Atos 16

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Pol ɛnabɛrɛ dare da Dɛrbɛ, k'ɔŋkɔ sɔ Listər. Dəndo wəcɛpsɛ Yesu darəŋ wəlɔma ɛnayi pacwe kɔ Timote, kɛrɛ pəyɔnɛ wəSuyif nwɛ ɛnader pəlaŋ Yesu mɔ, mba kas pəyɔnɛ wəKresi.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Awɛnc aŋa alaŋ aka Listər kɔ Ikoniyon ŋanatəŋnɛ kəyɔ kɔn mes mɔtɔt.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Kɔ Pol ɛfaŋ kəkekərɛ Timote, k'ɛlɛk kɔ k'ɛŋkənc teta aSuyif akɔ ŋanayi atɔf ŋaŋɔkɔ mɔ, bawo fəp fənacərɛ a Timote kas wəKresi ɛnayi.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Sədare nsɛ ŋanccepər mɔ, ŋancluksɛ moloku mmɛ asom a Yesu kɔ abeki alaŋ a Yerusalɛm ŋanasom ŋa kəkɔtɛnɛ mɔ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ alaŋ atɔyɔnɛ aSuyif ŋacəmɛ mi darəŋ mɔ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Aloŋkanɛ alaŋ ŋaccəpəs bəkəc kəlaŋ disrɛ, ŋacbɛrɛnɛ kəla dɔsɔk o dɔsɔk.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ntɛ Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋɛyamsɛ Pol kɔ Silas kəloku toloku tɔtɔt ta Kanu atɔf ŋa Asi mɔ, kɔ ŋancali atɔf ŋa Firiki kɔ atɔf ŋa Kalat.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ntɛ ŋalɔtərnɛ atɔf ŋa Misi mɔ, kɔ ŋasɛp kəkɔ atɔf ŋa Bitini, mba Amera ŋa Yesu ŋɛnawosɛnɛ fɛ ŋa ti.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Kɔ ŋasolnɛ atɔf ŋa Misi kɔ ŋantor dare da Torowas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Pibi disrɛ kɔ Pol ɔsɔtɔ kənəŋk kəyɛfɛ ka darenc. Ti disrɛ, wəka Masedon pəcəmɛ kɔ kəsək pəclɛtsɛnɛ kɔ: «Məder Masedon, məmar su!»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Pol ɛnadesɔtɔ kənəŋk kaŋkɔ, kɔ səntɛn katina kəkɔ ka atɔf ŋa Masedon, səcboc ti a Kanu kəwe su kəkɔcam di toloku tɔtɔt ta Yesu.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Kɔ səyɛfɛ Torowas kɔ səyekti abɛla kɔ səntɛfərnɛ kəkɔ ka Samotiras, dɔckɔsɔk kɔ səmbɛrɛ Neyapoli.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Kɔ səyɛfɛ dəndo, kɔ səŋkɔ Filipi, dare dɔpɔŋ da atɔf ŋa Masedon dɔlɔma ndɛ aka Rom alarəm ŋanandɛ mɔ. Kɔ səncepərɛnɛ mataka mɔlɔma dare dadɔkɔ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Simiti dɔsɔk da kəŋesəm kɔ səwur dare dəkusu kəŋgbɔkɔ kəsək, nde sənacɛm-cɛmnɛ kəfo nkɛ səntam kətola Kanu mɔ. Kɔ səndɛ kəlok-lokər aran aŋɛ ŋanaloŋkanɛ di mɔ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Wəran wəlɔma ɛnayi ŋa dacɔ pacwe kɔ Ludy, pəccaməs cəloto ca karɛ. Pakom kɔ dare da Tiyatir. Wəkor-koru Kanu ɛnayi. Pəccəŋkəl su, kɔ Mariki eŋgbiti kɔ abəkəc, ntɛ tɔŋsɔŋɛ kɔ kəcne belbel moloku mmɛ Pol oncloku mɔ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ntɛ anagbət kɔ dəromun teta Kanu mɔ, Ludy kɔ aka kəlɔ kɔn disrɛ, k'ewe su kəyi nde ndɔrɔn mataka mɔlɔma, pəctola: «Kɔ nəncɛm-cɛmnɛ a ilaŋ Mariki belbel-ɛ, nəder nnɔ nderem, nəyi nnɔ kɔ səna.» K'ɛlɛtsɛnɛ su kəyi di.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Dɔsɔk dɔlɔma səckɔ dəkətola Kanu da aSuyif, kɔ wəyecəra wəcar wəlɔma ender pəbəp su, pəyɔ ŋɔŋk nŋɛ ŋɔŋsɔŋɛ kɔ kəloku ntɛ tender mɔ. Wəyecəra nwɛ ɔncsɔtɔnɛ ti nnɔ abɛ ɔn ŋayi mɔ pəsam pɛlarəm teta kəloku kɔn mes mmɛ mender mɔ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Kɔ wəyecəra nwɛ ɛncɛpsɛ su darəŋ Pol kɔ səna, pəckulɛ-kulɛ: «Afum akaŋɛ acar a Kanu nkɛ kəyi darenc mɔ ŋɔ! Dɔpɔ da kəyac dɔ ŋayi kəmentər nu!»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ntɛ wəyecəra ɔyɔ mes mamɔkɔ mata mɛlarəm mɔ, kɔ tɔlɔləs Pol dis. K'ɛŋkafəlɛ, k'oloku ŋɔŋk: «Tewe ta Yesu Krist ilok'əm, məwur wəyecəra wəkawɛ dəris!» Gbəncana babɔkɔ kɔ ŋɔŋk ŋaŋɔkɔ ŋowur kɔ dəris.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ntɛ abɛ ɔn ŋanəŋk a tɔsɔtɔnɛ taŋan pəsam tɔsɔlər ŋa mɔ, kɔ ŋasumpər Pol kɔ Silas, kɔ ŋaŋkekərɛ ŋa nde abaŋka ŋa dare dacɔ abɛ a dare fɔr kiriŋ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Kɔ ŋaŋkɔ ŋamentər ŋa aboc kiti, ŋacloku: «Afum akaŋɛ pəyamayama pɔ ŋayi kəbɛrsɛnɛ dare dosu. ASuyif ŋɔ ŋayɔnɛ,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 aŋɛ ŋayi kəcam mɔyɔ maŋan mmɛ pəntɔmar su kəwosɛ kəyɔ ka mi, səna aŋɛ səyɔnɛ aka Rom mɔ.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Kɔ kənay ka afum ŋayɛfɛ kɔ ŋancəmɛ ŋa dəbəkəc. Kɔ aboc kiti a dare dadɔkɔ ŋawurɛ ŋa yamos, k'asutɛ ŋa cəŋgban-gban.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ntɛ alip kəsut ŋa pəlarəm mɔ, kɔ ŋambɛr ŋa dəbili, kɔ abɛ ŋaloku wəbum bili a pəkɛmbərnɛ ŋa belbel.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Ntɛ wəbum bili ene moloku mamɔkɔ mɔ, k'ɛmbɛr ŋa nde bili mbɛ ŋantɔtam kəwur mɔ, k'oŋkotərɛnɛ ŋa wəcək məmboŋk ma tɔk.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Cɛk-cɛk cəndebəp, Pol kɔ Silas ŋactola Kanu, ŋacleŋəs meleŋ mokor-korɛ Kanu, kɔ ayi dəbili ŋaŋne sim səŋan.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Gbəncana babɔkɔ kɔ antɔf ŋeyikcɛ pəpɔŋ, kɔ tɔsɔŋɛ kəlɔ ka bili tantɔf kəcekəlɛ. Kɔ cumba fəp cəŋgbitɛ, kɔ gbekce fəp yoŋkoŋɛ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Kɔ wəbum bili entimɛ, k'ɛnəŋk ntɛ cumba ca bili cəŋgbitɛ mɔ, k'owurɛ dakma dɔn pəckɔ kədifnɛ, bawo ɛnacɛm-cɛmnɛ a afum aŋɛ ambɛr dəbili mɔ ŋayɛksɛ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Kɔ Pol oŋkulɛ-kulɛ pəpɔŋ: «Ta məyɔnɛ pəlɛc, səyi nnɔ fəp fosu!»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Kɔ wəbum bili ewe nɛnc, k'ɛmbɛrɛ katəna katəna, k'ɔŋkɔ pətɛmpɛnɛ fɔr ya Pol kɔ Silas kiriŋ, pəcyikcɛ kənesɛ disrɛ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 K'owurɛnɛ ŋa nde doru k'eyif ŋa: «Abɛ, cəke cɔ pəmar iyɔ ntɛ tendeyac im mɔ-ɛ?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Pol kɔ Silas ŋaloku kɔ: «Məlaŋ Mariki Yesu, andekɔyac əm, məna kɔ aka kəlɔ kam disrɛ fəp.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Kɔ ŋaloku kɔ toloku ta Mariki, kɔ afum akɔ ŋanayi nde kəlɔ kɔn mɔ fəp.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Pibi papɔkɔ kɔ wəbum bili ɛlɛk ŋa, k'eŋkekərɛ ŋa kəkɔyak gbali yaŋan. Wəbum bili kɔ afum ɔn fəp ŋasɔtɔ gbəncana babɔkɔ kəgbət dəromun teta Kanu.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 K'ɛmpɛnɛ ŋa nde ndɔrɔn, k'ɛncəmbər amɛsa, kɔ ŋawoləs kɔ aka kəlɔ kɔn disrɛ pəbotu pa kəlaŋ kɔn Kanu.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, kɔ aboc kiti a dare ŋasom afum aŋan alɔma kəkɔloku wəbum bili: «Məsak afum akaŋɛ.»
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Kɔ wəbum bili oluksɛ moloku mamɔkɔ Pol: «Aboc kiti a dare ŋasom afum nnɔ iyi mɔ, a isak nu. Awa nəwur nəkɔnɛ bəkəc yoforu.»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Mba kɔ Pol oloku ŋa: «Ntɛ ŋalip oŋ kəsut su fɔr ya afum kiriŋ mɔ, ta aŋkiti su-ɛ, səna aŋɛ səyɔnɛ aka Rom mɔ, ŋabɛr su dəbili. Ndɛkəl oŋ yɔkyɔk yɔ ŋandefaŋ kəsak su ba? Tatɔkɔ tɔfɔyi, ŋader ŋasərka ŋasak su!»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Kɔ asɔdar ŋaŋkɔ ŋaluksɛ moloku mmɛ aboc kiti, kɔ ŋanesɛ ntɛ ŋanane a Pol kɔ Silas aRom ŋɔ ŋayɔnɛ mɔ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Kɔ aboc kiti a dare ŋander ŋalɛtsɛnɛ Pol kɔ Silas kəŋaŋnɛ, kɔ ŋasak ŋa. Ŋacloku a ŋawur dare dandɛ.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ntɛ ŋawur dəbili mɔ, Pol kɔ Silas ŋaŋkɔ ndena Ludy. Kɔ ŋanəŋk awɛnc aŋa alaŋ, kɔ ŋacəpəs ŋa bəkəc. Kɔ ŋasumpər dɔpɔ, kɔ ŋaŋkɔ.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.