Gênesis 42
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARA
1 Toâq Yacốp sâng noau pai cruang Ê-yip-tô bữn crơng sana, ngkíq án atỡng con samiang án neq: “Nŏ́q anhia manoaq tacu cloân chu manoaq sâng?”
1 Sabedor Jacó de que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais aí a olhar uns para os outros?
2 Án pai ễn neq: “Cứq sâng noau pai tâng cruang Ê-yip-tô bữn crơng sana. Cóq anhia sễng pỡ ki, chỡng crơng sana yỗn hái têq bữn tamoong cớp vớt tễ cuchĩt khlac.”
2 E ajuntou: Tenho ouvido que há cereais no Egito; descei até lá e comprai-nos deles, para que vivamos e não morramos.
3 Ngkíq, máh ai Yô-sep muoi chít náq sễng pỡ cruang Ê-yip-tô yỗn chỡng crơng sana.
3 Então, desceram dez dos irmãos de José, para comprar cereal do Egito.
4 Ma Ben-yamin a‑ễm Yô-sep, ki Yacốp tỡ yỗn pỡq cớp máh ai án, yuaq án ngcŏh Ben-yamin tamóh ŏ́c croŏq.
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó na companhia dos irmãos, porque dizia: Para que não lhe suceda, acaso, algum desastre.
5 Ngkíq máh con samiang I-sarel pỡq pỡ cruang Ê-yip-tô. Cỗ tian tâng cruang Cana-an ŏ́q lứq crơng sana, alới yoc ễ pỡq chỡng crơng sana machớng cũai canŏ́h chỡng tê.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel; porque havia fome na terra de Canaã.
6 Tangái ki Yô-sep cỡt sốt nheq tâng cruang Ê-yip-tô; ống án toâp têq chếq crơng sana ki yỗn cũai ca toâq pỡ cruang Ê-yip-tô. Ngkíq máh ai Yô-sep toâq pỡ án cớp cucốh cucũoi choâng moat án.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra; e os irmãos de José vieram e se prostraram rosto em terra, perante ele.
7 Toâq Yô-sep hữm máh ai án, án sacoal alới. Ma án táq nan tỡ sacoal. Chơ án táq ntỡng cớp alới canháng lứq. Án blớh alới neq: “Tễ léq anhia toâq?”
7 Vendo José a seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer, e lhes falou asperamente, e lhes perguntou: Donde vindes? Responderam: Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 Tam Yô-sep sacoal máh ai án, alới tỡ bữn sacoal noâng án.
8 José reconheceu os irmãos; porém eles não o reconheceram.
9 Chơ Yô-sep chanchớm loah tễ ŏ́c án rláu mpáu, toâq án hữm máh ai án. Ngkíq án pai chóq alới neq: “Anhia la cũai pỡq tutuaiq cruang nâi. Anhia toâq pỡ nâi, cỗ yoc ễ dáng ntốq aléq ieuq tâng cruang nâi.”
9 Então, se lembrou José dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: Vós sois espiões e viestes para ver os pontos fracos da terra.
10 Ma máh ai án ta‑ỡi neq: “Cucốh achuaih ơi, tỡ cỡn ngkíq; hếq la cũai táq ranáq yỗn achuaih toâq pỡ nâi cỗ yoc ễ chỡng crơng sana.
10 Responderam-lhe: Não, senhor meu; mas vieram os teus servos para comprar mantimento.
11 Nheq tữh hếq nâi la muoi mpoaq. Hếq la cũai tanoang tapứng. Hếq la tỡ cỡn cũai toâq tutuaiq.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; os teus servos não são espiões.
12 Ma Yô-sep pai sĩa neq: “Anhia pai tỡ bữn lứq. Anhia toâq yoc ễ nhêng maléq rêng cruang nâi.”
12 Ele, porém, lhes respondeu: Nada disso; pelo contrário, viestes para ver os pontos fracos da terra.
13 Ma alới ta‑ỡi loah neq: “Hếq abŏh nâi la muoi chít la bar náq sễm ai. Hếq la muoi mpoaq sâng, ỡt tâng cruang Cana-an. Sanua con ralŏ́h mpoaq hếq noâng ỡt cớp án. Ma bữn muoi lám ễn con samiang án khoiq pứt chơ.”
13 Eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, outro já não existe.
14 Yô-sep ta‑ỡi alới neq: “Lứq pĩeiq cứq pai adớh anhia toâq tutuaiq.
14 Então, lhes falou José: É como já vos disse: sois espiões.
15 Cứq ễ chim salĩq anhia muoi ŏ́c nâi. Cứq arô ramứh puo cớp thễ dũan cớp anhia neq: Khân anhia tỡ bữn dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ nâi, ki lứq samoât anhia tỡ têq loŏh tễ nâi.
15 Nisto sereis provados: pela vida de Faraó, daqui não saireis, sem que primeiro venha o vosso irmão mais novo.
16 Ngkíq anhia cóq ớn manoaq tễ tỗp anhia chu coâiq a‑ễm ralŏ́h anhia, yỗn án toâq pỡ nâi. Máh canŏ́h ki cóq ỡt tâng cuaq nâi voai. Cứq chim salĩq parnai anhia pai, lứq ma tỡ bữn. Khân tỡ bữn lứq, ki anhia la cũai toâq tutuaiq ơiq.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão; vós ficareis detidos para que sejam provadas as vossas palavras, se há verdade no que dizeis; ou se não, pela vida de Faraó, sois espiões.
17 Chơ Yô-sep ớn noau kháng nheq alới tâng cuaq, pái tangái.
17 E os meteu juntos em prisão três dias.
18 Vớt pái tangái, Yô-sep atỡng alới neq: “Khân anhia trĩh parnai cứq, ki anhia bữn tamoong. Yuaq cứq yám noap Yiang Sursĩ.
18 Ao terceiro dia, disse-lhes José: Fazei o seguinte e vivereis, pois temo a Deus.
19 Khân anhia ma lứq tanoang, ki yỗn manoaq tễ anhia ỡt loah tâng cuaq nâi. Ma canŏ́h ki, dững achu crơng sana nâi dŏq siem cũai tâng dống sũ anhia.
19 Se sois homens honestos, fique detido um de vós na casa da vossa prisão; vós outros ide, levai cereal para suprir a fome das vossas casas.
20 Ma cóq anhia dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ cứq. Khân anhia táq ngkíq, máh parnai anhia pai ki lứq pĩeiq, cớp anhia tỡ bữn cuchĩt.”
20 E trazei-me vosso irmão mais novo, com o que serão verificadas as vossas palavras, e não morrereis. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Alới manoaq táq ntỡng cớp manoaq neq: “Lứq samoât, hái khoiq táq lôih chóq a‑ễm hái chơ. Bo ki hái hữm mứt pahỡm án túh ngua lứq; án sễq hái acláh, ma hái tỡ bữn tamứng. Yuaq ngkíq, ŏ́c bap ki toâq loah pỡ hái.”
21 Então, disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados, no tocante a nosso irmão, pois lhe vimos a angústia da alma, quando nos rogava, e não lhe acudimos; por isso, nos vem esta ansiedade.
22 Ma Ruben atỡng alới neq: “Cứq khoiq sưoq anhia pai: Chỗi táq sâuq ntrớu chóq án. Ma anhia tỡ bữn tamứng cứq. Sanua tôt tễ aham án tahóc ễ toâq loah pỡ hái.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos disse eu: Não pequeis contra o jovem? E não me quisestes ouvir. Pois vedes aí que se requer de nós o seu sangue.
23 Máh ai án tỡ bữn dáng pai Yô-sep dáng santoiq alới pai, yuaq bữn cũai parlong parnai yỗn án dáng.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por intérprete.
24 Ngkíq Yô-sep pỡq chíq tễ máh ai án, cớp án nhiam. Moâm ki, án píh loah cớp atỡng alới ễn. Ma án rưoh Si-mê-ôn tễ tỗp alới, cớp án ớn noau chŏ́q Si-mê-ôn choâng moat máh ai án.
24 E, retirando-se deles, chorou; depois, tornando, lhes falou; tomou a Simeão dentre eles e o algemou na presença deles.
25 Moâm ki, Yô-sep ớn cũai táq ranáq án tadĩng saro chóq tâng bau ai án. Cớp án ớn noau culáh loah práq tỗp alới. Práq cũai aléq cóq chóq loah tâng bau cũai ki. Dếh yỗn dũ náq bữn sanyam hỡ. Ngkíq nheq ramứh ki noau táq yỗn sễm ai án.
25 Ordenou José que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho; e assim lhes foi feito.
26 Chơ alới patiang moâm nheq máh crơng sana tâng cloong aséh dễn.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Tữ toâq pỡ ntốq alới ễ rlu sadâu, bữn manoaq pớh muoi bau yoc ễ yỗn aséh dễn cha. Ngkíq án hữm práq án ỡt tâng ngoah bau ki.
27 Abrindo um deles o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, deu com o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Chơ án pai cớp sễm ai án neq: “Práq cứq noau culáh loah. Anhia nhêng nâi! Práq nâi ỡt tâng bau cứq.”
28 Então, disse aos irmãos: Devolveram o meu dinheiro; aqui está na boca do saco de cereal. Desfaleceu-lhes o coração, e, atemorizados, entreolhavam-se, dizendo: Que é isto que Deus nos fez?
29 Toâq alới chu toâq pỡ Yacốp mpoaq alới pỡ cruang Cana-an, alới atỡng loah máh ramứh alới khoiq hữm chơ.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Alới pai neq: “Manoaq ca cỡt sốt tâng cruang Ê-yip-tô, án táq ntỡng santoiq canháng lứq chóq hếq. Án pai hếq cỡt cũai pỡq tutuaiq cruang án.
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente e nos tratou como espiões da terra.
31 Ma hếq ta‑ỡi án neq: ‘Hếq la cũai tanoang lứq. Hếq tỡ cỡn cũai pỡq tutuaiq cruang nâi.
31 Dissemos-lhe: Somos homens honestos; não somos espiões;
32 Hếq muoi chít la bar náq la sễm ai muoi mpoaq. Ma bữn manoaq khoiq pứt chơ. Cớp bữn manoaq a‑ễm ralŏ́h ỡt cớp mpoaq hếq sanua tâng cruang Cana-an.’
32 somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Tữ cũai sốt cruang ki sâng ngkíq, án atỡng hếq neq: ‘Khân anhia tanoang tapứng, cóq anhia táq muoi ramứh neq: Yỗn manoaq tễ anhia ỡt loah cớp cứq. Ma canŏ́h, ki yỗn dững achu crơng sana nâi dŏq siem dống sũ anhia.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que sois homens honestos: deixai comigo um de vossos irmãos, tomai o cereal para remediar a fome de vossas casas e parti;
34 Ma cóq anhia dững a‑ễm ralŏ́h anhia toâq pỡ cứq. Ngkíq cứq têq dáng anhia tỡ bữn toâq tutuaiq cruang cứq, cớp máh santoiq anhia pai ki lứq pĩeiq. Chơ cứq culáh loah ai anhia, cớp anhia têq chếq chỡng tâng cruang nâi hỡ.’”
34 trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espiões, mas homens honestos. Então, vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Moâm alới pai ngkíq, alới satốh saro tễ bau. Dũ náq hữm loah caryớm práq alới tâng bau. Tữ alới hữm práq ki, alới cớp mpoaq alới sâng croŏq lứq tâng mứt.
35 Aconteceu que, despejando eles os sacos de cereal, eis cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal; e viram as trouxinhas com o dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Ma Yacốp mpoaq alới pai neq: “Anhia táq yỗn cứq pứt loah con ễn. Yô-sep khoiq pứt chơ. Sanua Si-mê-ôn ễn pứt. Ma noâng anhia yoc ễ ĩt Ben-yamin ễn. Nŏ́q máh ŏ́c tỗiq bap nâi toâq níc pỡ cứq?”
36 Então, lhes disse Jacó, seu pai: Tendes-me privado de filhos: José já não existe, Simeão não está aqui, e ides levar a Benjamim! Todas estas coisas me sobrevêm.
37 Ruben atỡng mpoaq án neq: “Khân cứq tỡ bữn dững Ben-yamin chu loah pỡ mpoaq, ki mpoaq cachĩt chíq bar náq con samiang cứq. Sễq mpoaq chiau Ben-yamin yỗn cứq bán kĩaq. Cứq lứq dững án chu loah pỡ mpoaq.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: Mata os meus dois filhos, se to não tornar a trazer; entrega-mo, e eu to restituirei.
38 Ma Yacốp ta‑ỡi loah án neq: “Cứq tỡ bữn pruam yỗn con samiang cứq nâi pỡq cớp anhia. Ai án khoiq cuchĩt chơ. Ma noâng ống án toâp tễ mpiq ki. Khân án ramóh ŏ́c croŏq tâng rana bo anhia pỡq, ki anhia táq yỗn cứq cũai thâu nâi bữn sâng ngua la‑ỡq. Chơ ễ cuchĩt toâp.”
38 Ele, porém, disse: Meu filho não descerá convosco; seu irmão é morto, e ele ficou só; se lhe sucede algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.