Gênesis 42
Kitabu ka Kanu (BSP) vs BKJ
1 Kɔ Yakuba ene a mɛŋgbɛn meyi Misira. Kɔ Yakuba oloku awut ɔn: «Ta ake tɔ nəndeyinɛ nnɔ nəcmɔmənɛnɛ fɔr disrɛ-ɛ?»
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Kɔ Yakuba oloku: «Ine a malɔ meyi Misira. Nətor nəkɔ nəwayɛ su dəndo malɔ, ta padefinɛ dor.»
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Kɔ awɛnc a Isifu wəco ŋantor kəkɔway malɔ Misira.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Mba Yakuba ɛnasak fɛ Beŋyamin wəkɔ ɛnapaŋnɛ kɛrɛ kɔ Isifu mɔ pəcɛpsɛ awɛnc aŋa darəŋ, bawo Yakuba ɛnaloku: «Beŋyamin ɔfɔkɔ ta tes tɛlɛc tɔlɔma tɔkɔsɔtɔ kɔ.»
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Kɔ awut a Yakuba ŋaŋkɔ Misira kəkɔway malɔ pəmɔ tɔkɔ afum alarəm ŋanckɔ Misira dəkəway malɔ mɔ, bawo dor dɛnayi atɔf ŋa Kanaŋ fəp.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Tɛm tatɔkɔ Isifu pəyɔnɛ wəbɛ wəka sədare sa Misira. Nkɔn ɛncwayər afum a Misira fəp malɔ. Kɔ awɛnc a Isifu ŋander ŋatontnɛnɛ Isifu fɔr yɔn kiriŋ, ŋacəp mobu dəntɔf.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Kɔ Isifu ɛnəŋk awɛnc aŋa. K'ɛnɛpəl ŋa. Mba owurər fɛ ŋa kəcərɛnɛ. K'olok-lokərɛ ŋa dim deyeŋki, k'eyif ŋa: «Deke nəyɛfɛ-ɛ?» Kɔ awɛnc aŋa ŋaloku kɔ: «Atɔf ŋa Kanaŋ ŋɔ səyɛfɛ, kɔ sənder kəway nnɔ yeri.»
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Kɔ Isifu ɛnɛpəl awɛnc aŋa. Mba awɛnc aŋa ŋananɛpəl fɛ kɔ.
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Kɔ Isifu ɛncɛm-cɛmnɛ mere mɔkɔ ɛnawɛrəp tetaŋan mɔ. K'oloku ŋa: «Atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ! Mes ma atɔf ŋaŋɛ mɔ nənder kətɛn, nəkɔ nəloku mi aka atɔf ŋonu.»
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Kɔ ŋaloku Isifu: «Ala, mariki mem, dəkəway yeri gbəcərəm sənder.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Dɛwɛnca dɔ səyɔ fəp fosu, wərkun wəkin okom su. Səsɔkɛnɛ bəkəc! Səclok'əm a dəkətɛn yeri gbəcərəm sənder.»
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Kɔ Isifu oloku ŋa: «Kəbupərɛ ti kɔ nəndɛ, mɛtambər ma atɔf ŋaŋɛ mɔ nənder kətɛn nəkɔloku mi ndoronu.»
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Kɔ awɛnc aŋa ŋaloku Isifu: «Wəco kɔ mɛrəŋ wɔ sənayi kas kosu kəkom nde Kanaŋ. Mba wəkɔ ɛfɛtɛ su dacɔ mɔ eyi mɔkɔ dɛkɛr kɔ papa kosu, kɔ wəkin ɛnafi.»
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Kɔ Isifu oloku ŋa: «Tɔkɔ iloku nu mɔ, ti tɔyɔnɛ kance: Atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ!
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Awa, yɛbəc nyɛ y'indecəmbər nu: Indɛrmɛ nu tewe ta Firawona, nəfɔwur nnɔ ta wəfɛt konu wəlpəs wəkakɔ nəsak dɛkɛr mɔ ender-ɛ.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Nəsom wɛnc konu wəkin pəkɔkɛrɛ wɛnc konu wəkakɔ nəsak dɛkɛr mɔ. Kɔ nəna aŋɛ endesak nnɔ mɔ, dəbili andebɛr nu. Andemɔmən moloku monu, pacərɛ kɔ pəyɔnɛ kance kɔ nəloku-ɛ. Kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, indɛrmɛ nu tewe ta Firawona atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ!»
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Kɔ Isifu ɛmbɛr ŋa dəbili mata maas.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Tataka ta maas, kɔ Isifu oloku ŋa: «Nəyɔ ntɛ, tɔsɔŋɛ nu kəyi doru. Iŋnesɛ Kanu!
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Kɔ pəyɔnɛ a nəsɔkɛnɛ bəkəc-ɛ, nəsak wɛnc konu wəkin dəbili. Nəna alpəs aŋɛ nəkenɛ afum anu yeri kərɛs bawo dor deyi.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Nəkɛrɛn'em wəfɛt konu wəkɔ nəsak dəndo mɔ ntɛ tɔŋsɔŋɛ pamɔmən moloku monu kɔ pəyɔnɛ a kance kɔ-ɛ, ta nədefi.»
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Ti tɔ ŋanayɔ, ŋaclokɛnɛ: «Ɛy. Sən'ɛnayɔ ti wɛnc kosu. Bawo anəŋk ayɛk ŋɔn, tɛm ntɛ oncloku su a paŋaŋnɛnɛ kɔ mɔ, ta ancəŋkəlɛ kɔ-ɛ. Ti tɔ ayɛk ŋɔn ŋeyi kəsutɛ su tantɛ.»
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Kɔ Ruben ɛlɛk moloku, k'oloku ŋa: «Inaloku fɛ nu ti ba, ta nəyɔ wan nwɛ pəlɛc? Mba nənacəŋkəl f'em. Ndɛkəl oŋ awer su mecir mɔn.»
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Awɛnc a Isifu ŋanacərɛ fɛ a Isifu eŋne kusu kəŋan bawo wəcepərɛnɛ moloku ɛnayi kɔ dacɔ kɔ awɛnc aŋa.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Kɔ Isifu ɔmbɔlɛ awɛnc aŋa, k'ɔŋkɔ pəbok.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Kɔ Isifu osom a palasɛ ŋa yeri dəlɔba, paluksɛ nwɛ o nwɛ pəsam pɔn nde alɔba ŋɔn, pasarsər ŋa yeri yayɔkɔ. Ti tɔ anayɔnɛ ŋa.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Kɔ awɛnc ɔn ŋasarsər sɔfale səŋan yeri. Kɔ ŋasumpər dɔpɔ kɔ ŋaŋkɔ.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Kɔ wɛnc ka Isifu wəkin ende pəsikəli alɔba ŋɔn nde dəkarwaŋse pəfaŋ kəwurɛ sɔfale sɔn yika yɔsɔm, kɔ wəkakɔ ɛnəŋk pəsam pɔn alɔba ŋɔn disrɛ.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 K'oloku awɛnc aŋa: «Aluks'em pəsam pem. Ipɛmpɛ nnɔ alɔba ŋem.» Kɔ mera yeyi ŋa yamayama kəcərɛ a ŋaŋkɔ dəkəway paluksɛ ŋa sɔ pəsam paŋan. Kɔ ŋayifnɛ: «Cəke cɔ Kanu kəyɔ su tantɛ-ɛ?»
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Kɔ ŋambɛrɛ ndena papa kəŋan Yakuba nde atɔf ŋa Kanaŋ. Kɔ ŋalɔmər kas kəŋan mes mɔkɔ mɛnasɔtɔ ŋa mɔ fəp.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Kɔ ŋaloku kas kəŋan: «Fum wəkɔ ɔyɔnɛ mariki ma atɔf ŋa Misira mɔ, olok-lokərɛ su dim deyeŋki, k'endeŋɛ su kəyɔnɛ atɛn mes ma Misira mmɛ səndeloku aka nnɔ mɔ.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Kɔ səloku kɔ a səsɔkɛnɛ bəkəc, bafɔ atɛn mes ŋɔ səyɔnɛ.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Kɔ Səloku kɔ sɔ a wəco kɔ mɛrəŋ wɔ sənayi kas kosu kəkom, mba wəfɛt kosu eyi dɛkɛr nde Kanaŋ, kɔ wəkin ɛnafi su dacɔ.
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Kɔ mariki ma Misira moloku su: ‹Ntɛ tɔ nəndeyɔ a itam kəcərɛ a nəsɔkɛnɛ bəkəc. Nəsak wɛnc konu wəkin nnɔ, nəkenɛ afum anu yeri kərɛsna bawo dor deyi.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Nəkɔ, nəkɛr'em wəfɛt konu. Tɛm tatɔkɔ, indecərɛ a bafɔ atɛn mes ŋɔ nəyɔnɛ, kɔ nəsɔkɛnɛ bəkəc. Indeluksɛ nu wɛnc konu, tɛm tatɔkɔ nəcəmɛ sɔ kəcaməs konu darəŋ dɔtɔf.›»
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Ntɛ ŋambɛrɛ ndaraŋan akɔ ŋayuk malɔ mɔkɔ ŋanakɛrɛ mɔ, kɔ fəp faŋan ŋanəŋkəs-nəŋkəs pəsam paŋan nde lɔba yaŋan disrɛ. Ŋa kɔ kas kəŋan ntɛ ŋanəŋkəs pəsam nde lɔba yaŋan disrɛ mɔ, kɔ kənesɛ kənder ŋa.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Kɔ kas kəŋan Yakuba oloku ŋa: «Awut em ŋɔ nəfaŋ kəbaŋsər im! Isifu eyi fɛ sɔ doru, Simeyɔŋ eyi fɛ sɔ doru, kɔ nəfaŋ sɔ kəlɛkər im Beŋyamin-ɛ! In'ɔ mamɔkɔ fəp mendetɔrəs.»
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Kɔ Ruben oloku papa kɔn: «Məde məyɔ padif awut em mɛrəŋ k'intɔkɛr'am Bɛŋyamin. Məbɛr im kɔ dəwaca, indekɛr'am kɔ.»
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Kɔ Yakuba oloku: «Wan kem ɔfɔtor kɔ nəna, bawo wəbek'ɔn Isifu efi. Sona s'eyi oŋ. Kɔ tɛlɛc tɔsɔtɔ kɔ dɔpɔ-ɛ, cəke cɔ nəndeyɔ-ɛ, tɛm tatɔkɔ nəŋsɔŋ'em kətorɛ cəfon cem cəfer dabiya kɔ abəkəc ŋocuy nde afi ŋayi mɔ.»
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.