Atos 22
Oniyan (BSC) vs NTLH
1 «Ɓëmaỹe do gë faba ɓën, gërëgako ɓaxëtine mun yaka ga nagaŝan këne ako.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 And wël këno ga ko yeƴan arameyeŋ aŋ, yirëk kaŝ-kaŝ. Ata re ko Pol:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 Wëno Aŝëwif hi këme, gër Tarës ir Silisi rëw̃ këne, fëco gër ebar ed Sisili. Ɓarikan ro gër Yerusalem raf këme do Gamaliyel sëƴali ke me tëfënd ŝenene acariya and ɓëxarëk ɓëreɓi aŋ. Mbaŋ baxe ɓalënd end Kaxanu eŋ ang këŋun ɓalënd wën ɗek doro ak.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Arixëra rixëra këmëni xali eni cës ɓër sëfëk Cale ind Axwën ɓën. Axap bamëni xapënd mëni mëlaxën gër epëra ɓësoŝan ɓën do gë ɓësoxari ɓën.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Aŝaɗaxan alëngw an do gë ɗek ɓër ex gër Amara and ɓëxarëk ɓën, otede odam exëni. Ɓën dëŋ ỹëgwën baxe okayëta od bame w̃ëland gër ɓëmaỹe ɓënd lëgëk gër Damas. Do wëno mëŋ bame ƴexënënd mëni kapëgu ɓërëw̃ak ɓën do mëni mëlaw ro gër Yerusalem mëni kaɗacati gë toro iŋ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «Ga hi këme gër fëña do ga këme ri me ŋat gër Damas, eñan eŋ keŋ gër gaf, watëgu këme bërëxaɗët angoɓen ga h̃oɓaw ke elod gër orën do xul ke.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Wëc këme ɓëɗëcët gër ebar do këme wëlënd oniw̃ ga ke w̃ëka: “Sol, Sol inew̃a këƴe rixëraxënënd?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Yaka këme: “Wëj noỹo wa hi këƴ Axwën?” Yaka ke: “Wëno ex Yesu Iɓënasaret, ar këƴo rixërand an.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ɓër enga endam ɓën awat wat bani angoɓen aŋ ɓari ani wël bana oniw̃ or ar baxe yeƴanelind ol.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Ata w̃ëka këme: “Inew̃a këme ri Axwën?” Yaka ke Axwën an: “Kanil eƴ ŋat gër Damas, fën këni felëx ɗek er ỹapëk eƴ di in.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ga nemëra këme ɓëɗ-ɓëɗ në end enjaran end angoɓen and wat bame eŋ, ɓër sëfër bami ɓën las këne monas fo xali h̃ateli këne gër Damas.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «Xarak na gër angol and Damas, asoŝan ar ŝenene paɓ gë acariya hi bax na do bano w̃acënd Ananiyas. Ɓëŝëwif ɓër gër Damas ɓën ɗek enjekax fo bani reƴand endexëm eŋ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Mëŋ xacaw baxe, re ko: “Aɓaỹe Sol, watëral gaŝëxe.” Sam ga yeƴan ko mondako, wëno ŝiw̃ëta këme do wat këmo.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Ɓaŝ ko: “Kaxanu, mëŋ ar yata këɓi ɓëxarëk ɓëreɓi an, yata ki wëj ɓëte eƴ nangaxën oñandi odexëm ok, eƴo wat Ar ŝenene an, do eƴ wël eyeƴan el gër etëỹ edexëm dëŋ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Wëj sede irexëm këƴ hi, gër lëngw ir ɓela ɗek këƴ ỹana eƴ kwëŝand eƴ deƴaraxën er wat këƴ do wël këƴ in.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Do gërëgako ine këƴ ŝënind? Kanil eni ɓuyi! Dëxëtalex ɓeñëŋënax ɓendeƴ ɓeŋ and këƴ ŝale gër ow̃ac orexëm aŋ.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «Ga ɓakaw këme gër Yerusalem ro, këme ŝalerand gër Aciw̃ and Kaxanu, ata lakeli këme.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Wat këmo Axwën an ga ke fel: “Maral eƴ can aỹand angol and Yerusalem aŋ gayik ɓër lëgëk ro ɓën ani ɓaxët na osede oreƴ ol.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Yaka këmo: “Axwën ɓën dëŋ aye ga nang këni wa mëne wëno amat amat bame sëfënd ɓaciw̃ ɓacaleya ɓaŋ gër ocal od ɓërëw̃ak endeƴ ɓën. And këmëni sëra aŋ, mëni këmëra do mëni përa.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Do and law̃ këno Ecen, sede ireƴ aŋ, wëno dëŋ na bame. Aŝëkwa ŝëkwa bamëni ɓër law̃ këŋo ɓën do lëkayan bamëni ɓanjëm ɓandeɓën ɓaŋ.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ata Axwën an fel ke: “Ƴel gayik caw këmi law̃ën, gër ɓër ax gi ex na Ɓëŝëwif.”»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Mondako ɓaxët bano xali h̃at ko gër eyeƴan elo. Ɓarikan xeỹ këni ŝor: «Ala arako rako an, ar eɗaw̃ ex! Ax ñap ex na exo ɓayi ga ko liya gër ebar!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ata ga logën këɓi këni xeỹ, këni ŝuɗëtand ɓanjëm ɓaŋ do këni xaninënd ƴaŋ eɓëkwërëɓëkw el.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Emun end ocoroɗa eŋ fel këɓi odexëm eno ɗënëx Pol gër akëɓe and gë oxaỹ do eno cew̃ërax. Mondako bax eno nëỹali exo deƴa në end ine këno yoɓalixënënd ɓela ɓën.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ɓarikan and xap këno eno cew̃axën aŋ, Pol w̃ëka këŋo alëngw ar ocoroɗa an: «Aỹap nde ỹapëk paɓ gë acariya andewën aŋ eno cew̃ gë ogux ar xwën këŋo owun or Rom an, xarak ano kiti ex na pere?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Sam ga wël ko eyeƴan elo, alëngw ar ocoroɗa an ƴe ko gër emun endeɓën do w̃ëka këŋo: «Mondake këƴ ri? Ala ajo ar xwën këŋo owun or Rom exo ɗe!»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Emun end ocoroɗa eŋ ƴow ko do re ko: «Wëj pelële fa, ar xwën këŋo owun or Rom nde hi këƴ?» Yaka këŋo Pol: «Iyo, ar xwën këŋo owun or Rom hi këme.»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Re ko ɓëte emun end ocoroɗa eŋ: «Wëno koɗi ir ɓon nëcët këme me gixën ar xwën këŋo owun or Rom?» Re ko Pol: «Do wëno mondëw̃eli rëw̃eli këne.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ataŋ nacëta këni ɓër hi bax eŋo mëkara ɓën. Emun end ocoroɗa eŋ yëdara ko ga nang ko mëne Pol ar xwën këŋo owun or Rom hi ko xarak mëŋ re bax eno kap.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Në ecan ijo, ga ỹandi këŋo exo nang aye në end ine këno lëxwaxënënd Ɓëŝëwif ɓën, re ko eno pëtëgu Pol. Fel këɓi ɓëŝaɗaxan ɓëlëngw ɓën do gë Amara and ɓëxarëk ɓër Ɓëŝëwif aŋ ɗek eni ɓarër. Ga w̃ëlaw këŋo Pol xwëŝan këŋo mërëxand ireɓën.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.