Lucas 15

Kitabu ka Kanu (BSP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Abaŋəs dut kɔ afum aciya ŋalɔtərnɛ Yesu kəkɔcəŋkəl kɔ.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 AFarisi kɔ acicəs a sariyɛ ŋaccɔpɛnɛ: «Fum wəkawɛ eŋselɛnɛ aciya, pəwosɛ kədi yeri kɔ ŋa.»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Mba kɔ Yesu oloku ŋa capafɔ ncɛ:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 «Nəna afum akaŋɛ dacɔ, an'ɔŋyɔ ŋkesiya tasar tin (100), a ŋin ŋɔsɔlər kɔ, ta ɛsak yɔkɔ wəco camət-maŋkəlɛ kɔ camət-maŋkəlɛ (99) dətɛgbərɛ kəkɔtɛn ŋin ŋɔkɔ ŋɔsɔlər kɔ mɔ, haŋ pənəŋk ŋi-ɛ?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Kɔ wəkayi ɔŋkɔ pənəŋk ŋi-ɛ, pəgbaŋnɛ ŋi amera ŋobotu disrɛ,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 ɔnckɔnabɛrɛ nde ndɔrɔn, ewe anapa ɔn kɔ andɛ ɔn nde ndɔrɔn, pəloku ŋa: ‹Nəwoləs kɔ ina, bawo inəŋk aŋkesiya ŋem ŋɔkɔ ŋɛnasɔlər im mɔ.›
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Icloku nu: Pəbotu pɔŋkɔyi darɛnc teta fum wəkin nwɛ ɔŋkɔsəkpər amera pəcəmɛ dɔpɔ dolompu darəŋ mɔ, pətas teta afum wəco camət-maŋkəlɛ kɔ camət-maŋkəlɛ (99) aŋɛ pəntɔmar kəsəkpər mera, bawo ŋalomp mɔ.»
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, wəran wəre ɔŋyɔ pəsam gbəleŋ wəco, a gbəleŋ bin bɔsɔlər kɔ ta omot lamp, ta ɛfɛŋ kəlɔ, ta ɛntɛn pi belbel, haŋ pənəŋk pi mɔ?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Kɔ wəran nwɛ ɛnəŋk pəsam gbəleŋ mpɛ-ɛ, eŋwe anapa ɔn, kɔ andɛ ɔn, pəloku ŋa: ‹Nəwoləs kɔ ina bawo inəŋk pəsam gbəleŋ mpɛ pɛnasɔlər im mɔ.›
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Icloku nu, pəbotu peyi mɛlɛkɛ a Kanu dacɔ teta fum wəciya wəkin gboŋ nwɛ ɛŋsəkpər amera pəcəmɛ pəlompu darəŋ mɔ.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Kɔ Yesu oloku sɔ: «Fum wəlɔma ɛnayɔ awut arkun mɛrəŋ.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Kɔ wəkɔ ɛfɛtɛ mɔ, oloku kas: ‹Papa məsɔŋ im da pəmar idesɔtɔ kɛ kam mɔ.› Kɔ kas eyer daka dɔn awut ɔn akaŋɛ mɛrəŋ dacɔ.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ntɛ mataka mepic mencepər mɔ, kɔ wan wəfɛt ɛncaməs daka dɔkɔ ɛnasɔtɔ mɔ fəp. K'osumpər dɔpɔ k'ɔŋkɔ pəbɔlɛ, atɔf ŋocuru. Nde ɛnakɔ pəyi yamayama pəcləsər-ləsər daka dɔkɔ ɛnayɔ mɔ.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Ntɛ wan nwɛ elip kədi daka dɔn mɔ, kɔ dor dɔpɔŋ dɛmbɛrɛ atɔf ŋaŋɔkɔ ɛnayi mɔ, kɔ ca yoncop kəbut kɔ.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 K'ɔŋkɔ pəyi nda fum wəlɔma wəka atɔf ŋaŋɔkɔ, wəkɔ ɛnasɔŋ kɔ kəkɛk ka sɔp yɔn mɔ.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Wan nwɛ pəfaŋ kədi yeri ya sɔp, mba ali fum ɛnasɔŋ fɛ kɔ yi.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Awa, k'ɛyɛfɛ kəcɛm-cɛmnɛ teyi tɔn, k'olokunɛ: ‹Afum cəke ŋayi kəbəc ndena papa kem aŋɛ ŋayɔ cəcom cəlarəm mɔ, a ina icfinɛ nnɔ dor.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Kəyɛfɛ k'inder ikɔ ndena papa kem ikɔ iloku kɔ: Papa inciya Kanu, k'inciya sɔ məna.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Imbut pəleli mpɛ pəmar məsumpər'em pəmɔ wan kam mɔ. Mba məsumpər im oŋ pəmɔ wəbəc kam.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Kɔ wan nwɛ ɛlɛk dɔpɔ k'olukus ndena kas.»
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Kɔ wan oloku kɔ: ‹Papa, inciya Kanu, k'inciy'am, pəmar fɛ sɔ məsumpər im pəmɔ wan kam.›
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Mba kɔ kas kəloku acar ɔn: ‹Nəkɛrɛ duma dɔtɔt nəbɛr kɔ! Nəbɛr kɔ kurundɛ dətɛlər, nəsɔŋ kɔ cɔfta!
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Nəkɛrɛ tana tetifi tɔkɔ, nədif pi. Padi yeri, pawoləs!
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Bawo wan kem wəkawɛ nəŋnəŋk mɔ, ɛnafi, mba olukus sɔ kəder doru! Ɛnasɔlɛ, mba inəŋk kɔ sɔ!› Kɔ ŋayɛfɛ kəwoləs.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Tɛnatəŋnɛ Coco pəyi dalɛ. Ntɛ wəkakɔ ender pəlɔtərnɛ kəlɔ kəŋan mɔ, k'ene tɔkɔ aŋfer pacpisɛ mɔ.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Kɔ Coco ewe wəcar wəkin k'eyif kɔ tes ntɛ teyi kəlɔ kəŋan mɔ.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Kɔ wəcar oloku Coco: ‹Wɛnc əm eder, mba ntɛ olukus kətamnɛ disrɛ mɔ, itɔ papa kam endifɛ tana petifi pɔkɔ.›
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Kɔ pəntɛlɛ Coco nwɛ, ta ɛfaŋ sɔ kəbɛrɛ dɛkɛr-ɛ. Kɔ kas owur kəkɔlɛtsɛnɛ kɔ.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Mba kɔ wan wəcɔkɔ-cɔkɔ nwɛ oloku kas: ‹Meren mɛlarəm mɔ mamɛ, iy'əm darəŋ icbəc'am pəmɔ wəcar, ali dɔsɔk din iŋgbɛkəl fɛ mosom mam, mba ali dɔsɔk din sɔ məna məsɔŋ f'em tir idif səwoləs kɔ anapa em.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Mba ntɛ wan kam wəkawɛ ender mɔ, nwɛ ɔŋkɔ pələsər-ləsər daka dam kɔ aran ayamayama mɔ, nkɔn taŋ məndifɛ kɔ tana petifi pɔkɔ!›
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Kɔ kas kəloku Coco, ‹Məna wan kem, sən'eyi dɛ kɔ məna, daka ndɛ o ndɛ iyɔ nnɔ mɔ, dam dɔ!
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Mba pəmar yati paboc kəsata, pawoləs: Bawo wɛnc əm wəkawɛ məŋnəŋk mɔ, ɛnafi, k'olukus sɔ kəyi doru. Ɛnasɔlɛ, k'anəŋk kɔ sɔ.›»
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.