Gênesis 50

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kɔ Isifu ɛntɛmpɛnɛ papa kɔn kəroŋ, k'ombok kɔ kəroŋ, k'oncup kɔ.
1 José se atirou sobre o pai, chorando e beijando o seu rosto.
2 Kɔ Isifu osom acar ɔn akɔ ŋanayɔnɛ atɛn cɔl mɔ, a ŋasop kas acɔl nŋɛ ŋɔsɔŋɛ ta wəfi ente katəna mɔ. Kɔ atɛn cɔl ŋasop Yakuba acɔl ŋaŋɔkɔ.
2 Ele deu ordem aos médicos que estavam ao seu serviço para embalsamarem o corpo do seu pai, e assim eles fizeram.
3 Kɔ tɔŋkɔ mata wəco maŋkəlɛ (40). Tɛm tatɔkɔ mataka mamɔkɔ m'ancsop afi acɔl ŋa kətɔte ŋaŋɔkɔ, kɔ aMisira ŋambok kɔ mata wəco camət mɛrəŋ (70).
3 Gastaram quarenta dias para fazer isso, o tempo normal para embalsamar um corpo. E os egípcios ficaram de luto setenta dias.
4 Ntɛ mataka ma kəbal kɔn mencepər mɔ, kɔ Isifu oloku afum akɔ ŋanayi nde saŋka sa Firawona mɔ, k'oloku ŋa: «K'intam kəsɔtər nu layidi-ɛ, nəloku ntɛ Firawona ilɛtsɛnɛ nu:
4 Quando passou o tempo do luto, José falou com os altos funcionários do palácio do rei do Egito. Ele disse: — Façam o favor de levar ao rei a seguinte mensagem:
5 Papa kem ɛnasɔŋ'em kədɛrəm, pəcloku: ‹Kəfi k'inder! Məkɔ məwup im nde kufu kəŋkɔ iŋkay nde atɔf ŋa Kanaŋ mɔ.› Difɔ ifaŋ kəpɛ ikɔwup papa kem. K'ilip-ɛ, inder.»
5 “Quando o meu pai estava para morrer, ele me fez jurar que eu o sepultaria no túmulo que ele mesmo preparou no país de Canaã. Por favor, deixe-me ir sepultar o meu pai, que depois eu voltarei.”
6 Kɔ Firawona oloku kɔ: «Məpɛ məkɔ məwup papa kam pəmɔ tɔkɔ ɔsɔŋ'am kədɛrəm mɔ.»
6 O rei respondeu: — Vá e sepulte o seu pai, como ele fez você jurar que faria.
7 Kɔ Isifu ɛmpɛ kəkɔwup papa kɔn. Kɔ ŋampɛ kɔ abeki aka saŋka sa Firawona fəp kəbəp abeki a atɔf ŋa Misira.
7 E assim José foi sepultar o seu pai. Com ele foram as autoridades ligadas ao rei, os altos funcionários do palácio e todos os líderes do Egito.
8 Kɔ afum a Isifu fəp, kəlɛk awɛnc aŋa kəbəp ka afum a papa kɔn, mɛnɛ awut afɛt, yɔcɔl yaŋan yɔpɔŋ kɔ yɛfɛt ŋ'anasak atɔf ŋa Kosɛŋ.
8 Foram também as famílias de José, dos seus irmãos e de Jacó. Deixaram na terra de Gosém somente as crianças pequenas, as ovelhas, as cabras e o gado.
9 Isifu kɔ cibil ca dəntɔf k'ayɛksɛnɛ fəlɛs ŋampɛ kɔ nkɔn, kɔ tɔsɔŋɛ akɔ a Kanaŋ kəla.
9 Também foram homens a cavalo e em carretas, de modo que o grupo era muito grande.
10 Ŋandebəp pəferere pa Atad, nŋɛ ŋeyi Yurdɛn takəroŋ mɔ, kɔ ŋawup Yakuba dəndo kəyek-yekəs disrɛ. Kɔ Isifu ombok kas mata camət-mɛrəŋ.
10 Quando chegaram a Atade, que fica a leste do rio Jordão, fizeram uma cerimônia de sepultamento num terreiro onde o trigo é malhado. Ali choraram muito alto durante sete dias.
11 Kɔ andɛ a atɔf ŋaŋɔkɔ, aka Kanaŋ, ŋayi kəbal ka Yakuba dəndo pəferere pa Atad. Kɔ ŋaloku: «Defi dɔpɔŋ dɔ dandɛ aMisira dacɔ!» Ti t'asɔŋɛ tofo tatɔkɔ tewe ta «Abɛl Misira» nde Yurdɛn takəroŋ.
11 Quando os moradores de Canaã viram tanta gente chorando, disseram: “Como é impressionante o choro desses egípcios!” Por isso puseram naquele lugar o nome de Abel-Misraim .
12 Kɔ awut a Yakuba ŋayɔ tɔkɔ papa kəŋan ɛnaloku ŋa mɔ.
12 Assim, os filhos de Jacó fizeram com o seu pai tudo o que ele havia ordenado.
13 Kɔ awut ɔn ŋaŋkekərɛ kɔ atɔf ŋa Kanaŋ. Kɔ ŋawup kɔ nde kufu ka dalɛ da Makpela, dalɛ ndɛ Abraham ɛnaway Hɛfəroŋ wəHiti dəwaca mɔ, pəyɔ di dəkəwupɛnɛ da afum ɔn, nde Mamre kəsək.
13 Eles levaram o seu corpo até Canaã e o sepultaram na caverna de Macpela, a leste de Manre, no terreno que Abraão havia comprado de Efrom, o heteu, para ser a sepultura da família.
14 Ntɛ Isifu elip kəwup papa kɔn mɔ, k'oluksərnɛ Misira kɔ awɛnc aŋa kɔ akɔ ŋanacəmbər kɔ, kəkɔwup papa kɔn mɔ.
14 Depois do sepultamento, José voltou para o Egito com os irmãos e com todos os que o haviam acompanhado.
15 Ntɛ awɛnc a Isifu ŋanəŋk a papa kəŋan efi mɔ, kɔ ŋaloku: «Kɔ Isifu ɛŋkafəlɛ pəyɔnɛ wəterɛnɛ kosu, kəluksɛ ka ayɛk ŋa pəlɛc mpɛ sənayɔ kɔ mɔ!»
15 Depois da morte do pai, os irmãos de José disseram: — Talvez José tenha ódio de nós e vá se vingar de todo o mal que lhe fizemos.
16 Kɔ ŋasom a paloku Isifu: «Papa kam ɛnasom ntɛ a pəcfi:
16 Então mandaram dizer a José: — Antes que o seu pai morresse,
17 ‹Ntɛ tɔ nəŋkɔloku Isifu: O! Ilɛtsɛn'am məŋaŋnɛnɛ awɛnc əm aŋa pəlɛc kɔ kiciya kəŋan, bawo ŋanayɔ əm pəlɛc! Ilɛtsɛn'am məŋaŋnɛ oŋ kiciya ka acar a Kanu ka papa kam!›» Kɔ Isifu ombok ntɛ analoku kɔ moloku mamɔkɔ mɔ.
17 ele mandou que pedíssemos a você o seguinte: “Por favor, perdoe a maldade e o pecado dos seus irmãos, que o maltrataram.” Portanto, pedimos que perdoe a nossa maldade, pois somos servos do Deus do seu pai. Quando recebeu essa mensagem, José chorou.
18 Kɔ awɛnc aŋa ŋander ŋa sərka ŋatɛmpɛnɛ Isifu dəntɔf kɔ ŋaloku: «Sən'ɔfɔ akaŋɛ acar am.»
18 Depois os próprios irmãos vieram, se curvaram diante dele e disseram: — Aqui estamos; somos seus criados.
19 Kɔ Isifu oloku ŋa: «Ta nənesɛ. Cepɔ Kanu k'iyɔnɛ?
19 Mas José respondeu: — Não tenham medo; eu não posso me colocar no lugar de Deus.
20 Nənasek'em kəyɔ ka pəlɛc. Mba Kanu kənakafəli ti pətɔt, kəlompsɛ ka ntɛ teyi mɔkɔ mɔ, kɔ kəyac ka defi da afum alarəm.
20 É verdade que vocês planejaram aquela maldade contra mim, mas Deus mudou o mal em bem para fazer o que hoje estamos vendo, isto é, salvar a vida de muita gente.
21 Ndɛkəl oŋ, ta nənesɛ! Indetamɛ nu mɛfaŋ monu fəp kɔ ma awut anu.» Kɔ Isifu ontorɛ-torɛ ŋa bəkəc, k'olok-lokərɛ ŋa dim d'antɔf.
21 Não tenham medo. Eu cuidarei de vocês e dos seus filhos. Assim, ele os acalmou com palavras carinhosas, que tocaram o coração deles.
22 Kɔ Isifu ɛndɛ Misira nkɔn kɔ afum ɔn. K'eyi doru meren tasar tin kɔ wəco (110).
22 José ficou morando no Egito, ele e a família do seu pai. José viveu cento e dez anos
23 Kɔ Isifu ɛnəŋk awut a Ɛfrayim haŋ dɛtɛmp maas. Kɔ Makir, wan ka Manase, oŋkom awut ɔn ləŋk ya Isifu kəroŋ.
23 e chegou a ver os netos de Efraim. Ele também pegou no colo, como membros da família, os filhos do seu neto Maquir, que era filho de Manassés.
24 Kɔ Isifu oloku awɛnc aŋa: «Kəfi k'inder. Mba Kanu kəndemar nu ilaŋ ti. Kanu kəndepɛnɛ nu nde atɔf ŋɔkɔ kənalɛkɛ Abraham, Siyaka kɔ Yakuba layidi kəsɔŋ ŋa mɔ.»
24 Certo dia José disse aos irmãos: — Eu vou morrer logo, mas estou certo de que Deus virá ajudá-los e os levará deste país para a terra que ele jurou dar a Abraão, a Isaque e a Jacó.
25 Kɔ Isifu ɔsɔŋɛ awut a Yakuba kədɛrəm, pəcloku: «Kanu kəndemar nu ilaŋ ti. Nəde nəpɛnɛ bɛnt yem, nəbɔlɛnɛ yi nnɔ.»
25 Então José pediu à sua gente que fizesse um juramento. Ele disse: — Estou certo de que Deus virá ajudar vocês. Quando isso acontecer, levem o meu corpo com vocês.
26 Kɔ Isifu efi pəsɔtɔ meren tasar tin kɔ wəco (110). K'asop kɔ acɔl nŋɛ ŋɔŋsɔŋɛ wəfi kətɔte katəna mɔ. Kɔ ŋambɛr kɔ kaŋkəra ka tasar pɛpat dəndo atɔf ŋa Misira.
26 José morreu com cento e dez anos. O seu corpo foi embalsamado e posto num caixão, no Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 50, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.