Atos 12
Kitabu ka Kanu (BSP) vs ACF
1 Tɛm tatɔkɔ tɔ wəbɛ wəka atɔf Herodu ɛnatəpsər afum alaŋ alɔma waca teta kətɔrəs kəŋan.
1 E por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 K'endifɛ Sak wɛnc ka Isaŋ dakma.
2 E matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ntɛ Herodu ɛnanəŋk a mɔyɔ mɔn mamɔkɔ mɔncbɔt aSuyif mɔ, k'ɛncɛm-cɛmnɛ sɔ kətəp Piyɛr waca, ntɛ tɔŋsɔŋɛ pəcaŋər kɔ mɔ. Mataka ma kəsata kəpɔŋ ka aSuyif mɛnayi: Kəsata ka cəcom cətɔnɔŋkəl lebin.
3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos ázimos.
4 Ntɛ Herodu osumpər Piyɛr, k'ɛmbɛr kɔ dəbili mɔ, k'ɔsɔŋ cəgba maŋkəlɛ ca asɔdar kəbum kɔn, kəgba o kəgba kənayɔ asɔdar maŋkəlɛ. Ɛnccɛm-cɛmnɛ kəbocər Piyɛr kiti fɔr ya afum fəp kiriŋ kɔ kəsata ka Kəcepər ka Mɛlɛkɛ Medif kəncepər-ɛ.
4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando-o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Ancbum Piyɛr dəbili, mba afum alaŋ ŋanctolanɛ kɔ belbel nnɔ Kanu kəyi mɔ tɛm fəp.
5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
6 Ntɛ dɔsɔk ndɛ Herodu ɛnacɛm-cɛmnɛ kəbocər Piyɛr kiti dɛmbəp mɔ, pibi papɔkɔ, pakotɛ Piyɛr gbekce mɛrəŋ, pəfəntərɛ pəcdirɛ asɔdar mɛrəŋ dacɔ. Nde dəkumba, asɔdar ŋanacəmɛ sɔ dəndo ŋacbum bili.
6 E quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão.
7 Gbəncana babakɔ, kɔ wəsom wəka darenc, mɛlɛkɛ ma Wəbɛ, mender, kɔ pəmot pɔsɔŋ pəwaŋkəra bili disrɛ. Kɔ mɛlɛkɛ mmɛ mentimi Piyɛr m'ocsut-sut kɔ kəsək, kɔ moloku kɔ: «Məyɛfɛ katəna!» Kɔ gbekce yoŋkoŋɛ kɔ dəwaca.
7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro na ilharga, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Kɔ mɛlɛkɛ moloku kɔ: «Məlɛk yamos yam, məbɛrnɛ cɔfta cam!» Kɔ Piyɛr ɔyɔ mamɔkɔ fəp. Kɔ mɛlɛkɛ moloku kɔ sɔ: «Məbɛrnɛ yi, məcəm'em darəŋ!»
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te, e ata as tuas alparcas. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa, e segue-me.
9 Kɔ Piyɛr ɛncəmɛ mɛlɛkɛ mmɛ darəŋ. Ɛnacərɛ fɛ a kəmar ka mɛlɛkɛ kaŋkɔ a kance kɔ: kənəŋk ka darenc kɔ nkɔn ɛnacɛm-cɛmnɛ.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão.
10 Ntɛ ŋancepər abum acɔkɔ-cɔkɔ kɔ aka mɛrəŋ mɔ, kɔ ŋambəp kumba ka fɛc nkɛ kənatɛfərnɛ dare mɔ. Kɔ kumba kəŋgbitɛ kisərka fɔr yaŋan kiriŋ, kɔ ŋawur, kɔ ŋasumpər dɔpɔ dɔlɔma. Gbəncana babɔkɔ, kɔ mɛlɛkɛ mɛsak Piyɛr.
10 E, quando passaram a primeira e segunda guarda, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Ntɛ pəndecɛrŋɛ Piyɛr mɔ, k'oloku: «Incərɛ oŋ a Wəbɛ osomna mɛlɛkɛ mɔn, mede mɛbaŋ im waca wa Herodu disrɛ, kɔ pəlɛc pɔkɔ aSuyif ŋanafaŋ'em mɔ fəp.»
11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes, e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 Ntɛ ɛncərɛ ti oŋ mɔ, k'ɔŋkɔ nde kəlɔ ka Mari, iya wəka Isaŋ, nwɛ ancdeŋər tewe ta «Mark» mɔ, nde afum alarəm ŋanaloŋkanɛ ŋactola Kanu mɔ.
12 E, considerando ele nisto, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam.
13 Ntɛ Piyɛr osut-sut kumba ka dəkəbɛrɛ mɔ, kɔ wəyecəra wəlɔma pacwe kɔ Rodu, ɔncɔŋnɛ kəkɔcəŋkəl.
13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar;
14 Kɔ Rodu ɛnɛpəl dim da Piyɛr, mba pəbotu disrɛ ɛŋgbiti fɛ kumba. K'ɛyɛksɛ kəkɔloku afum aŋɛ ŋanayi dəkəlɔ mɔ a Piyɛr ender, k'ɛncəmɛ dəkumba.
14 E, conhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta.
15 Kɔ afum ŋaloku Rodu: «Məna məntamnɛ fɛ!» Mba k'ɛŋgbəc a tɔkɔ oloku mɔ itɔ teyi. Kɔ ŋaloku: «Mɛlɛkɛ mɔn mɔ!»
15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 Piyɛr nkɔn pəcsut-sut kəsut-sut dəm kumba. Ntɛ ŋaŋgbiti kumba kɔ ŋanəŋk Piyɛr mɔ, kɔ cusu cəwos ŋa.
16 Mas Pedro perseverava em bater e, quando abriram, viram-no, e se espantaram.
17 K'olok-lokərɛ ŋa kəca a ŋacaŋk, k'ɔlɔmər ŋa ntɛ Wəbɛ owurɛ kɔ dəbili mɔ. K'oloku: «Nəloku ti Sak kɔ awɛnc asu.» K'owur k'ɔŋkɔ kəfo kəlɔma.
17 E acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, kɔ pəyamayama pɔpɔŋ peyi asɔdar dacɔ: Akesɔtɔ Piyɛr-ɛ, Deke eyi-ɛ?
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro.
19 Kɔ Herodu osom a patɛn Piyɛr, mba ŋananəŋk fɛ kɔ. K'ombocər asɔdar akakɔ ŋancbum Piyɛr mɔ kiti, kɔ Herodu oloku a padif ŋa. Ntɛ telip mɔ, kɔ Piyɛr ɛyɛfɛ atɔf ŋa Yude, k'ontor dare da Sesari kəkɔcepərɛnɛ di tɛm tɔlɔma.
19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judéia para Cesaréia, ficou ali.
20 Herodu ɛnayi kəyɛfərɛnɛ kɔ aka sədare sa Tir kɔ Sidɔŋ. Mba kətəŋnɛ disrɛ aka sədare sasɔkɔ ŋander ŋabəp Herodu. Ntɛ ŋasɛp kəsɔtər Bəlastus nwɛ ɛnayɔnɛ wətɔmpər ka mes ma kəlɔ disrɛ ma wəbɛ Herodu mɔ, pəmar ŋa kəsɔtər Herodu pəforu, bawo ndɔrɔn tɔf yaŋan yɔncsɔtɔ yeri.
20 E ele estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele, e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz; porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Ntɛ tataka taŋan tɛtəŋnɛ tɛmbəp mɔ, kɔ Herodu ɛmbɛrnɛ yamos yɔn ya dɛbɛ, pəndɛ nde aŋgbancan ŋɔn pəclok-lokər ŋa.
21 E num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes fez uma prática.
22 Tɛm ntɛ afum fəp ŋanckulɛ-kulɛ, a ŋacloku: «Bafɔ dim da fum dɔ dandɛ, mba da kanu dɔ!»
22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem.
23 Gbəncana babɔkɔ kɔ mɛlɛkɛ ma Wəbɛ mosut kɔ, bawo ɛnayek-yekəs fɛ Kanu, kɔ yɛt yoncop kəsɔm kɔ, k'efi.
23 E no mesmo instante feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus e, comido de bichos, expirou.
24 Toloku ta Wəbɛ tɛncsam oŋ kəsam dəm tɔckɔ kiriŋ.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Barnabas kɔ Sol ntɛ ŋalip kəkɔtɛnɛ kəsom kəŋan nde dare da Yerusalɛm mɔ, kɔ ŋalukus, ŋaclɛkɛnɛ Isaŋ, nwɛ ancdeŋər tewe ta «Mark» mɔ.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.