2 Coríntios 7
Oniyan (BSC) vs VC
1 Wën ɓër ke ɓalënd mbaŋ ɓëjo, gayikako ɓendako rako ɓeƴa këɓo Kaxanu, mënënëne ɓeman ɓeŋ do gë onden oŋ, eɓuyaraxik kërex gi na. Teɓëne ow̃ënëk ol ex paỹaya gër anjiỹ and Kaxanu.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ɓalindëleŋun endeɓi eŋ gë ow̃ëkw orewën! Ɓiyi cëŋ ala amo menan ex na, ala amo ɗëxëlëx ex na, ala amo ƴamba ex na.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ax gi ex na mun kiti këme rexënënd eŋo, gayikwa anëka fel bamun: «Ang këɓo ɓalënd endewën gër ow̃ëkw oreɓi ak din kë ɓayi: këmi liyand nde, ba ŝës këmi nde.»
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ekwëta ed xwëta këmun el, mbaŋ rafëk. Mbaŋ ke nënganënd endewën eŋ, mo kemën dëŋ ke xemënënd, ado ɗek hi këme onënga ol mërëxand ir oƴot od hi këɓo ok.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Enimin, elod ga h̃at këmi gër ebar ed Masedëwan, ami cot ex na gë tëkër ak eteyëta el. Mocënd ŝënd bami gand ed ex yo gë emereli ed banëɓo w̃erelind ɓër fac el, do gë anjiỹ and gër ow̃ëkw oreɓi aŋ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ɓarikan Kaxanu, mëŋ ar këɓi xemënënd ɓër kë ɓanand an, axemën xemën këɓo and h̃atëgu ko Tit aŋ.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ado ax gi ex na ga h̃atëgu ko Tit fo xemën këɓo. Ɓarikan gë ekemën ed xemënëgu këno wën el, xemënati këɓo. Asëfëtanati sëfëtanati këɓo ang këŋun ɓalënd endeɓi ak, ang sesëra kën në endeɓi ak, do ang kën ɓalëkënalind endam ak. Ata wëno ɗek eme onënga ol.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Angëmëne në end kayëta iŝëxe ir ỹëgwënëli këmun in ŝaminara ban, axe cena ex na. Eyo, anang nang këme mëne në end kayëta ijo aŝamina ŝamina ban amëd. Ɓamat aŝena ŝena ke,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 ɓarikan gërëgako, anëngandëra ke nëngandërand. Axe nëngandërand na ɗe në end ga ŝamina ban, ɓarikan gayik ecamina elo anëngwët nëngwëtëk ow̃ëkw orewën oŋ. Ecamina elo end h̃an ko Kaxanu eŋ rik. Ɓiyi cëŋ, eñëŋënax gematak amun denan ex na.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Enimin, ecamina ed në end Kaxanu el, anëngwët kë nëngwëtënd ɗek ola el. Aw̃ëla kë w̃ëland gër apexa, do ala aŋo cenand na. Ɓarikan, ecamina ed në end ɓend gër ngwën ro el, anemin kë neminënd.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Awa watin ngwa gërëgako er ŝot kën gë ecamina ed në end Kaxanu in: oɓal osëm! Ado nëmëc na, ayaka yaka kën, axoỹ xoỹ kën, ayëdara yëdara kën, aɓal këŋun ɓalënd endeɓi eŋ, aƴakëraxi këŋun ƴakëraxind endeɓi eŋ, aw̃a w̃a kën mëne ŝenene dëŋ rexëra këmun! Ado aŝanaya ŝanayak mëne aw̃ën w̃ën kën gër endeƴ eŋo.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Awa angëmëne aỹëgwënëli ỹëgwënëli këmun, ax gi ex na mo dexëra ar w̃endërak an, ba ar w̃enan këno an. Ɓarikan en wataxën gë ɓangës ɓandewën ɓaŋ dëŋ oɓal osëm or këŋun ɓalënd endeɓi eŋ, gër lëngw ir Kaxanu.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Mëŋ ex, ɓiyi mbaŋ xemën këɓo endeƴ eŋo.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Angëmëne wën aŝëkw bamun ŝëkwënd ogës od Tit, axe cëfënan ex na. Ɓarikan ang bamun felënd din ɗal ak, mondako fo ŝanayak mëne ecëkw ed bamun ŝëkwënd ogës odexëm el, ɗal dëŋ ex.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ata Tit nëmëc këŋo ɓalënd endewën eŋ, ga ko xwitand ang bano ɓaxëtënënd ak. Gayikwa axwëtaya xwëtaya bano, ang bano fëɓënd do ban rëgënd endexëm ak.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Wëno cëŋ, anëngandëra ke nëngandërand ga xor këme mun kwëta gër end ex yo.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.