Atos 16

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Pol ɛnabɛrɛ dare da Dɛrbɛ, k'ɔŋkɔ sɔ Listər. Dəndo wəcɛpsɛ Yesu darəŋ wəlɔma ɛnayi pacwe kɔ Timote, kɛrɛ pəyɔnɛ wəSuyif nwɛ ɛnader pəlaŋ Yesu mɔ, mba kas pəyɔnɛ wəKresi.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Awɛnc aŋa alaŋ aka Listər kɔ Ikoniyon ŋanatəŋnɛ kəyɔ kɔn mes mɔtɔt.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Kɔ Pol ɛfaŋ kəkekərɛ Timote, k'ɛlɛk kɔ k'ɛŋkənc teta aSuyif akɔ ŋanayi atɔf ŋaŋɔkɔ mɔ, bawo fəp fənacərɛ a Timote kas wəKresi ɛnayi.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Sədare nsɛ ŋanccepər mɔ, ŋancluksɛ moloku mmɛ asom a Yesu kɔ abeki alaŋ a Yerusalɛm ŋanasom ŋa kəkɔtɛnɛ mɔ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ alaŋ atɔyɔnɛ aSuyif ŋacəmɛ mi darəŋ mɔ.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Aloŋkanɛ alaŋ ŋaccəpəs bəkəc kəlaŋ disrɛ, ŋacbɛrɛnɛ kəla dɔsɔk o dɔsɔk.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Ntɛ Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋɛyamsɛ Pol kɔ Silas kəloku toloku tɔtɔt ta Kanu atɔf ŋa Asi mɔ, kɔ ŋancali atɔf ŋa Firiki kɔ atɔf ŋa Kalat.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Ntɛ ŋalɔtərnɛ atɔf ŋa Misi mɔ, kɔ ŋasɛp kəkɔ atɔf ŋa Bitini, mba Amera ŋa Yesu ŋɛnawosɛnɛ fɛ ŋa ti.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Kɔ ŋasolnɛ atɔf ŋa Misi kɔ ŋantor dare da Torowas.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Pibi disrɛ kɔ Pol ɔsɔtɔ kənəŋk kəyɛfɛ ka darenc. Ti disrɛ, wəka Masedon pəcəmɛ kɔ kəsək pəclɛtsɛnɛ kɔ: «Məder Masedon, məmar su!»
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pol ɛnadesɔtɔ kənəŋk kaŋkɔ, kɔ səntɛn katina kəkɔ ka atɔf ŋa Masedon, səcboc ti a Kanu kəwe su kəkɔcam di toloku tɔtɔt ta Yesu.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Kɔ səyɛfɛ Torowas kɔ səyekti abɛla kɔ səntɛfərnɛ kəkɔ ka Samotiras, dɔckɔsɔk kɔ səmbɛrɛ Neyapoli.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Kɔ səyɛfɛ dəndo, kɔ səŋkɔ Filipi, dare dɔpɔŋ da atɔf ŋa Masedon dɔlɔma ndɛ aka Rom alarəm ŋanandɛ mɔ. Kɔ səncepərɛnɛ mataka mɔlɔma dare dadɔkɔ.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Simiti dɔsɔk da kəŋesəm kɔ səwur dare dəkusu kəŋgbɔkɔ kəsək, nde sənacɛm-cɛmnɛ kəfo nkɛ səntam kətola Kanu mɔ. Kɔ səndɛ kəlok-lokər aran aŋɛ ŋanaloŋkanɛ di mɔ.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Wəran wəlɔma ɛnayi ŋa dacɔ pacwe kɔ Ludy, pəccaməs cəloto ca karɛ. Pakom kɔ dare da Tiyatir. Wəkor-koru Kanu ɛnayi. Pəccəŋkəl su, kɔ Mariki eŋgbiti kɔ abəkəc, ntɛ tɔŋsɔŋɛ kɔ kəcne belbel moloku mmɛ Pol oncloku mɔ.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Ntɛ anagbət kɔ dəromun teta Kanu mɔ, Ludy kɔ aka kəlɔ kɔn disrɛ, k'ewe su kəyi nde ndɔrɔn mataka mɔlɔma, pəctola: «Kɔ nəncɛm-cɛmnɛ a ilaŋ Mariki belbel-ɛ, nəder nnɔ nderem, nəyi nnɔ kɔ səna.» K'ɛlɛtsɛnɛ su kəyi di.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Dɔsɔk dɔlɔma səckɔ dəkətola Kanu da aSuyif, kɔ wəyecəra wəcar wəlɔma ender pəbəp su, pəyɔ ŋɔŋk nŋɛ ŋɔŋsɔŋɛ kɔ kəloku ntɛ tender mɔ. Wəyecəra nwɛ ɔncsɔtɔnɛ ti nnɔ abɛ ɔn ŋayi mɔ pəsam pɛlarəm teta kəloku kɔn mes mmɛ mender mɔ.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Kɔ wəyecəra nwɛ ɛncɛpsɛ su darəŋ Pol kɔ səna, pəckulɛ-kulɛ: «Afum akaŋɛ acar a Kanu nkɛ kəyi darenc mɔ ŋɔ! Dɔpɔ da kəyac dɔ ŋayi kəmentər nu!»
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Ntɛ wəyecəra ɔyɔ mes mamɔkɔ mata mɛlarəm mɔ, kɔ tɔlɔləs Pol dis. K'ɛŋkafəlɛ, k'oloku ŋɔŋk: «Tewe ta Yesu Krist ilok'əm, məwur wəyecəra wəkawɛ dəris!» Gbəncana babɔkɔ kɔ ŋɔŋk ŋaŋɔkɔ ŋowur kɔ dəris.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Ntɛ abɛ ɔn ŋanəŋk a tɔsɔtɔnɛ taŋan pəsam tɔsɔlər ŋa mɔ, kɔ ŋasumpər Pol kɔ Silas, kɔ ŋaŋkekərɛ ŋa nde abaŋka ŋa dare dacɔ abɛ a dare fɔr kiriŋ.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Kɔ ŋaŋkɔ ŋamentər ŋa aboc kiti, ŋacloku: «Afum akaŋɛ pəyamayama pɔ ŋayi kəbɛrsɛnɛ dare dosu. ASuyif ŋɔ ŋayɔnɛ,
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 aŋɛ ŋayi kəcam mɔyɔ maŋan mmɛ pəntɔmar su kəwosɛ kəyɔ ka mi, səna aŋɛ səyɔnɛ aka Rom mɔ.»
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Kɔ kənay ka afum ŋayɛfɛ kɔ ŋancəmɛ ŋa dəbəkəc. Kɔ aboc kiti a dare dadɔkɔ ŋawurɛ ŋa yamos, k'asutɛ ŋa cəŋgban-gban.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Ntɛ alip kəsut ŋa pəlarəm mɔ, kɔ ŋambɛr ŋa dəbili, kɔ abɛ ŋaloku wəbum bili a pəkɛmbərnɛ ŋa belbel.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Ntɛ wəbum bili ene moloku mamɔkɔ mɔ, k'ɛmbɛr ŋa nde bili mbɛ ŋantɔtam kəwur mɔ, k'oŋkotərɛnɛ ŋa wəcək məmboŋk ma tɔk.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Cɛk-cɛk cəndebəp, Pol kɔ Silas ŋactola Kanu, ŋacleŋəs meleŋ mokor-korɛ Kanu, kɔ ayi dəbili ŋaŋne sim səŋan.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Gbəncana babɔkɔ kɔ antɔf ŋeyikcɛ pəpɔŋ, kɔ tɔsɔŋɛ kəlɔ ka bili tantɔf kəcekəlɛ. Kɔ cumba fəp cəŋgbitɛ, kɔ gbekce fəp yoŋkoŋɛ.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Kɔ wəbum bili entimɛ, k'ɛnəŋk ntɛ cumba ca bili cəŋgbitɛ mɔ, k'owurɛ dakma dɔn pəckɔ kədifnɛ, bawo ɛnacɛm-cɛmnɛ a afum aŋɛ ambɛr dəbili mɔ ŋayɛksɛ.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Kɔ Pol oŋkulɛ-kulɛ pəpɔŋ: «Ta məyɔnɛ pəlɛc, səyi nnɔ fəp fosu!»
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Kɔ wəbum bili ewe nɛnc, k'ɛmbɛrɛ katəna katəna, k'ɔŋkɔ pətɛmpɛnɛ fɔr ya Pol kɔ Silas kiriŋ, pəcyikcɛ kənesɛ disrɛ.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 K'owurɛnɛ ŋa nde doru k'eyif ŋa: «Abɛ, cəke cɔ pəmar iyɔ ntɛ tendeyac im mɔ-ɛ?»
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Pol kɔ Silas ŋaloku kɔ: «Məlaŋ Mariki Yesu, andekɔyac əm, məna kɔ aka kəlɔ kam disrɛ fəp.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Kɔ ŋaloku kɔ toloku ta Mariki, kɔ afum akɔ ŋanayi nde kəlɔ kɔn mɔ fəp.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Pibi papɔkɔ kɔ wəbum bili ɛlɛk ŋa, k'eŋkekərɛ ŋa kəkɔyak gbali yaŋan. Wəbum bili kɔ afum ɔn fəp ŋasɔtɔ gbəncana babɔkɔ kəgbət dəromun teta Kanu.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 K'ɛmpɛnɛ ŋa nde ndɔrɔn, k'ɛncəmbər amɛsa, kɔ ŋawoləs kɔ aka kəlɔ kɔn disrɛ pəbotu pa kəlaŋ kɔn Kanu.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, kɔ aboc kiti a dare ŋasom afum aŋan alɔma kəkɔloku wəbum bili: «Məsak afum akaŋɛ.»
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Kɔ wəbum bili oluksɛ moloku mamɔkɔ Pol: «Aboc kiti a dare ŋasom afum nnɔ iyi mɔ, a isak nu. Awa nəwur nəkɔnɛ bəkəc yoforu.»
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Mba kɔ Pol oloku ŋa: «Ntɛ ŋalip oŋ kəsut su fɔr ya afum kiriŋ mɔ, ta aŋkiti su-ɛ, səna aŋɛ səyɔnɛ aka Rom mɔ, ŋabɛr su dəbili. Ndɛkəl oŋ yɔkyɔk yɔ ŋandefaŋ kəsak su ba? Tatɔkɔ tɔfɔyi, ŋader ŋasərka ŋasak su!»
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Kɔ asɔdar ŋaŋkɔ ŋaluksɛ moloku mmɛ aboc kiti, kɔ ŋanesɛ ntɛ ŋanane a Pol kɔ Silas aRom ŋɔ ŋayɔnɛ mɔ.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Kɔ aboc kiti a dare ŋander ŋalɛtsɛnɛ Pol kɔ Silas kəŋaŋnɛ, kɔ ŋasak ŋa. Ŋacloku a ŋawur dare dandɛ.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Ntɛ ŋawur dəbili mɔ, Pol kɔ Silas ŋaŋkɔ ndena Ludy. Kɔ ŋanəŋk awɛnc aŋa alaŋ, kɔ ŋacəpəs ŋa bəkəc. Kɔ ŋasumpər dɔpɔ, kɔ ŋaŋkɔ.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.