Atos 20
Kitabu ka Kanu (BSP) vs VC
1 Ntɛ pəyamayama pɛsak mɔ, kɔ Pol ɛwe acɛpsɛ a Yesu darəŋ, k'ɛncəpəs ŋa bəkəc. Ntɛ elip kəlembərnɛ ŋa mɔ, k'ɔŋkɔ Masedon.
1 Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.
2 Ntɛ ɛncepər atɔf ŋaŋɔkɔ mɔ, k'ɛncəpəs alaŋ bəkəc dəmoloku mɛlarəm, k'ender atɔf ŋa Kresi.
2 Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,
3 K'eyi di yof maas. Tɛm ntɛ ɛnadefaŋ kəyekti abɛla kəkɔ ka atɔf ŋa Siri mɔ, k'asɔŋɛ kɔ kəcərɛ a aSuyif ŋantəŋnɛ kəyɔ kɔn pəlɛc, k'ɛncɛm-cɛmnɛ kəluksərnɛ sɔ dɔpɔ da atɔf ŋa Masedon.
3 onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.
4 Afum aŋɛ ŋanacəmbər kɔ mɔ, ŋanayɔnɛ: Sopateri wan ka Purus wəka Bere, Aristarko kɔ Sekondu aka Tɛsaloni, Kayus wəka Dɛrbɛ, Timote, Tikiko, kɔ Tirofimo aka atɔf ŋa Asi.
4 Acompanharam-no Sópatro de Beréia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.
5 Afum akakɔ ŋanayi su kiriŋ kəkɔ, kɔ ŋaŋkɔ ŋakar su Torowas.
5 Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.
6 Kɔ səna ntɛ mataka ma kəsata ka cəcom cətɔyɔ lebin mencepər mɔ, kɔ səlɛk abil dare da Filipi. Mata kəcamət disrɛ kɔ səmbəp ŋa dare da Torowas, nde sənacepərɛnɛ mata camət-mɛrəŋ mɔ.
6 Nós outros, só depois da festa de Páscoa é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Tataka tɔcɔkɔ-cɔkɔ ta tataka toluksər, kɔ səloŋkanɛ kətepi ka kəcom. Pol nwɛ pənamar kəkɔ dɔckɔsɔk mɔ eyi kəlok-lokər ŋa, k'ɔmbɔlsɛ moloku haŋ cɛk-cɛk.
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.
8 Səlamp səlarəm sənayi dəndo dukulɔ da darenc dadɔkɔ sənaloŋkanɛ mɔ.
8 Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.
9 Wətɛmp wəlɔma pacwe kɔ Eyutik ɛnandɛ biŋkəli ba wundɛr kəroŋ tɛm tatɔkɔ Pol onclok-loku mɔ. Kɔ mere mɛŋgbəpərnɛ kɔ, k'ɛntɛmpɛnɛ kəyɛfɛ dukulɔ dakəroŋ da maas. Aŋkɔlɛk kɔ, tɛtəŋnɛ efi.
9 Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Kɔ Pol ontor, k'ɔŋkɔ pəsipnɛ kɔ, k'ɛlɛk kɔ dəwaca, k'oloku: «Ta pəyi nu yamayama. Eyi wəyeŋ!»
10 Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: Não vos perturbeis, porque a sua alma está nele.
11 Ntɛ Pol ɛmpɛ sɔ mɔ, k'entepi kəcom kəsɔm, k'oncop sɔ moloku mɔn haŋ dɔsɔka. Ntɛ elip mɔ, k'ɔŋkɔ.
11 Então subiu, partiu o pão, comeu falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.
12 K'aŋkɛrɛ wətɛmp wəkakɔ pəyi wəyeŋ, kɔ tɔyɔnɛ tɛcəpsɛ bəkəc tɔpɔŋ.
12 Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.
13 Səna, sənanuŋkɛnɛ kəlɛk abil kəkɔ dare da Asɔs nde Pol ɛnaloku a səndekɔlɛk kɔ mɔ, bawo kəroru k'ɛnafaŋ kəkɔ.
13 Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.
14 Ntɛ ɛnabəp su Asɔs mɔ, kɔ səlɛk kɔ kəkɔ ka Mitilɛn.
14 Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Ntɛ səyɛfɛ kəcali dəkəba dəndo mɔ, kɔ səmbɛrɛ dɔckɔsɔk Kiyo. Dɔckɔsɔk damɛrəŋ kɔ səŋgbuŋɛnɛ Samɔs, tataka ta maas kɔ səmbəp Mileto.
15 Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.
16 Pol ɛnafaŋ kəcepər dare da Efesi takəroŋ ta ɛncəmbərəs di-ɛ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ta owon sɔ Asi mɔ. Yerusalɛm ɛncbɛlkər kəbəp, kɔ tɛntam kəyi-ɛ, a dɔsɔk da kəsata ka tataka ta wəco kəcamət dɛcbəp.
16 Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.
17 Tɛm ntɛ ɛnayi Mileto mɔ, k'osom dare da Efesi kəkɔwenɛ kɔ abeki a kəlonkanɛ ka alaŋ aka di.
17 Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Ntɛ ŋander kəwe kɔn mɔ, kɔ Pol oloku ŋa ntɛ: «Nəncərɛ fəp fonu tɔkɔ isumpər nu mɔ, kəlɛk dɔsɔk dɔcɔkɔ-cɔkɔ ndɛ incəmbər kəcək atɔf ŋa Asi mɔ.
18 Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.
19 Imbəcɛ Mariki kətorɛ banca disrɛ, icbok, ictɔrɔ, bawo aSuyif ŋancfaŋ kəy'em pəlɛc.
19 Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 Tes o tes tɛntam kətesɛ nu iloku nu ti fɔr ya afum kiriŋ kəkɔ haŋ dəwɔlɔ wonu disrɛ, ali tin imɛŋkər fɛ nu.
20 Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.
21 K'iŋgbiŋər sɔ aSuyif kɔ aKresi kəsəkpər bəkəc ŋakafəlɛ nnɔ Kanu kəyi mɔ, ŋagbɛkər kəlaŋ Mariki mosu Yesu.
21 Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 Ndɛkəl oŋ Amera ŋa Kanu ŋesekət im, Yerusalɛm iŋkɔ. Incərɛ fɛ ntɛ tɔŋkɔbəp im di mɔ,
22 Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a que ali me espera.
23 mɛnɛ Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋoŋlok'im dare o dare ntɛ: A kətɔrɔ k'inder, pabɛr im dəbili.
23 Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.
24 Teta ina, mes ma ina darəŋ meyi, tɛfaŋ ta ina tɔyɔnɛ kəkɔtɛnɛ kəsom nkɛ asom im mɔ, mes mmɛ Mariki Yesu olok'im kəyɔ mɔ fəp m'ifaŋ kəyɔ, ntɛ tɔyɔnɛ kəmentər sede sa Kibaru Kətɔt kɔ kəmar ka Kanu mɔ.
24 Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.
25 Ndɛkəl oŋ intas, incərɛ a nəfɔsɔnəŋk im, nəna fəp aŋɛ inacepər kəcam dɛbɛ da Kanu mɔ.
25 Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.
26 Ilip kəloku nu moloku fəp mmɛ Kanu kənasom im kəloku nu teta kəyac konu mɔ. Kɔ nəntɔyɔ oŋ tɔkɔ inatəkəsɛ nu mɔ, te mi teyi fɛ sɔ ti,
26 Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,
27 bawo iloku nu mɛfaŋ ma Kanu fəp, ali tin imɛŋkər fɛ nu.
27 porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.
28 Nəkɛmbərnɛ nənasərka kəbəp ka alaŋ aŋɛ ŋayi pəmɔ yɔcɔl nyɛ Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋɔsɔŋ nu kəkɛk mɔ. Nəkɛmbərnɛ kəloŋkanɛ ka alaŋ a Kanu, mecir mɔn yati mɔsɔtɔnɛ ŋa.
28 Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.
29 Incərɛ a k'indekɔt-ɛ, afum alɛc ŋandetɔrəs kəloŋkanɛ konu pəmɔ calma cəwɛy-wɛy ncɛ cəntɔsak yɔcɔl mɔ.
29 Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.
30 K'incərɛ a alɔma nəna dacɔ yati ŋandeyɛfɛ kəloku yem, ntɛ tɔŋsɔŋɛ acɛpsɛ alaŋ ŋacəmɛ ŋa darəŋ mɔ.
30 Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.
31 Nəde nəkɛmbərnɛ, ta nəpəler a meren mmɛ maas pibi kɔ daŋ isak fɛ kəloku nu dəmɛncər a nəkɛmbərnɛ!
31 Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 Ndɛkəl oŋ isɔŋ nu Kanu kɔ toloku ta kəŋaŋnɛ kɔn. Toloku tatɔkɔ tɛntam kəcəpəs nu bəkəc kɔ kəsɔŋ nu kɛ, nəna aŋɛ ŋayɔnɛ afum ɔn mɔ.
32 Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.
33 Inafaŋ fɛ pəsam, inafaŋ fɛ kɛma, inafaŋ fɛ yamos ya fum.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Nəna yati nəncərɛ a waca wem wawɛ w'imbəcɛ kətɛn ka yeri yem kɔ ya afum aŋɛ iŋsolɛ mɔ.
34 Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.
35 Imentər nu a kɔ məŋbəc tatɔkɔ-ɛ, mɛnɛ nəmar atɔyɔ fənɔntər. Məccɛm-cɛmnɛ moloku ma Mariki Yesu, nkɔn nwɛ ɛnaloku: ‹Kəpocɛ kəncepər kəsɔtɔ.› »
35 Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!
36 Ntɛ Pol elip kəloku moloku mamɔkɔ mɔ, k'ɛncəp suwu kətola Kanu kɔ ŋa fəp faŋan.
36 A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.
37 Afum fəp kəbok disrɛ ŋanɛpsərnɛ Pol dəkilim ŋaccup kɔ,
37 Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,
38 nɔnɔfɔr dɛnanaŋkanɛ kəyi ŋa ntɛ Pol ɛnaloku a ŋafɔsɔnəŋk kɔ mɔ. Ntɛ telip mɔ, kɔ ŋancəmbər kɔ nde dəkətənta.
38 aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: Já não vereis a minha face. Em seguida, acompanharam-no até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.