Deuteronômio 2
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 “Toâq parsốt, tỗp hái bữn píh loah pỡ ntốq aiq puai rana pỡq chu dỡq mưt Cusâu samoât Yiang Sursĩ khoiq ớn chơ, cớp hái viel tứng-tooc dũn lứq tâng máh dũal cớp cóh cruang Ê-dôm.
1 Moisés disse ao povo: — Então continuamos a viagem pelo deserto na direção do golfo de Ácaba, conforme o
2 “Chơ Yiang Sursĩ atỡng cứq neq:
2 Então o Senhor me disse:
3 ‘Anhia luloah tứng-tooc tâng cruang cóh nâi khoiq dũn lứq chơ, cớp tỗp anhia cóq pỡq chu angia pỡng.
3 “Já faz muito tempo que vocês andam por aí sem rumo. Agora vão na direção do norte.”
4 Án ớn cứq catoaih atỡng anhia neq: Anhia mán ễ pỡq pha máh dũal cớp cóh cruang Ê-dôm, raloan cutễq vil sễm ai anhia, la máh tŏ́ng toiq Ê-sau. Tỗp alới ngcŏh tỗp anhia;
4 E Deus ordenou que eu lhes dissesse: “Vocês vão passar pelo país de Edom, que é dos seus parentes , os descendentes de Esaú. Eles ficarão com medo de vocês, mas tomem cuidado
5 ma anhia chỗi chuaq ralíh ễq yỗn cỡt yúc, yuaq cứq tỡ bữn chiau muoi mễng tễ cutễq alới yỗn anhia. Cứq khoiq chiau cruang Ê-dôm yỗn tŏ́ng toiq Ê-sau.
5 para não provocarem uma luta com eles. Eu não darei a vocês nem mesmo um pedacinho da terra deles, pois foi aos descendentes de Esaú que eu dei o território de Edom.
6 Khân anhia chỡng máh crơng sana cớp dỡq nguaiq tễ tỗp alới, cóq anhia yỗn práq.’
6 Vocês poderão comprar deles a comida e a água que precisarem.”
7 “Cóq anhia sanhữ, Yiang Sursĩ, la Ncháu anhia, khoiq satốh ŏ́c bốn puan yỗn anhia tễ dũ ranáq atĩ anhia táq. Án khoiq chứm siem anhia bo anhia viel pỡq tứng-tooc tâng ntốq aiq la‑a mữt-mữ ki. Án ỡt cớp anhia dũn pỗn chít cumo, cớp anhia tỡ bữn ŏ́q muoi ramứh ntrớu.
7 — Lembrem que o Senhor , nosso Deus, abençoou tudo o que vocês fizeram. Ele não esqueceu vocês durante os quarenta anos em que caminharam por esse enorme deserto. Ele sempre cuidou de vocês, dando-lhes tudo o que precisavam.
8 “Yuaq ngkíq, tỗp hái ma pỡq loah tâng rana pha cruang sễm ai hái, la máh con châu Ê-sau, alới ca ỡt tâng cruang Ê-dôm. Hái viaq tễ rana loŏh tễ vil E-lat cớp vil Ê-si-ôn Ki-bơ. Chơ hái pỡq coah pỡng angia mandang loŏh tâng rana cheq ntốq aiq chu cruang Mô-ap.
8 — Assim rodeamos o país de Edom, deixando o caminho que vai de Elate e Eziom-Geber até o mar Morto e seguindo o caminho que vai até o deserto de Moabe.
9 Yiang Sursĩ pai chóq cứq neq: ‘Chỗi racoâi cớp cũai Mô-ap, la tŏ́ng toiq Lot, tỡ la tutóc ễq alới táq yúc. Cứq khoiq chiau vil Ar yỗn tỗp alới, cớp cứq tỡ bữn yỗn muoi mễng cutễq alới ma cỡt khong tỗp anhia ễn.’”
9 E o Senhor Deus me disse: “Não ataque os moabitas, que são descendentes de Ló, nem entre em luta com eles. Eu dei a eles a cidade de Ar e não darei a você nenhuma parte do país deles.”
10 (Tễ nhũang, cũai E-mim cơi ỡt tâng vil Ar. Tỗp alới rêng, cớp tỗ chác alới toâr sarỡih machớng cũai Anac tê.
10 (Antigamente uma raça numerosa de gigantes fortes, chamados emins, vivia em Ar. Eles eram tão altos como os anaquins , outra raça de gigantes.
11 Máh cũai nâi noau dŏq ramứh Rê-phêm puai ramứh tỗp Anac; ma tỗp Mô-ap dŏq tỗp alới la E-mim.
11 Tanto os anaquins como os emins eram conhecidos como refains ; mas os moabitas os chamavam de emins.
12 Dỡi nhũang tỗp Hô-rit cơi ỡt tâng cutễq Ê-dôm, ma con châu Ê-sau tuih aloŏh tỗp alới. Ma tữ tỗp con châu Ê-sau mut ỡt tâng ntốq ki, alới cachĩt táh nheq cũai Hô-rit, samoât tỗp I-sarel táq chóq cutễq ca Yiang Sursĩ chiau yỗn alới ndỡm tê.)
12 Naquele tempo os horeus viviam em Edom, mas os descendentes de Esaú os expulsaram dali, acabaram com eles e ficaram morando no seu território. Os descendentes de Esaú fizeram a mesma coisa que os israelitas fizeram mais tarde, quando estes tomaram posse da terra que o Senhor lhes tinha dado.)
13 Môi-se atỡng ễn neq: “Chơ tỗp hái yang crỗng Sê-rêt samoât Yiang Sursĩ khoiq ớn.
13 — Depois atravessamos o riacho de Zerede, conforme Deus havia mandado.
14 Ranáq nâi khoiq cỡt pái chít tacual cumo chơ, toâq vớt tỗp hái dễq tễ Cadet Barnia. Nheq tữh tahan thrap ki khoiq cuchĩt nheq, samoât Yiang Sursĩ khoiq pai chơ.
14 Isso foi trinta e oito anos depois de termos saído de Cades-Barneia. Durante esses anos aconteceu aquilo que o Senhor nos tinha dito: morreram todos os homens daquela geração que tinham idade para ir à guerra.
15 Ma bữn atĩ Yiang Sursĩ toâp cachĩt táh dũ náq cũai, toau tỗp alới cỡt pứt nheq.
15 O Senhor ficou contra eles e os foi matando, até que não sobrou mais nenhum deles no acampamento dos israelitas.
16 “Toâq vớt alới cuchĩt nheq,
16 — Depois da morte de todos aqueles homens,
17 Yiang Sursĩ atỡng cứq neq:
17 o Senhor Deus me disse:
18 ‘Tangái nâi cóq anhia pỡq pha cutễq cũai Mô-ap tâng rana pỡq chu vil Ar.
18 “Passe hoje pela cidade de Ar, na fronteira com Moabe.
19 Toâq anhia pỡq chu cutễq tỗp Amôn, tŏ́ng toiq Lot, anhia chỗi racoâi tỡ la tutóc ễq alới cỡt yúc, yuaq muoi mễng tễ cutễq alới la cứq tỡ bữn yỗn anhia ndỡm. Cứq khoiq chiau cutễq ki yỗn tỗp alới chơ.’”
19 Quando chegar à terra dos amonitas, que são descendentes de Ló, não os ataque, nem entre em luta com eles. Eu entreguei a eles a terra de Amom e não darei a você nenhuma parte do país deles.”
20 (Cutễq nâi noau dŏq cutễq tỗp Rê-phêm. Tễ nhũang cũai Rê-phêm ỡt tâng ntốq nâi, ma cũai Amôn ễn ỡt cớp amứh tỗp alới la Sam-sumim ễn.
20 (Essa região é conhecida também como a terra dos refains, uma raça de gigantes que antigamente moravam ali; os amonitas os chamavam de zanzumins.
21 Tỗp alới rêng lứq, cớp tỗ chác toâr sarỡih machớng cũai Anac tê; tỗp alới rêng cớp clứng lứq. Ma Yiang Sursĩ pupứt táh tỗp alới bo tỗp Amôn mut cớp tuih aloŏh nheq tỗp Anac. Chơ tỗp Amôn ễn táng cỡt vil tâng ntốq ki.
21 Havia muitos deles, e eram altos e fortes, como os anaquins. Deus destruiu os zanzumins, e os amonitas ocuparam a região e ficaram morando ali.
22 Yiang Sursĩ khoiq táq machớng ki tê chóq tỗp Ê-dôm, la con châu Ê-sau, tỗp ca ỡt tâng máh dũal cớp cóh cruang Ê-dôm. Yiang Sursĩ pupứt táh nheq tỗp Hô-rit bo tỗp con châu Ê-dôm tuih aloŏh tỗp Hô-rit. Chơ alới ễn táng máh vil ỡt tâng ntốq ki toau tangái nâi.
22 Deus havia feito a mesma coisa em favor dos edomitas, que são descendentes de Esaú: ele acabou com os horeus, e os edomitas ocuparam a terra deles e ali moram até hoje .
23 Ma cutễq mpễr tor dỡq mưt Mê-di-tarian, cũai proai ca toâq tễ cỗn Crêt ỡt tâng ntốq ki. Tỗp alới pupứt táh nheq tỗp Avim, la cũai dâu lứq ỡt tâng ntốq ki, cớp cheng ndỡm nheq máh cutễq coah angia pưn yỗn toau toâq vil Casa.)
23 Os cretenses fizeram a mesma coisa: eles saíram da ilha de Creta, invadiram a terra dos avins, no litoral do mar Mediterrâneo, e foram na direção do sul até a cidade de Gaza. Os cretenses acabaram com os avins e ficaram morando nas cidades deles.)
24 Môi-se atỡng ễn neq: “Toâq hái khoiq pỡq vớt tễ cutễq cũai Mô-ap, chơ Yiang Sursĩ pai chóq cứq neq: ‘Sanua cóq anhia yang crỗng Ar-nôn, yuaq cứq khoiq chiau Si-hôn la puo tỗp Amô-rit, án ca ỡt tâng vil Hê-sabôn, dếh cutễq án hỡ, pỡ talang atĩ anhia. Cóq anhia pỡq chíl cớp cheng ndỡm nheq cutễq Si-hôn.
24 — Depois que atravessamos o país de Moabe, Deus nos disse: “Continuem avançando e atravessem o rio Arnom, pois eu deixarei que vocês derrotem Seom, o rei dos amorreus, que mora na cidade de Hesbom. Lutem contra Seom e tomem posse da terra dele.”
25 Noap tễ tangái nâi toâp, cứq Yiang Sursĩ táq yỗn nheq tữh cũai proai pưn paloŏng cutrúq nâi cỡt ngcŏh lứq anhia. Dũ náq alới cỡt cangcoaih ngcŏh cớp pứt mứt toâq alới sâng tễ ramứh anhia.’”
25 E Deus me disse: “De hoje em diante eu vou fazer com que todos os povos do mundo tenham medo de você. Você será famoso, e, quando ouvirem falar a seu respeito, todos ficarão tão assustados, que tremerão de medo.”
26 “Chơ tễ ntốq aiq Kê-damôt, cứq khoiq ớn cũai ranễng pỡq ramóh Si-hôn la puo vil Hê-sabôn, cớp dững santoiq yỗn ỡt ratoi parnơi neq:
26 E Moisés continuou, dizendo: — Depois, quando estávamos no deserto de Quedemote, mandei que alguns mensageiros levassem ao rei Seom, que morava na cidade de Hesbom, um tratado de paz, com as seguintes condições:
27 ‘Sễq anhia yỗn tỗp hếq pỡq pha cruang cutễq anhia. Tỗp hếq ễ pỡq pha ống tâng rana put sâng, tỡ bữn veh chu atoam tỡ la avêr mŏ.
27 “Pedimos licença para passar pelo seu país. Prometemos andar somente pela estrada, sem sair dela;
28 Cớp sễq anhia chếq máh sana cớp dỡq nguaiq yỗn tỗp hếq. Muoi ramứh sâng hếq yoc ễ bữn, la sễq anhia yỗn hếq pỡq pha cruang cutễq anhia
28 e também pagaremos pela comida e pela bebida que precisarmos. A única coisa que queremos é licença para passarmos pelo seu país
29 yỗn toau hếq pỡq luat crỗng Yôr-dan, pỡq chu cutễq ca Yiang Sursĩ, la Ncháu hếq, ễ chiau yỗn tỗp hếq. Tŏ́ng toiq Ê-sau ca ỡt tâng cutễq Ê-dôm, cớp tỗp Mô-ap ca ỡt tâng vil Ar, tỗp alới khoiq pruam yỗn tỗp hếq pỡq pha cutễq alới.’
29 até chegarmos ao rio Jordão. Então atravessaremos o rio para entrar na terra que o Senhor , nosso Deus, nos está dando. Os descendentes de Esaú, que moram em Edom, e os moabitas, que moram em Ar, já nos deram licença para passarmos pelos países deles.”
30 “Ma puo Si-hôn tỡ bữn yỗn tỗp hái pỡq pha cutễq án, yuaq Yiang Sursĩ, la Ncháu hái, táq yỗn mứt pahỡm án cỡt coang cớp pampla, dŏq yỗn hái chíl riap cớp cheng bữn máh cutễq án; chơ hái bữn ndỡm cutễq ki toau toâq sanua.
30 Mas o rei Seom não deixou, pois o Senhor , nosso Deus, fez com que Seom ficasse teimoso e rebelde. Deus fez isso para que nós pudéssemos derrotar o rei Seom e conquistar a terra dele, que é nossa até hoje.
31 Chơ Yiang Sursĩ pai chóq cứq neq: ‘Nhêng tíh! Cứq chiau puo Si-hôn cớp cutễq án yỗn tỗp anhia. Sanua anhia mut cheng ndỡm cruang án.’
31 — Então o Senhor Deus me disse: “Veja! Eu vou deixar que você derrote Seom; ataque-o imediatamente e tome posse da terra dele.”
32 Si-hôn dững tahan án loŏh chíl tỗp hái cheq vil Yahat,
32 Seom saiu com o seu exército para lutar contra nós na cidade de Jasa.
33 ma Yiang Sursĩ, Ncháu hái, khoiq chiau án tâng talang atĩ hái; cớp hái bữn cachĩt Si-hôn dếh máh con samiang án, cớp máh tahan án hỡ.
33 O Senhor , nosso Deus, nos deu a vitória, e nós derrotamos Seom, os seus filhos e todo o seu exército.
34 Tâng tangái ki tỗp hái cheng bữn cớp talốh táh nheq dũ vil, cớp cachĩt táh nheq dũ náq cũai, tam samiang, tỡ la mansễm, tỡ la carnễn. Tỡ va khlâiq manoaq noâng.
34 Além disso conquistamos e destruímos todas as suas cidades e matamos todos os homens, mulheres e crianças. Não escapou ninguém.
35 Tỗp hái cheng ĩt nheq máh charán, cớp pũr ĩt nheq máh crơng crớu tâng vil alới.
35 Mas ficamos com o gado e com os objetos de valor que encontramos nas cidades.
36 Yiang Sursĩ, la Ncháu hái, khoiq yỗn hái cheng ndỡm máh vil ki, noap tễ vil Arô-er mpễr avúng cóh Ar-nôn, cớp vil mpứng dĩ avúng cóh ki, dếh dũ vil cheq rana pỡq chu raloan cutễq Ki-liat. Tỡ bữn vil aléq ma bữn viang khâm têq catáng tỡ yỗn tỗp hái cheng bữn.
36 O Senhor , nosso Deus, deixou que conquistássemos todas as cidades, desde Aroer, que fica perto do vale do rio Arnom, e desde a cidade que está no vale, até a região de Gileade. Nós conquistamos todas as cidades, mesmo as que tinham muralhas altas e fortes.
37 Ma tỗp hái tỡ bữn pỡq cheq cutễq tỗp Amôn, tỡ la cutễq mpễr pứh crỗng Yaboc, tỡ la máh vil tâng dũal cớp cóh, tỡ la máh ntốq canŏ́h ễn ca Yiang Sursĩ, Ncháu hái, tỡ bữn ớn hái pỡq cheng ĩt.”
37 Não invadimos a terra dos amonitas, nem as cidades que ficam nas margens do rio Jaboque, nem as que ficam na região montanhosa, nem os outros lugares que o Senhor , nosso Deus, havia proibido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.