Lucas 10
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH
1 Ntɛ tatɔkɔ tencepər mɔ, kɔ Wəbɛ ɛyɛk-yɛk sɔ afum 72 alɔma, k'osom ŋa mɛrəŋ mɛrəŋ ŋayi kɔ tekiriŋ kəkɔt ka sədare kɔ mofo fəp mmɛ pənamar kɔ kəkɔ mɔ.
1 Depois disso o Senhor escolheu mais setenta e dois dos seus seguidores e os enviou de dois em dois a fim de que fossem adiante dele para cada cidade e lugar aonde ele tinha de ir.
2 K'oloku ŋa: «Dalɛ dɛtɛl dɛmbɛk, mba atɛl ŋampicɛ. Nəlɛtsɛnɛ Mariki ma kətɛl pəbɛrɛnɛ sɔ atɛl alɔma aŋɛ ŋandetɛlɛ kɔ mɔ.
2 Antes de os enviar, ele disse:
3 Awa! Isom nu nəŋkɔyi pəmɔ ntɛ meŋkesiya meŋyi calma dacɔ mɔ.
3 Vão! Eu estou mandando vocês como ovelhas para o meio de lobos.
4 Ta nətɔmpərɛnɛ pəsam pa delek, ta nətɔmpərɛnɛ lɔba, ta nətɔmpərɛnɛ cɔfta, ta nəyifɛnɛ sɔ kɔ fum o fum dɔpɔ.
4 Não levem bolsa, nem sacola, nem sandálias. E não parem no caminho para cumprimentar ninguém.
5 Kəlɔ nkɛ o nkɛ nəndekɔbɛrɛ mɔ, nəkulɛ kərɛsna: ‹Kanu kəbɛrsɛ pəforu kəlɔ kaŋkɛ!›
5 Quando entrarem numa casa, façam primeiro esta saudação: “Que a paz esteja nesta casa!”
6 Kɔ pəyɔnɛ, fum wəka pəforu eyi kəlɔ kaŋkɔ-ɛ, pəforu ponu peŋyi kɔ kəroŋ, kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, pəforu papɔkɔ poluksərnɛ nu.
6 Se um homem de paz morar ali, deixem a saudação com ele; mas, se o homem não for de paz, retirem a saudação.
7 Nəyi kəlɔ kaŋkɔ, nədi yeri, nəmun domun da kəlɔ kaŋkɔ, bawo pəmar wəbəc pəsɔtɔ kəway kɔn. Ta nəccal-cali wɔlɔ de!
7 Fiquem na mesma casa e comam e bebam o que lhes oferecerem, pois o trabalhador merece o seu salário. Não fiquem mudando de uma casa para outra.
8 Dare ndɛ o ndɛ nəbɛrɛ a pabaŋ nu mɔ, nədi yeri yɔkɔ aŋsɔŋ nu mɔ.
8 — Quando entrarem numa cidade e forem bem-recebidos, comam a comida que derem a vocês.
9 Nətaməs acuy akɔ ŋayi di mɔ, nəloku ŋa: ‹Dɛbɛ da Kanu dɔlɔtərnɛ nu.›
9 Curem os doentes daquela cidade e digam ao povo dali: “O
10 Dare ndɛ o ndɛ nəkɔ ta ambaŋ nu mɔ, nəkɔ nde abaŋka ŋaŋan nəloku:
10 Porém, quando entrarem numa cidade e não forem bem-recebidos, vão pelas ruas, dizendo:
11 ‹Səŋkoŋər nu kəfəl ka dare donu ali nkɛ kəsoptɛ su dəwɛcək mɔ, səluksɛ nu ki, nətam kəcərɛ a dɛbɛ da Kanu dɔlɔtərnɛ.›
11 “Até a poeira desta cidade que grudou nos nossos pés nós sacudimos contra vocês! Mas lembrem disto: o Reino de Deus chegou até vocês.”
12 Icloku nu a dɔsɔk ndɛ Kanu kəndekiti afum fəp, tɔyɔ ntɛ andeyɔ dare dandɛ mɔ, tendeyeŋk tɛtas ta aka dare da Sodom.»
12 E Jesus disse mais isto:
13 «Pəlɛc pɔpɔŋ peyi məna dare da Korasin! Pəlɛc pɔpɔŋ peyi məna, dare da Bɛtsayida! Bawo kɔ tɔcyɔnɛ a mes mɛwɛy-wɛy mmɛ Kanu kənayɔ nnɔ ndoronu mɔ, m'anayɔ aka sədare sa Tir kɔ Sidɔŋ-ɛ, kɔ ŋanasəkpər bəkəc pəwon, ŋacəmɛ pəlompu darəŋ, ŋabɛrnɛ yamos ya kəbal, ŋandɛ ŋamɔncnɛ!
13 Jesus continuou:
14 It'endesɔŋɛ dɔsɔk ndɛ Kanu kəndekiti afum fəp mɔ, pəndeyeŋkər nəna pətas aka sədare sa Tir kɔ Sidɔŋ.
14 No Dia do Juízo, Deus terá mais pena de Tiro e de Sidom do que de vocês, Corazim e Betsaida!
15 Kɔ nəna aka Kaparnam, nəncɛm-cɛmnɛ a andepɛnɛ nu haŋ dəkɔm ba? Ala! Andetorɛ nu dəntɔf haŋ nde afum afi ŋayi mɔ.
15 E você, cidade de Cafarnaum, acha que vai subir até o céu? Pois será jogada no
16 Nwɛ ɛncəŋkəl nu mɔ, ɛncəŋkəl im. Kɔ nwɛ ɛŋwɛnəs nu mɔ, ɛwɛnəs sɔ ina, k'ɛwɛnəs wəkɔ osom im mɔ.»
16 Então disse aos discípulos:
17 Kɔ afum 72 aŋɛ anasom mɔ ŋalukus pəbotu disrɛ kɔ ŋaloku: «Wəbɛ! Ali yɔŋk yɛlɛc fəp yɛnayi su dəntɔf tewe tam.»
17 Os setenta e dois voltaram muito alegres e disseram a Jesus: — Até os demônios nos obedeciam quando, pelo poder do nome do senhor, nós mandávamos que saíssem das pessoas!
18 K'oloku ŋa: «Indenanəŋk Sentani kətɛmpɛnɛ kəyɛfɛ darenc pəmɔ tɔkɔ pəŋmot mɔ.
18 Jesus respondeu:
19 Nəcəŋkəl: Isɔŋ nu kətam kəkɔt ka bok kɔ mekəlencər kəroŋ kəlɛkɛnɛ fənɔntər fa ater anu fəp, daka o daka dɔfɔtam kəyamsɛ nu ti.
19 Escutem! Eu dei a vocês poder para pisar cobras e escorpiões e para, sem sofrer nenhum mal, vencer a força do inimigo.
20 Mba ta pəbɔt nu ntɛ yɔŋk yɛlɛc yeyi nu dəntɔf mɔ, mba pəbɔt nu ntɛ ancic mewe monu nde darenc, ndena Kanu mɔ.»
20 Porém não fiquem alegres porque os espíritos maus lhes obedecem, mas sim porque o nome de cada um de vocês está escrito no céu.
21 Tɛnatəŋnɛ, Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋɔsɔŋɛ pənaŋkanɛ kəbɔt Yesu, k'oloku: «Iŋkor-kor'əm Papa, Mariki ma dəkɔm kɔ dəntɔf, bawo məmɛŋkər mes mamɔkɔ acərɛ kəkɔtɛnɛ mes kɔ asoku səbomp, kɔ məmentər mi afɛt dəkəcəmɛ. Ɛy, Papa, bawo tatɔkɔ tɔ məfaŋ ti.
21 Naquele momento, pelo poder do Espírito Santo, Jesus ficou muito alegre e disse:
22 Icloku nu a Papa kem ɛmbɛr im ca fəp dəwaca. Nwɛ o nwɛ ɛncərɛ fɛ nwɛ ɔyɔnɛ Wan mɔ, kɔ pəntɔyɔnɛ Papa-ɛ. Nwɛ o nwɛ ɛncərɛ fɛ sɔ nwɛ ɔyɔnɛ Papa mɔ, kɔ pəntɔyɔnɛ Wan-ɛ, kɔ afum akɔ Wan ɛŋfaŋ kəmentər kɔ mɔ.»
22 — O meu Pai me deu todas as coisas. Ninguém sabe quem é o Filho, a não ser o Pai; e ninguém sabe quem é o Pai, a não ser o Filho e também aqueles a quem o Filho quiser mostrar quem o Pai é.
23 Kɔ Yesu ɛŋkafəlɛ k'ɛntɛfərnɛ acɛpsɛ ɔn darəŋ, k'ɛyɛl dim, pəcloku ŋa: «Pəmbɔt aŋɛ ŋaŋnəŋk mɔkɔ nəyi kənəŋk mɔ!
23 Então Jesus virou-se para os discípulos e disse só para eles:
24 Bawo sayibɛ səlarəm kɔ abɛ a tɔf yɛlarəm ŋanafaŋ kənəŋk mamɛ nəyi kənəŋk mɔ, mba ŋananəŋk fɛ mi, ŋanafaŋ kəne mamɛ nəyi kəne mɔ, mba ŋanane fɛ mi.»
24 Eu afirmo a vocês que muitos
25 Kɔ wətəksɛ sariyɛ s'aSuyif wəlɔma ɛyɛfɛ k'oloku Yesu, ntɛ ɛfaŋ kəcəpɛ kɔ towul dəmoloku mɔ. K'eyif Yesu: «Wətəksɛ, cəke cɔ pəmar im kəyɔ, isɔtɔ kiyi wəyeŋ ka doru o doru-ɛ?»
25 Um mestre da Lei se levantou e, querendo encontrar alguma prova contra Jesus, perguntou: — Mestre, o que devo fazer para conseguir a vida eterna?
26 Kɔ Yesu eyif kɔ: «Cəke cɔ ancic nde buk ba sariyɛ-ɛ? Cəke cɔ məŋkaraŋ bi disrɛ-ɛ?»
26 Jesus respondeu:
27 Kɔ fum nwɛ oloku Yesu: «Pəmar məbɔtərɛ Mariki Kanu abəkəc ŋam fəp, afɔkəl ŋam fəp, sɔkət sam fəp, kɔ mɛcɛm-cɛmnɛ mam fəp. Kɔ telip-ɛ, məbɔtər wɛnc əm pəmɔ tɔkɔ məmbɔtərnɛ mɔ.»
27 O homem respondeu: — “Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com todas as forças e com toda a mente. E ame o seu próximo como você ama a você mesmo.”
28 Kɔ Yesu oloku kɔ: «Məloku ti belbel, məyɔ tatɔkɔ ntɛ tɔŋsɔŋ'am kəyi wəyeŋ mɔ.»
28 — A sua resposta está certa! — disse Jesus. — Faça isso e você viverá.
29 Mba ntɛ wəbɛ wəka sariyɛ nwɛ ɛfaŋ kəmentər dolompu dɔn mɔ, k'eyif Yesu: «An'ɔyɔnɛ wɛnc im-ɛ?»
29 Porém o mestre da Lei, querendo se desculpar, perguntou: — Mas quem é o meu próximo?
30 Kɔ Yesu ɔŋgbɔkərɛ moloku k'oloku: «Fum wəlɔma ɛnayɛfɛ Yerusalɛm pəckɔ Yeriko. Kɔ wəfum wəkakɔ ɔŋkɔ pəbɛrɛ afum alɛc dacɔ, kɔ afum alɛc akakɔ ŋambaŋər kɔ daka dɔkɔ ɛnatɔmpər mɔ fəp, kɔ ŋasut kɔ haŋ pəcbut kəfi, kɔ ŋasumpər dɔpɔ kɔ ŋaŋkɔ.
30 Jesus respondeu assim:
31 Kɔ tosurɛnɛ wəloŋnɛ wəlɔma osolnɛ sɔ dɔpɔ din dadɔkɔ. Ntɛ wəloŋnɛ nwɛ ɛnəŋk fum wəkɔ anasut mɔ, k'encepər dɔpɔ ntende pəbɔlɛ kɔ.
31 Acontece que um sacerdote estava descendo por aquele mesmo caminho. Quando viu o homem, tratou de passar pelo outro lado da estrada.
32 Kɔ wəLewy wəlɔma ender sɔ kəfo kin kaŋkɔ, kɔ wəkakɔ sɔ ɛnəŋk fum nwɛ, kɔ nkɔn sɔ encepər ntende pəbɔlɛ kɔ.
32 Também um
33 Kɔ wəSamari wəlɔma nwɛ ɔnckɔ marənt mɔ, ender pəbəp fum wəkawɛ ntɛ ɛnəŋk kɔ mɔ, kɔ nɔnɔfɔr deyi kɔ.
33 Mas um
34 Kɔ wəSamari nwɛ ɔlɔtərnɛ fum nwɛ, k'oloŋər runc yɔn member, k'ɔmbɔy yi moro, k'esektər yi. Kɔ wəSamari nwɛ ɛlɛk fum wəkakɔ k'endeŋ kɔ pɔkɔtɛnɛ pɔn kəroŋ, k'eŋkekərɛ kɔ karwaŋse kəlɔma, k'ɔŋkɔ pəboc kɔ di, k'ɛncəmɛ tetɔn.
34 Então chegou perto dele, limpou os seus ferimentos com azeite e vinho e em seguida os enfaixou. Depois disso, o samaritano colocou-o no seu próprio animal e o levou para uma pensão, onde cuidou dele.
35 Dɔckɔsɔk kɔ wəSamari nwɛ owurɛ gbəleŋ mɛrəŋ ba pəsam, k'ɔsɔŋ bi wəka karwaŋse. K'oloku kɔ: ‹Məgbɛkərɛ kɔ, mpɛ o mpɛ mendesɔŋ kɔ mɔ, indeluks'am pi dəkəlukus dem.›»
35 No dia seguinte, entregou duas moedas de prata ao dono da pensão, dizendo:
36 Kɔ Yesu ɔnɔcər: «Afum akaŋɛ maas dacɔ anɔ məna məncɛm-cɛmnɛ kəyɔnɛ ka wɛnc ka fum wəkɔ afum alɛc ŋanasut mɔ?»
36 Então Jesus perguntou ao mestre da Lei:
37 Kɔ wəbɛ wəka sariyɛ nwɛ oloku: «Nwɛ ɛnamentər kɔ amera ŋobotu mɔ.» Kɔ Yesu oloku wəbɛ wəka sariyɛ nwɛ: «Awa, məna sɔ məkɔ məyɔ tatɔkɔ.»
37 — Aquele que o socorreu! — respondeu o mestre da Lei. E Jesus disse:
38 Yesu ŋayi dɔpɔ kəkɔ kɔ acɛpsɛ ɔn darəŋ, kɔ ŋambɛrɛ dare dɔlɔma, kɔ wəran wəlɔma pacwe kɔ Marta, ɛmbaŋ kɔ nde ndɔrɔn.
38 Jesus e os seus discípulos continuaram a sua viagem e chegaram a um povoado. Ali uma mulher chamada Marta o recebeu na casa dela.
39 Marta ɛnayɔ wɛnc wəran wəlɔma nwɛ ancwe Mari mɔ, kɔ wɛnc nwɛ ɔŋkɔ pəndɛ Wəbɛ dəntɔf, pəccəŋkəl moloku mɔn.
39 Maria, a sua irmã, sentou-se aos pés do Senhor e ficou ouvindo o que ele ensinava.
40 Marta nkɔn pəsumpər yɛbəc yɛlarəm. Kɔ Marta ender pəloku Yesu: «Wəbɛ tɔfɔtɔrəs əm tantɛ wɛnc im wəran ende pənd'am dəntɔf pəsakər'em yɛbəc yayɛ sona mɔ? Məloku kɔ pəde pəmar im.»
40 Marta estava ocupada com todo o trabalho da casa. Então chegou perto de Jesus e perguntou: — O senhor não se importa que a minha irmã me deixe sozinha com todo este trabalho? Mande que ela venha me ajudar.
41 Kɔ Yesu oloku kɔ: «Marta, Marta! Məyi kəcɛm-cɛmnɛ kɔ kəsimsɛ teta mes mɛlarəm.
41 Aí o Senhor respondeu:
42 Mba tes tin gboŋ tɔyɔ dəkəcəmɛ. Mari ɛlɛk da pəntesɛ mɔ, afɔsɔbaŋər kɔ dənda.»
42 mas apenas uma é necessária! Maria escolheu a melhor de todas, e esta ninguém vai tomar dela.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.