɔ ŋambɛr kɔ afum dəwaca, k'ancaŋ kɔ dətɔk yɛpəmpəl.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Səncɛm-cɛmnɛ fɔ nkɔn enader kəwurəs pəbaŋ Yisrayel, mba mamɛ oŋ fəp, tataka ta maas tɔ tantɛ, ntɛ mes mamɛ mencepər mɔ.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de redimir Israel. Mas, depois de tudo isto, já estamos no terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 Kance kɔ: A aran alɔma ŋayi su dacɔ, aŋɛ ŋasɔŋɛ kɔ pəciyanɛ su mɔ. ŋanuŋkɛnɛna kəkɔ nde dəkufu,
22 É verdade também que algumas mulheres do nosso grupo nos surpreenderam. Indo de madrugada ao túmulo
23 ntɛ ŋantɔnanəŋk kəbel ka Yesu mɔ, kɔ ŋander ŋaloku su a mɛlɛkɛ mowurərna ŋa, kɔ moloku a eyi doru.
23 e não achando o corpo de Jesus, voltaram dizendo que tinham tido uma visão de anjos, os quais afirmam que ele vive.
24 Kɔ afum alɔma ŋayina su dacɔ, kɔ ŋaŋkɔ dəndo dəkufu, kɔ akakɔ ŋaŋkɔ ŋabəp mes pəmɔ tɔkɔ aran ŋalokuna su mɔ, mba nkɔn, ŋa ŋanəŋkna fɛ kɔ.»
24 De fato, alguns dos nossos foram ao túmulo e verificaram a exatidão do que as mulheres disseram; mas não o viram.
25 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Nəna afum atɔsɔk səbomp, bəkəc yonu yoŋwon kəlaŋ moloku mmɛ adəŋk a Kanu ŋanaloku mɔ!
25 Então ele lhes disse:
26 Pənamar dis dɔlɔl Krist Wəyɛk-yɛk wəka Kanu tantɛ a pədebɛrɛ debeki dɔn dɔn disrɛ?»
26 Não é verdade que o Cristo tinha de sofrer e entrar na sua glória?
27 Kəyɛfɛ ka buk ba Musa kəbəp ka yecicəs yecempi ya adəŋk a Kanu alpəs aŋɛ fəp, kɔ Yesu ɔlɔmər ŋa tɔkɔ Yecicəs Yosoku fəp yoloku tetɔn mɔ.
27 E, começando por Moisés e todos os Profetas, explicou-lhes o que constava a respeito dele em todas as Escrituras.
28 Ntɛ ŋalɔtərnɛ tadare tɔkɔ ŋanckɔ mɔ, kɔ Yesu ɔyɔ pəmɔ ntɛ ɛŋfaŋ kəcepər pəkɔ pəbɔlɛ mɔ.
28 Quando se aproximavam da aldeia para onde iam, ele fez menção de passar adiante.
29 Mba kɔ ŋamɔnɛ kɔ kəcepər, ŋacloku: «Məyi nnɔ kɔ səna, dec dɛfaŋ kəkalɛ, kəbiyɛ kɔ pəndɛ. Kɔ Yesu ɛmbɛrɛ kəkɔyi di kɔ ŋa.»
29 Mas eles o convenceram a ficar, dizendo: — Fique conosco, porque é tarde, e o dia já está chegando ao fim. E entrou para ficar com eles.
30 Ŋandɛ dɛmɛsa kəkɔdi yeri, kɔ Yesu ɛlɛk kəcom, k'eyif Kanu barka, k'entepi ki k'ɔsɔŋ ŋa.
30 E aconteceu que, quando estavam à mesa, ele pegou o pão e o abençoou; depois, partiu o pão e o deu a eles.
31 Kɔ fɔr yaŋan yemepɛ, kɔ ŋanɛpəl kɔ, mba k'ɔsɔlɛ sɔ fɔr yaŋan kiriŋ.
31 Então os olhos deles se abriram, e eles reconheceram Jesus; mas ele desapareceu da presença deles.
32 Kɔ afum aŋɛ ŋayɛfɛ kəlokɛnɛ: «Pəyina fɛ pəmɔ ntɛ nɛnc deŋyi su dəcor, ntɛ endenasɔkəsɛ su moloku mecic nde dɔpɔ mɔ?»
32 E disseram um ao outro: — Não é verdade que o coração nos ardia no peito, quando ele nos falava pelo caminho, quando nos explicava as Escrituras?
33 Kɔ ŋayɛfɛ gbəncana babɔkɔ kɔ ŋalukus Yerusalɛm, kɔ ŋaŋkɔ ŋabəp acɛpsɛ darəŋ a Yesu aŋɛ wəco kɔ pin ŋacloŋkanɛ kɔ asol aŋan,
33 E, na mesma hora, levantando-se, voltaram para Jerusalém, onde acharam reunidos os onze e outros com eles,
34 ŋacloku: «Kance kɔ: Wəbɛ ɔfɔtɛ afi dacɔ, k'ɔŋkɔ pəwurər Simɔŋ!»
34 os quais diziam: — De fato, o Senhor ressuscitou e já apareceu a Simão!
35 Kɔ afum aŋɛ mɛrəŋ ŋalɔm sɔ tɔkɔ tɛnacepər dɔpɔ mɔ, kɔ tɔkɔ ŋananɛpəl kɔ kətepi kɔn kəcom pəsɔŋ ŋa mɔ.
35 Então os dois contaram o que lhes tinha acontecido no caminho e como tinham reconhecido o Senhor no partir do pão.
36 Ŋayi kəloku moloku mamɔkɔ, kɔ Yesu nkɔnsərka owurər ŋa, k'oloku: «Pəforu peyi nu!»
36 Falavam eles ainda estas coisas quando Jesus apareceu no meio deles e lhes disse:
37 Kɔ ayek-yek ŋontorər ŋa, kɔ ŋanesɛ, kɔ pəyi ŋa pəmɔ ntɛ ŋaŋnəŋk tubɛri mɔ.
37 Eles, porém, ficaram assustados e com medo, pensando que estavam vendo um espírito.
38 Mba kɔ Yesu eyif ŋa: «Ta ake tɔ pəyinɛ nu yamayama tantɛ-ɛ, ta ake tɔ nəŋgbɛkəlnɛnɛ dəbəkəc-ɛ?
38 Mas ele lhes disse:
39 Nəmɔmən ma wɛcək wem kɔ waca wem-a, ina ɔfɔ yati! Nəgbuŋɛn'em, nəmɔmən! Tubɛri tɔyɔ fɛ sɛm, tɔyɔ fɛ bɛnt. Mba ina, iyɔ yayɔkɔ fəp.»
39 Vejam as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo. Toquem em mim e vejam que é verdade, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vocês estão vendo que eu tenho.
40 Yesu eyi kəloku moloku mamɔkɔ, k'ementər ŋa waca wɔn kɔ wɛcək.
40 Dizendo isto, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Mba ntɛ pənanaŋkanɛ kəbɔt ŋa haŋ ta ŋantam kəlaŋ mɔ, kɔ ŋayi pəciyanɛ disrɛ. Kɔ Yesu eyif ŋa: «Nəyɔ paka pɔlɔma pedi ba?»
41 E, por não acreditarem eles ainda, por causa da alegria, e como estavam admirados, Jesus lhes disse:
42 Kɔ acɛpsɛ ɔn darəŋ ŋawurɛ alop ŋɛnɛkət ŋin kɔ ŋasɔŋ kɔ.
42 Então lhe apresentaram um pedaço de peixe assado,
43 Kɔ Yesu ɛlɛk alop ŋaŋɔkɔ k'ɔsɔm ŋi fɔr yaŋan kiriŋ.
43 e ele comeu na presença deles.
44 Ntɛ elip kəsɔm alop nŋɛ mɔ, k'oloku ŋa: «Mes mamɛ m'inclok'un ntɛ inayi kɔ nəna mɔ. Mɛnɛ mes mɔkɔ ancic tetem Tawureta Musa, yecicəs yecempi ya adəŋk a Kanu kɔ Yabura Dawuda mɔ fəp meyi.»
44 A seguir, Jesus lhes disse:
45 Kɔ Yesu ɔsɔŋɛ ŋa kəsɔk səbomp ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋacərɛ Yecic ya Kanu fəp mɔ.
45 Então lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras.
46 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Ntɛ tɔ ancic dəYecicəs Yosoku, a dis dendelɔl Krist, kɔ tɛyɛfɛ dənda-ɛ, pəfɔtɛ afi dacɔ tataka tɔn ta maas.
46 E disse-lhes:
47 Mɛnɛ pacam kəsəkpər mera pacəmɛ pəlompu darəŋ tewe tɔn, kəyɛfɛ ka Yerusalɛm, ntɛ tɔŋsɔŋɛ paŋaŋnɛnɛ afum a tɔf ya doru fəp kiciya kəŋan mɔ.
47 e que em seu nome se pregasse arrependimento para remissão de pecados a todas as nações, começando em Jerusalém.
48 Nən'ɔyɔnɛ sede sa mes mamɛ.
48 Vocês são testemunhas destas coisas.
49 Kɔ ina, kəkɛrɛ nu k'inder daka ndɛ Papa kem ɛnasɔŋ temer kəsɔŋ nu mɔ. Nəyi nnɔ dare dandɛ haŋ Kanu kəlas nu fənɔntər fa darenc.»
49 Eis que envio sobre vocês a promessa de meu Pai; permaneçam, pois, na cidade, até que vocês sejam revestidos do poder que vem do alto.
50 Kɔ Yesu osolɛ ŋa k'eŋkekərɛ dare kəsək ntende Betani, ntɛ ŋambəp di mɔ, k'ɛmpɛnɛ waca darenc, k'ontolanɛ ŋa.
50 Então Jesus os levou para fora, até Betânia. E, erguendo as mãos, os abençoou.
51 Eyi kətolanɛ ŋa, k'ɛsak ŋa, k'ampɛnɛ kɔ dəkɔm.
51 Aconteceu que, enquanto os abençoava, ia-se retirando deles, sendo elevado para o céu.
52 Kɔ ŋancəpɛ kɔ mobu kəsɔŋɛ kɔ pəleli, kɔ ŋalukus Yerusalɛm, pəbotu disrɛ.
52 Então eles, adorando-o, voltaram para Jerusalém cheios de alegria.
53 Tɛm o tɛm ŋanckɔ oŋ nde kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu, ŋackor-koru Kanu.
53 E estavam sempre no templo, louvando a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.