Gênesis 42
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NVT
1 Toâq Yacốp sâng noau pai cruang Ê-yip-tô bữn crơng sana, ngkíq án atỡng con samiang án neq: “Nŏ́q anhia manoaq tacu cloân chu manoaq sâng?”
1 Quando Jacó soube que no Egito havia cereais, disse a seus filhos: “Por que vocês estão aí parados, olhando uns para os outros?
2 Án pai ễn neq: “Cứq sâng noau pai tâng cruang Ê-yip-tô bữn crơng sana. Cóq anhia sễng pỡ ki, chỡng crơng sana yỗn hái têq bữn tamoong cớp vớt tễ cuchĩt khlac.”
2 Ouvi dizer que há cereais no Egito. Desçam até lá e comprem cereais em quantidade suficiente para nos mantermos vivos. Do contrário, morreremos”.
3 Ngkíq, máh ai Yô-sep muoi chít náq sễng pỡ cruang Ê-yip-tô yỗn chỡng crơng sana.
3 Então os dez irmãos mais velhos de José desceram ao Egito para comprar cereais.
4 Ma Ben-yamin a‑ễm Yô-sep, ki Yacốp tỡ yỗn pỡq cớp máh ai án, yuaq án ngcŏh Ben-yamin tamóh ŏ́c croŏq.
4 Mas Jacó não deixou Benjamim, o irmão mais novo de José, ir com eles, pois tinha medo de que algum mal lhe acontecesse.
5 Ngkíq máh con samiang I-sarel pỡq pỡ cruang Ê-yip-tô. Cỗ tian tâng cruang Cana-an ŏ́q lứq crơng sana, alới yoc ễ pỡq chỡng crơng sana machớng cũai canŏ́h chỡng tê.
5 Os filhos de Jacó chegaram ao Egito junto com outros para comprar mantimentos, porque também havia fome em Canaã.
6 Tangái ki Yô-sep cỡt sốt nheq tâng cruang Ê-yip-tô; ống án toâp têq chếq crơng sana ki yỗn cũai ca toâq pỡ cruang Ê-yip-tô. Ngkíq máh ai Yô-sep toâq pỡ án cớp cucốh cucũoi choâng moat án.
6 Uma vez que José era governador do Egito e o encarregado de vender cereais a todos, foi a ele que seus irmãos se dirigiram. Quando chegaram, curvaram-se diante dele com o rosto no chão.
7 Toâq Yô-sep hữm máh ai án, án sacoal alới. Ma án táq nan tỡ sacoal. Chơ án táq ntỡng cớp alới canháng lứq. Án blớh alới neq: “Tễ léq anhia toâq?”
7 José reconheceu os irmãos de imediato, mas fingiu não saber quem eram e lhes perguntou com aspereza: “De onde vocês vêm?”. “Da terra de Canaã”, responderam eles. “Viemos comprar mantimentos.”
8 Tam Yô-sep sacoal máh ai án, alới tỡ bữn sacoal noâng án.
8 Embora José tivesse reconhecido seus irmãos, eles não o reconheceram.
9 Chơ Yô-sep chanchớm loah tễ ŏ́c án rláu mpáu, toâq án hữm máh ai án. Ngkíq án pai chóq alới neq: “Anhia la cũai pỡq tutuaiq cruang nâi. Anhia toâq pỡ nâi, cỗ yoc ễ dáng ntốq aléq ieuq tâng cruang nâi.”
9 José se lembrou dos sonhos que tivera a respeito deles muitos anos antes e lhes disse: “Vocês são espiões! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
10 Ma máh ai án ta‑ỡi neq: “Cucốh achuaih ơi, tỡ cỡn ngkíq; hếq la cũai táq ranáq yỗn achuaih toâq pỡ nâi cỗ yoc ễ chỡng crơng sana.
10 “Não, meu senhor!”, responderam eles. “Seus servos vieram apenas para comprar mantimentos.
11 Nheq tữh hếq nâi la muoi mpoaq. Hếq la cũai tanoang tapứng. Hếq la tỡ cỡn cũai toâq tutuaiq.”
11 Somos todos irmãos, membros da mesma família. Somos homens honestos, meu senhor, e não espiões!”
12 Ma Yô-sep pai sĩa neq: “Anhia pai tỡ bữn lứq. Anhia toâq yoc ễ nhêng maléq rêng cruang nâi.”
12 Mas José insistiu: “São espiões, sim! Vieram para descobrir os pontos fracos de nossa terra”.
13 Ma alới ta‑ỡi loah neq: “Hếq abŏh nâi la muoi chít la bar náq sễm ai. Hếq la muoi mpoaq sâng, ỡt tâng cruang Cana-an. Sanua con ralŏ́h mpoaq hếq noâng ỡt cớp án. Ma bữn muoi lám ễn con samiang án khoiq pứt chơ.”
13 Eles disseram: “Senhor, na verdade, nós, seus servos, éramos doze irmãos, todos filhos de um homem que vive na terra de Canaã. Nosso irmão mais novo está em casa com o pai, e um de nossos irmãos já não está conosco.”
14 Yô-sep ta‑ỡi alới neq: “Lứq pĩeiq cứq pai adớh anhia toâq tutuaiq.
14 José, porém, continuou a insistir: “Como eu disse, vocês são espiões!
15 Cứq ễ chim salĩq anhia muoi ŏ́c nâi. Cứq arô ramứh puo cớp thễ dũan cớp anhia neq: Khân anhia tỡ bữn dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ nâi, ki lứq samoât anhia tỡ têq loŏh tễ nâi.
15 Mas há uma forma de verificar sua história. Juro pela vida do faraó que vocês só deixarão o Egito quando seu irmão mais novo vier para cá.
16 Ngkíq anhia cóq ớn manoaq tễ tỗp anhia chu coâiq a‑ễm ralŏ́h anhia, yỗn án toâq pỡ nâi. Máh canŏ́h ki cóq ỡt tâng cuaq nâi voai. Cứq chim salĩq parnai anhia pai, lứq ma tỡ bữn. Khân tỡ bữn lứq, ki anhia la cũai toâq tutuaiq ơiq.”
16 Um de vocês deve buscá-lo. Os outros ficarão presos aqui. Então veremos se sua história é verdadeira ou não. Pela vida do faraó, se não tiverem um irmão mais novo, saberei com certeza que são espiões”.
17 Chơ Yô-sep ớn noau kháng nheq alới tâng cuaq, pái tangái.
17 Então José os colocou na prisão por três dias.
18 Vớt pái tangái, Yô-sep atỡng alới neq: “Khân anhia trĩh parnai cứq, ki anhia bữn tamoong. Yuaq cứq yám noap Yiang Sursĩ.
18 No terceiro dia, José lhes disse: “Sou um homem temente a Deus. Façam o que direi e viverão.
19 Khân anhia ma lứq tanoang, ki yỗn manoaq tễ anhia ỡt loah tâng cuaq nâi. Ma canŏ́h ki, dững achu crơng sana nâi dŏq siem cũai tâng dống sũ anhia.
19 Se são mesmo homens honestos, escolham um de seus irmãos para continuar preso. Os demais podem voltar para casa com cereais para seus parentes que estão passando fome.
20 Ma cóq anhia dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ cứq. Khân anhia táq ngkíq, máh parnai anhia pai ki lứq pĩeiq, cớp anhia tỡ bữn cuchĩt.”
20 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo. Com isso, provarão que estão dizendo a verdade e não morrerão”. Eles concordaram e,
21 Alới manoaq táq ntỡng cớp manoaq neq: “Lứq samoât, hái khoiq táq lôih chóq a‑ễm hái chơ. Bo ki hái hữm mứt pahỡm án túh ngua lứq; án sễq hái acláh, ma hái tỡ bữn tamứng. Yuaq ngkíq, ŏ́c bap ki toâq loah pỡ hái.”
21 conversando entre si, disseram: “É evidente que estamos sendo castigados por aquilo que fizemos a José tanto tempo atrás. Vimos sua angústia quando ele implorou por sua vida, mas nós o ignoramos. Por isso estamos nesta situação difícil”.
22 Ma Ruben atỡng alới neq: “Cứq khoiq sưoq anhia pai: Chỗi táq sâuq ntrớu chóq án. Ma anhia tỡ bữn tamứng cứq. Sanua tôt tễ aham án tahóc ễ toâq loah pỡ hái.”
22 Rúben disse: “Não lhes falei que não pecassem contra o rapaz? Mas vocês não quiseram me ouvir. Agora, temos de prestar contas pelo sangue dele!”.
23 Máh ai án tỡ bữn dáng pai Yô-sep dáng santoiq alới pai, yuaq bữn cũai parlong parnai yỗn án dáng.
23 Não sabiam, porém, que José os entendia, pois falava com eles por meio de um intérprete.
24 Ngkíq Yô-sep pỡq chíq tễ máh ai án, cớp án nhiam. Moâm ki, án píh loah cớp atỡng alới ễn. Ma án rưoh Si-mê-ôn tễ tỗp alới, cớp án ớn noau chŏ́q Si-mê-ôn choâng moat máh ai án.
24 José se afastou dos irmãos e começou a chorar. Quando se recompôs, voltou a falar com eles. Escolheu Simeão e mandou amarrá-lo diante dos demais.
25 Moâm ki, Yô-sep ớn cũai táq ranáq án tadĩng saro chóq tâng bau ai án. Cớp án ớn noau culáh loah práq tỗp alới. Práq cũai aléq cóq chóq loah tâng bau cũai ki. Dếh yỗn dũ náq bữn sanyam hỡ. Ngkíq nheq ramứh ki noau táq yỗn sễm ai án.
25 Em seguida, José ordenou que seus servos enchessem de cereais os sacos que os irmãos haviam trazido e, em segredo, devolvessem o pagamento, colocando o dinheiro na boca de cada saco. Também mandou que lhes dessem mantimentos para a viagem, e assim fizeram.
26 Chơ alới patiang moâm nheq máh crơng sana tâng cloong aséh dễn.
26 Os irmãos colocaram os sacos de cereal sobre seus jumentos e partiram de volta para casa.
27 Tữ toâq pỡ ntốq alới ễ rlu sadâu, bữn manoaq pớh muoi bau yoc ễ yỗn aséh dễn cha. Ngkíq án hữm práq án ỡt tâng ngoah bau ki.
27 Contudo, quando um deles abriu a bagagem a fim de pegar cereal para seu jumento, encontrou o dinheiro na boca do saco.
28 Chơ án pai cớp sễm ai án neq: “Práq cứq noau culáh loah. Anhia nhêng nâi! Práq nâi ỡt tâng bau cứq.”
28 “Vejam só!”, exclamou para seus irmãos. “Devolveram meu dinheiro; está aqui no saco!” O coração deles desfaleceu e, tremendo, disseram uns aos outros: “O que Deus fez conosco?”.
29 Toâq alới chu toâq pỡ Yacốp mpoaq alới pỡ cruang Cana-an, alới atỡng loah máh ramứh alới khoiq hữm chơ.
29 Quando os irmãos chegaram à casa de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo que havia acontecido com eles.
30 Alới pai neq: “Manoaq ca cỡt sốt tâng cruang Ê-yip-tô, án táq ntỡng santoiq canháng lứq chóq hếq. Án pai hếq cỡt cũai pỡq tutuaiq cruang án.
30 Disseram: “O homem que governa o país falou conosco asperamente e nos acusou de sermos espiões em sua terra,
31 Ma hếq ta‑ỡi án neq: ‘Hếq la cũai tanoang lứq. Hếq tỡ cỡn cũai pỡq tutuaiq cruang nâi.
31 mas nós lhe garantimos: ‘Somos homens honestos, e não espiões.
32 Hếq muoi chít la bar náq la sễm ai muoi mpoaq. Ma bữn manoaq khoiq pứt chơ. Cớp bữn manoaq a‑ễm ralŏ́h ỡt cớp mpoaq hếq sanua tâng cruang Cana-an.’
32 Somos doze irmãos, filhos do mesmo pai. Um de nossos irmãos já não está conosco, e o mais novo está em casa com nosso pai, na terra de Canaã’.
33 Tữ cũai sốt cruang ki sâng ngkíq, án atỡng hếq neq: ‘Khân anhia tanoang tapứng, cóq anhia táq muoi ramứh neq: Yỗn manoaq tễ anhia ỡt loah cớp cứq. Ma canŏ́h, ki yỗn dững achu crơng sana nâi dŏq siem dống sũ anhia.
33 “Então o homem que governa o país disse: ‘Saberei com certeza se vocês são homens honestos da seguinte forma: deixem um de seus irmãos comigo e voltem para casa levando cereais para seus parentes que estão passando fome.
34 Ma cóq anhia dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ cứq. Ngkíq cứq têq dáng anhia tỡ bữn toâq tutuaiq cruang cứq, cớp máh santoiq anhia pai ki lứq pĩeiq. Chơ cứq culáh loah ai anhia, cớp anhia têq chếq chỡng tâng cruang nâi hỡ.’”
34 Tragam-me, porém, seu irmão mais novo e saberei que são homens honestos, e não espiões. Então eu lhes devolverei seu irmão, e vocês poderão negociar livremente nesta terra’”.
35 Moâm alới pai ngkíq, alới satốh saro tễ bau. Dũ náq hữm loah caryớm práq alới tâng bau. Tữ alới hữm práq ki, alới cớp mpoaq alới sâng croŏq lứq tâng mứt.
35 Ao esvaziarem os sacos, viram que dentro de cada um havia uma bolsa com o dinheiro do pagamento pelos cereais. Os irmãos e o pai ficaram apavorados quando viram as bolsas de dinheiro.
36 Ma Yacốp mpoaq alới pai neq: “Anhia táq yỗn cứq pứt loah con ễn. Yô-sep khoiq pứt chơ. Sanua Si-mê-ôn ễn pứt. Ma noâng anhia yoc ễ ĩt Ben-yamin ễn. Nŏ́q máh ŏ́c tỗiq bap nâi toâq níc pỡ cứq?”
36 Jacó disse: “Vocês estão tirando meus filhos de mim! José se foi, Simeão não está aqui, e agora querem levar Benjamim também. Tudo está contra mim!”.
37 Ruben atỡng mpoaq án neq: “Khân cứq tỡ bữn dững Ben-yamin chu loah pỡ mpoaq, ki mpoaq cachĩt chíq bar náq con samiang cứq. Sễq mpoaq chiau Ben-yamin yỗn cứq bán kĩaq. Cứq lứq dững án chu loah pỡ mpoaq.”
37 Então Rúben disse ao pai: “Se eu não trouxer Benjamim de volta, o senhor pode matar meus dois filhos. Eu me responsabilizo por ele e prometo trazê-lo de volta”.
38 Ma Yacốp ta‑ỡi loah án neq: “Cứq tỡ bữn pruam yỗn con samiang cứq nâi pỡq cớp anhia. Ai án khoiq cuchĩt chơ. Ma noâng ống án toâp tễ mpiq ki. Khân án ramóh ŏ́c croŏq tâng rana bo anhia pỡq, ki anhia táq yỗn cứq cũai thâu nâi bữn sâng ngua la‑ỡq. Chơ ễ cuchĩt toâp.”
38 Jacó, porém, respondeu: “Meu filho não descerá com vocês. Seu irmão José morreu, e Benjamim é tudo que me resta. Se alguma coisa acontecesse com ele na viagem, vocês me mandariam velho e infeliz para a sepultura”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.