Gênesis 43
Oniyan (BSC) vs NVT
1 Ɓarikan enjo eŋ mokuma xuma bax gër ebar ed Kanahaŋ.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 And faỹ këni eƴamb ƴamb ed yëcëgu bani gër Misëra aŋ, sëm ireɓën re ko: «Ɓakayin enëɓo yëcënëgu tëkër eƴamb ƴamb in.»
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 Yaka ko Yuda: «Alëngw ar ebar ed Misëra an, aye fel baɓo: “Angëmëne an tëfërëgu ex na gë aɓaỹe arewën, ala aŋun teɓëɗ na ene watëre.”
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 Awa angëmëne aw̃a w̃a këƴ eƴo teɓ mi tëfër gë aɓaỹe areɓi, aŝëla këmi ŝëla mi yëcënëgu eƴamb ƴamb in.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Ɓari angëmëne aƴ ma ex na eƴo teɓ mi ƴe gë mëŋ, ami ƴe na ngëŋ, gayik ala ajo are re ko: “Ala aŋun teɓ na ene watëre angëmëne aɓaỹe arewën axo gi ex na gë wën”.»
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Ata re ko Isërayel: «Inew̃a felaxën bano ala ajo mëne aɓaỹe arewën ɓayiwëk na? Wën w̃enan ke ɗe!»
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 Yaka këni: «Yama mëŋ ga w̃ëkara këɓo endeɓi eŋ, do gë end gër ed xaniw këmi eŋ nde. Aw̃ëka w̃ëka këɓo: “Ga ko liya nde ɓayi ko sorix irewën? Imaỹe icëxe nde ŝot këno na?” Ɓiyi ayaka fo yaka këmi omëka odexëm ok. Axor nde xorëdomi mi nang mëne ata ko re: “Mëlanëgune aɓaỹe arewën!”»
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 Ata Yuda fel këŋo Isërayel: «Faba, teɓëlo Beŋëŝame mi tëfër gë wëno. Ƴelemi gë mëŋ ga ỹandi ỹandi këɓo ene ɓayiye ɓëɓëngw, wëj, gë ɓiyi, do gë oxun oreɓi oŋ.
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 Wëno ex anëkona arexëm an, wëno këƴe w̃ëkaɗ endexëm eŋ. Din ir din këmi w̃enan angëmëne ami maỹilinëgu ex na, angëmëne ami maŝati ex na Beŋëŝame.
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Nëkoɗa ɓiyi anëka ɓakar domi ɓaki, kido abaƴo h̃ëpeli na.»
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 Ata Isërayel, sëm ireɓën, re ko: «Gayikako mondako ex, eŋo kën ri: cëlin gër ɓamote ɓandewën ɓeɓër gër ebar edeɓi elo ro ɓën, ɓeɓër këno fupaxënëx ala ajo: ogu onëngax, gë dingën, gë ɓeɓëlamb, do gë ongërëŝa.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Meɗin nëmëc koɗi in: ir këno w̃aŝëx in, do gë ir kën yëcëraxënëgu in. Ɓakaliyin koɗi ir ŝël bani gër ojaɓote odewën in. Ɓamat axaŝa xaŝa këni.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Awa tëfërin gë aɓaỹe arewën an, ɓakayin gër ala ajo.
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Kaxanu, mëŋ ar xorëk ɓeỹ ɗek an, dilexo gër emëkw ed ala ajo axaỹënan irewën in. Do teɓëtuɗëleŋun en maỹiw gë aɓaỹe arewën ak, do gë Beŋëŝame ak! Wëno cëŋ, angëmëne anemëran këme nemëran wën oɓaŝ oram ol, nemëralexe.»
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 Ɓosëñiw̃ ɓor Yakob w̃ëlali këni ɓeɓër këno fupaxënëx ala ajo ɓën, ɓakali këni koɗi in në ɓakanji ɓaki, ang ỹap bax ak, do sëfër këni gë Beŋëŝame. Ŝëla këni gër ebar ed Misëra, do h̃at këni gër Yosef.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 And wat ko Yosef mëne gë Beŋëŝame ak ƴow këni aŋ, fel këŋo alëngw ar iciw̃ indexëm an: «Mëlalëɓi ɓela ɓëjo gër iciw̃. Ŋaŝëlëɓi oyel do cemëranëxëyëɓi. Gayikwa ɓela ɓëjo gë wëno këmi ƴambëra goyat.»
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 Asoŝan ajo ri ko end fel baŋo Yosef eŋ, w̃ëla këɓi gër Yosef ɓën.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 And w̃ëla kënëɓi gër Yosef ɓën aŋ, yëdara këni do këni rend: «Ga w̃ëlaw kënëɓo ako ro, end koɗi ir w̃aŝ bani gër ojaɓote odeɓi and ƴow bane añanar eŋ ex ɗe. Aw̃ëlën kënëɓo w̃ëlën, enëɓo tërara gë opali ak, do enëɓo di okaɗëp!»
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Ata yeƴaneli këno anëkona ar iciw̃ ind Yosef an gër ebët ed iciw̃.
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 Re këni: «Axwën, teɓanëlëɓo. Ɓiyi aƴow ƴow bami amat gër eyëc ed eƴamb ƴamb.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 Ga këmi w̃aỹi, h̃at këmi gër ed këmi seyëtand. Ga fëtëra këmi olëɓ oreɓi oŋ, sëk këmi ala kala ang w̃ëlaw baxo ak koɗi ir yëcëraxën ko in polo gër jaɓote irexëm. Nëkoɗ ga ɓakaliw këmi koɗi ijo.
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 Aw̃ëlaw w̃ëlaw këmi koɗi ir këmi yëcaxën eƴamb in, gë ir w̃aŝ bani gër olëɓ oreɓi in, ɓiyi ami nang ex na ba noỹo w̃aŝ këɓo.»
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 Yaka ko alëngw an: «Ñëmin, këren yëdara na! Kaxanu, ar xwën këŋun an, Kaxanu ar yata këŋo sorix irewën an, w̃aŝëk koɗi ijo polo gër ojaɓote odewën. Koɗi irewën in, wëno axana xana këme.» Ata ga fërëtëgu këŋo Simewoŋ, sëk këɓi na gër iciw̃.
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 Ala ajo w̃ëla këɓi lëf gër iciw̃ ind Yosef. Yël këɓi men oŋ do neɓara këni osapar oŋ. Yël këɓi ɓëte opali ok er këni ƴamb in.
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 Yëpëtëra këni ɓeɓër këno fupaxën Yosef ɓën, ŝënixën këno exo maỹiw goyat. Gayikwa afel fel banëɓi mëne na gër iciw̃ ind Yosef këni ƴambëra.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 And h̃atëgu ko Yosef aŋ, fupa këno gë ɓeɓër w̃ëlanëgu bano ɓën, do foxi këni ŋëŝ gër ebar gër lëngw irexëm.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 Ata ga ŝëma këɓi, w̃ëka këɓi: «Sorix irewën, axarëk ar felëra bane an, aye fo nde seɓëgu këno? Ga ko liyand nde ɓayi ko?»
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 Yaka këno: «Xaɗëp ireƴ in, faba ireɓi, aye fo seɓëgu këmo. Ga ko liya ɓayi ko!» Ga rëngw këni, foxi këni.
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 Ata ga rënëta ko Yosef, wat këŋo Beŋëŝame, ar acël amat gë mëŋ an. Re ko: «Ajo nde ex imejanak indewën ind fel bane iŋ?» Ɓaŝ ko: «Kaxanu yëlëlexi oɓetak ol, Asëñiw̃ën!»
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Yosef anëngan nëngan baŋo gër yomb irexëm ga wat këŋo ar acël amat gë mëŋ an. Ata ỹandi këŋo exo tes. Lil ko ɓoxay në aciw̃, do ko sesëxënd.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 And rëxasaw ko aŋ, ŝanëgu ko, do ko xemënarand këdi ko ses. Re ko: «Dëtin ecemar el.»
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 Rëtën këno mëŋ pit. Rëtën kënëɓi pit ɓoɓinëm, pit Ɓëmisëra ɓër bani ƴambërand ɓën, gayikwa Ɓëmisëra ɓën abani w̃a na eni ƴambëra andamat gë ɓërandëw̃ëra and Eber ɓën, aŝëɓa ŝëɓa baɓi.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 Ɓoɓinëm ɓor Yosef ỹëpara këni gër lëngw irexëm. Ỹëpa ko pere ar ebax itoŝan ikarënak an ang ỹapëk oxarënak orexëm ak, felata ko imejanak iŋ, ang ỹapëk ak. Ata këni nëkondërënd ga ŝaran këɓi.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 Yosef re ko enëɓi yëlëra er rëɗën bano mëŋ in. Edët ed Beŋëŝame el xuca bax ɓanjo ed ala kala el, ɗek ang ebani ak. Mondako ŝeɓëra bani xali ỹawëra këɓi.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.