Gênesis 42

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kɔ Yakuba ene a mɛŋgbɛn meyi Misira. Kɔ Yakuba oloku awut ɔn: «Ta ake tɔ nəndeyinɛ nnɔ nəcmɔmənɛnɛ fɔr disrɛ-ɛ?»
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Kɔ Yakuba oloku: «Ine a malɔ meyi Misira. Nətor nəkɔ nəwayɛ su dəndo malɔ, ta padefinɛ dor.»
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Kɔ awɛnc a Isifu wəco ŋantor kəkɔway malɔ Misira.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Mba Yakuba ɛnasak fɛ Beŋyamin wəkɔ ɛnapaŋnɛ kɛrɛ kɔ Isifu mɔ pəcɛpsɛ awɛnc aŋa darəŋ, bawo Yakuba ɛnaloku: «Beŋyamin ɔfɔkɔ ta tes tɛlɛc tɔlɔma tɔkɔsɔtɔ kɔ.»
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Kɔ awut a Yakuba ŋaŋkɔ Misira kəkɔway malɔ pəmɔ tɔkɔ afum alarəm ŋanckɔ Misira dəkəway malɔ mɔ, bawo dor dɛnayi atɔf ŋa Kanaŋ fəp.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Tɛm tatɔkɔ Isifu pəyɔnɛ wəbɛ wəka sədare sa Misira. Nkɔn ɛncwayər afum a Misira fəp malɔ. Kɔ awɛnc a Isifu ŋander ŋatontnɛnɛ Isifu fɔr yɔn kiriŋ, ŋacəp mobu dəntɔf.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 Kɔ Isifu ɛnəŋk awɛnc aŋa. K'ɛnɛpəl ŋa. Mba owurər fɛ ŋa kəcərɛnɛ. K'olok-lokərɛ ŋa dim deyeŋki, k'eyif ŋa: «Deke nəyɛfɛ-ɛ?» Kɔ awɛnc aŋa ŋaloku kɔ: «Atɔf ŋa Kanaŋ ŋɔ səyɛfɛ, kɔ sənder kəway nnɔ yeri.»
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 Kɔ Isifu ɛnɛpəl awɛnc aŋa. Mba awɛnc aŋa ŋananɛpəl fɛ kɔ.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Kɔ Isifu ɛncɛm-cɛmnɛ mere mɔkɔ ɛnawɛrəp tetaŋan mɔ. K'oloku ŋa: «Atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ! Mes ma atɔf ŋaŋɛ mɔ nənder kətɛn, nəkɔ nəloku mi aka atɔf ŋonu.»
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 Kɔ ŋaloku Isifu: «Ala, mariki mem, dəkəway yeri gbəcərəm sənder.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Dɛwɛnca dɔ səyɔ fəp fosu, wərkun wəkin okom su. Səsɔkɛnɛ bəkəc! Səclok'əm a dəkətɛn yeri gbəcərəm sənder.»
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Kɔ Isifu oloku ŋa: «Kəbupərɛ ti kɔ nəndɛ, mɛtambər ma atɔf ŋaŋɛ mɔ nənder kətɛn nəkɔloku mi ndoronu.»
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Kɔ awɛnc aŋa ŋaloku Isifu: «Wəco kɔ mɛrəŋ wɔ sənayi kas kosu kəkom nde Kanaŋ. Mba wəkɔ ɛfɛtɛ su dacɔ mɔ eyi mɔkɔ dɛkɛr kɔ papa kosu, kɔ wəkin ɛnafi.»
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Kɔ Isifu oloku ŋa: «Tɔkɔ iloku nu mɔ, ti tɔyɔnɛ kance: Atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ!
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Awa, yɛbəc nyɛ y'indecəmbər nu: Indɛrmɛ nu tewe ta Firawona, nəfɔwur nnɔ ta wəfɛt konu wəlpəs wəkakɔ nəsak dɛkɛr mɔ ender-ɛ.
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Nəsom wɛnc konu wəkin pəkɔkɛrɛ wɛnc konu wəkakɔ nəsak dɛkɛr mɔ. Kɔ nəna aŋɛ endesak nnɔ mɔ, dəbili andebɛr nu. Andemɔmən moloku monu, pacərɛ kɔ pəyɔnɛ kance kɔ nəloku-ɛ. Kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, indɛrmɛ nu tewe ta Firawona atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ!»
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Kɔ Isifu ɛmbɛr ŋa dəbili mata maas.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 Tataka ta maas, kɔ Isifu oloku ŋa: «Nəyɔ ntɛ, tɔsɔŋɛ nu kəyi doru. Iŋnesɛ Kanu!
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Kɔ pəyɔnɛ a nəsɔkɛnɛ bəkəc-ɛ, nəsak wɛnc konu wəkin dəbili. Nəna alpəs aŋɛ nəkenɛ afum anu yeri kərɛs bawo dor deyi.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Nəkɛrɛn'em wəfɛt konu wəkɔ nəsak dəndo mɔ ntɛ tɔŋsɔŋɛ pamɔmən moloku monu kɔ pəyɔnɛ a kance kɔ-ɛ, ta nədefi.»
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Ti tɔ ŋanayɔ, ŋaclokɛnɛ: «Ɛy. Sən'ɛnayɔ ti wɛnc kosu. Bawo anəŋk ayɛk ŋɔn, tɛm ntɛ oncloku su a paŋaŋnɛnɛ kɔ mɔ, ta ancəŋkəlɛ kɔ-ɛ. Ti tɔ ayɛk ŋɔn ŋeyi kəsutɛ su tantɛ.»
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Kɔ Ruben ɛlɛk moloku, k'oloku ŋa: «Inaloku fɛ nu ti ba, ta nəyɔ wan nwɛ pəlɛc? Mba nənacəŋkəl f'em. Ndɛkəl oŋ awer su mecir mɔn.»
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Awɛnc a Isifu ŋanacərɛ fɛ a Isifu eŋne kusu kəŋan bawo wəcepərɛnɛ moloku ɛnayi kɔ dacɔ kɔ awɛnc aŋa.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Kɔ Isifu ɔmbɔlɛ awɛnc aŋa, k'ɔŋkɔ pəbok.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Kɔ Isifu osom a palasɛ ŋa yeri dəlɔba, paluksɛ nwɛ o nwɛ pəsam pɔn nde alɔba ŋɔn, pasarsər ŋa yeri yayɔkɔ. Ti tɔ anayɔnɛ ŋa.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Kɔ awɛnc ɔn ŋasarsər sɔfale səŋan yeri. Kɔ ŋasumpər dɔpɔ kɔ ŋaŋkɔ.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Kɔ wɛnc ka Isifu wəkin ende pəsikəli alɔba ŋɔn nde dəkarwaŋse pəfaŋ kəwurɛ sɔfale sɔn yika yɔsɔm, kɔ wəkakɔ ɛnəŋk pəsam pɔn alɔba ŋɔn disrɛ.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 K'oloku awɛnc aŋa: «Aluks'em pəsam pem. Ipɛmpɛ nnɔ alɔba ŋem.» Kɔ mera yeyi ŋa yamayama kəcərɛ a ŋaŋkɔ dəkəway paluksɛ ŋa sɔ pəsam paŋan. Kɔ ŋayifnɛ: «Cəke cɔ Kanu kəyɔ su tantɛ-ɛ?»
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Kɔ ŋambɛrɛ ndena papa kəŋan Yakuba nde atɔf ŋa Kanaŋ. Kɔ ŋalɔmər kas kəŋan mes mɔkɔ mɛnasɔtɔ ŋa mɔ fəp.
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 Kɔ ŋaloku kas kəŋan: «Fum wəkɔ ɔyɔnɛ mariki ma atɔf ŋa Misira mɔ, olok-lokərɛ su dim deyeŋki, k'endeŋɛ su kəyɔnɛ atɛn mes ma Misira mmɛ səndeloku aka nnɔ mɔ.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Kɔ səloku kɔ a səsɔkɛnɛ bəkəc, bafɔ atɛn mes ŋɔ səyɔnɛ.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Kɔ Səloku kɔ sɔ a wəco kɔ mɛrəŋ wɔ sənayi kas kosu kəkom, mba wəfɛt kosu eyi dɛkɛr nde Kanaŋ, kɔ wəkin ɛnafi su dacɔ.
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Kɔ mariki ma Misira moloku su: ‹Ntɛ tɔ nəndeyɔ a itam kəcərɛ a nəsɔkɛnɛ bəkəc. Nəsak wɛnc konu wəkin nnɔ, nəkenɛ afum anu yeri kərɛsna bawo dor deyi.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Nəkɔ, nəkɛr'em wəfɛt konu. Tɛm tatɔkɔ, indecərɛ a bafɔ atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ, kɔ nəsɔkɛnɛ bəkəc. Indeluksɛ nu wɛnc konu, tɛm tatɔkɔ nəcəmɛ sɔ kəcaməs konu darəŋ dɔtɔf.›»
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Ntɛ ŋambɛrɛ ndaraŋan akɔ ŋayuk malɔ mɔkɔ ŋanakɛrɛ mɔ, kɔ fəp faŋan ŋanəŋkəs-nəŋkəs pəsam paŋan nde lɔba yaŋan disrɛ. Ŋa kɔ kas kəŋan ntɛ ŋanəŋkəs pəsam nde lɔba yaŋan disrɛ mɔ, kɔ kənesɛ kənder ŋa.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Kɔ kas kəŋan Yakuba oloku ŋa: «Awut em ŋɔ nəfaŋ kəbaŋsər im! Isifu eyi fɛ sɔ doru, Simeyɔŋ eyi fɛ sɔ doru, kɔ nəfaŋ sɔ kəlɛkər im Beŋyamin-ɛ! In'ɔ mamɔkɔ fəp mendetɔrəs.»
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Kɔ Ruben oloku papa kɔn: «Məde məyɔ padif awut em mɛrəŋ k'intɔkɛr'am Bɛŋyamin. Məbɛr im kɔ dəwaca, indekɛr'am kɔ.»
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Kɔ Yakuba oloku: «Wan kem ɔfɔtor kɔ nəna, bawo wəbek'ɔn Isifu efi. Sona s'eyi oŋ. Kɔ tɛlɛc tɔsɔtɔ kɔ dɔpɔ-ɛ, cəke cɔ nəndeyɔ-ɛ, tɛm tatɔkɔ nəŋsɔŋ'em kətorɛ cəfon cem cəfer dabiya kɔ abəkəc ŋocuy nde afi ŋayi mɔ.»
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.