Daniel 4
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Puo Nabũ-canêt-sa cơiq choâiq thỡ yỗn pỡ cũai dũ tỗp, dũ cruang, cớp dũ parnai chũop nheq tâng cốc cutễq nâi. Bữn santoiq neq: “Sễq yỗn nheq tữh anhia ỡt bán sũan ien khễ níc!
1 O rei Nabucodonosor mandou aos povos de todas as nações, raças e línguas a seguinte mensagem: — Felicidade e paz para todos!
2 Cóq anhia tamứng máh santoiq pau tễ ranáq salễh lứq tâng mứt pahỡm cứq, la ranáq Yiang Sursĩ ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h sapáh yỗn cứq dáng.
2 Quero que todos saibam dos maravilhosos milagres que o Deus Altíssimo fez em meu favor.
3 Yiang Sursĩ apáh yỗn hái bữn hữm tễ máh ŏ́c toâr cớp ranáq salễh dớt lứq ki! Ranáq salễh Yiang Sursĩ táq la toâr lứq! Yiang Sursĩ la puo ca sốt mantái níc.
3 Grandes são os seus milagres, e as coisas que ele fez são espantosas! Pois ele é o Rei eterno e reinará para sempre.
4 “Ma nhũang cứq bữn ỡt ien khễ tâng dống cứq, ki cứq sâng bũi lứq tễ máh sanốc ntữn cứq.
4 E continuou: — Eu, Nabucodonosor, vivia sossegado no meu palácio, e tudo ia muito bem.
5 Ma cứq rláu mpáu croŏq pứt mứt tháng, cớp hữm ranáq liaq ca o ễ ngcŏh bo cứq bếq langêt.
5 Mas certa noite tive um sonho que me deixou preocupado. Enquanto dormia, ideias e visões horrorosas tomaram conta de mim.
6 Chơ cứq ớn nheq tữh cũai rangoaiq ca cứq dốq sarhống tâng cruang Ba-bulôn, yỗn toâq ramóh cứq, cớp aloŏh ngê tễ rláu mpáu ki.
6 Por isso, mandei chamar todos os sábios da Babilônia, para que eles me explicassem o sonho.
7 Máh tỗp mo mumưl, mo mantaih, cớp mo parnân, nheq tữh alới toâq ramóh cứq. Cứq sarŏh loah parnáu cứq mpáu yỗn alới tamứng, ma alới tỡ dáng aloŏh ngê tễ parnáu ki.
7 Vieram então os sábios, os adivinhos, os astrólogos e os feiticeiros, e eu lhes contei o sonho, mas nenhum deles pôde explicá-lo.
8 Vớt ki, Daniel toâq ramóh cứq. (Daniel bữn ramứh Bel-tasat-sar ễn puai ramứh yiang cứq.) Án bữn raviei tễ máh yiang blễng lứq ỡt cớp án. Yuaq ngkíq, cứq atỡng ŏ́c cứq mpáu yỗn án dáng neq:
8 Finalmente, apresentou-se Daniel, conhecido também como Beltessazar, nome que recebeu em honra do meu deus. O espírito dos santos deuses está nele, e por isso eu lhe contei o meu sonho. Eu disse:
9 Ơ Bel-tasat-sar ơi! Mới la cũai bữn chớc hỡn tễ máh cũai mo canŏ́h. Cứq dáng chơ raviei máh yiang blễng ỡt cớp mới, ngkíq mới dáng nheq máh ŏ́c cartooq. Anâi la parnáu cứq rláu mpáu; sễq mới atỡng cứq tễ ngê ki la ntrớu.
9 “Beltessazar, chefe dos adivinhos, eu sei que o espírito dos santos deuses está em você e que não há mistério que você não possa explicar. Por isso vou lhe contar o sonho e quero que você explique o que ele quer dizer.
10 “Bo cứq bỡiq padếh bếq, cứq hữm sapáh baih samoât nỡm aluang sarỡih tũaiq-lũaiq tâng mpứng dĩ cốc cutễq nâi.
10 Eu estava deitado na cama e, de repente, tive uma visão. Nela vi uma árvore muito alta, plantada no centro da terra.
11 Nỡm aluang nâi cỡt sarỡih achỗn tớt paloŏng, cớp dũ náq tâng cốc cutễq nâi têq hữm aluang ki.
11 A árvore cresceu e cresceu até tocar o céu e era tão grande, que podia ser vista de qualquer lugar do mundo.
12 Sala án ramoong o lứq, cớp bữn palâi cốc lứq tễ cỗiq toâq nỡm, têq dũ yỗn nheq tữh cũai tâng cốc cutễq nâi cha. Máh charán ỡt cupua nhưp abễng án; máh chớm táq sóh ratul-ratêl tâng abễng án, cớp dũ ramứh tamoong bữn cha, nhơ tễ palâi aluang nâi.
12 As suas folhas eram belas, e ela dava tantas frutas, que o mundo todo podia se alimentar delas. Animais selvagens descansavam na sombra da árvore, as aves faziam ninhos nos seus galhos, e todos os seres vivos se alimentavam das suas frutas.
13 “Bo cứq ỡt chanchớm tễ ŏ́c sapáh ki, cứq hữm manoaq ranễng ca bữn chớc lứq sễng tễ paloŏng.
13 Eu ainda estava sonhando, quando, de repente, vi um anjo-vigia que descia do céu
14 Ranễng nâi pau atỡng casang neq: ‘Cóq anhia tamư chíq nỡm aluang ki, cớp cứl táh chíq máh abễng án; sot táh nheq sala án cớp táq yỗn palâi án satooh sa-ar tháng. Cóq anhia atũih nheq máh charán nhưp aluang ki, dếh máh chớm tâng abễng aluang ki hỡ.
14 e dizia em voz muito alta: ‘Derrubem a árvore, cortem os seus galhos, tirem as folhas e joguem fora as frutas. Espantem os animais que estão descansando na sua sombra e as aves que estão nos seus galhos.
15 Ma dŏq ống rangứl án sâng tâng cutễq; chơ sacáp rangứl ki toâq sarcáp tac cớp sapoan, cớp dŏq án ỡt mpứng dĩ ruang bát.
15 Mas deixem ficar o toco e as suas raízes e o amarrem com correntes de ferro e de bronze, no meio do capim bravo, no campo. Assim o sereno cairá sobre esse toco — esse homem —, e ele comerá capim como os animais.
16 Tâng tapul cumo án tỡ bữn bữn noâng mứt samoât cũai, ma án bữn mứt samoât charán.
16 Ele perderá o juízo e começará a pensar como animal; sete anos viverá assim.
17 Bữn máh ranễng ca bữn chớc lứq pau atỡng tễ ŏ́c nâi. Ngkíq nheq tữh cũai dũ ntốq têq dáng Yiang ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h cỡt sốt nheq cruang cũai, án têq chiau máh cruang cutễq nâi pỡ cũai án rưoh, tam cũai ki la cũai miat sâng.’
17 Esta é a sentença dada pelos anjos, pelos anjos-vigias do céu, a fim de que todos saibam que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo. Ele dá esses reinos a quem quer, mesmo ao mais humilde de todos os homens.’ ”
18 “Máh ki toâp la parnáu cứq mpáu! Chơ sanua, Bel-tasat-sar ơi, sễq mới aloŏh ngê tễ parnáu nâi yỗn cứq dáng. Máh cũai rangoaiq tâng cruang cứq chanchớm tỡ loŏh tễ ngê mpáu nâi. Ống mới toâp têq atỡng cứq, yuaq raviei máh yiang blễng ỡt cớp mới.”
18 E Nabucodonosor terminou, dizendo: — Foi esse o sonho que eu tive, e nenhum dos meus sábios pôde me explicar o que ele quer dizer. Mas você, Beltessazar, pode dar a explicação porque o espírito dos santos deuses está em você. Portanto, explique o que o sonho quer dizer.
19 Chơ Daniel ca bữn ramứh Bel-tasat-sar hỡ, án sâng dớt cớp án sâng croŏq lứq, lốh án tỡ têq pai ntrớu noâng. Puo pai chóq án neq: “Bel-tasat-sar ơi! Chỗi yỗn ŏ́c mpáu ki tỡ la ngê tễ ŏ́c mpáu ki táq yỗn mới croŏq.”
19 Ao ouvir isso, Daniel, também conhecido como Beltessazar, ficou espantado e por alguns instantes não sabia o que pensar. O rei lhe disse: — Beltessazar, não se preocupe com o sonho nem com o que ele quer dizer. Mas Daniel respondeu: — Ó rei, quem dera que o sonho e a sua mensagem não fossem a respeito do senhor, mas a respeito dos seus inimigos!
20 Anhia hữm nỡm aluang sarỡih tớt paloŏng, cớp dũ náq cũai tâng cốc cutễq nâi bữn hữm nheq.
20 O senhor viu uma árvore que cresceu e cresceu até tocar o céu e que era tão grande, que podia ser vista de qualquer lugar do mundo.
21 Sala aluang ki ramoong o lứq, cớp máh palâi dũ yỗn nheq tữh cũai tâng cốc cutễq nâi cha. Máh charán cruang bữn ỡt cupua nhưp abễng aluang ki, cớp máh chớm táq sóh tâng abễng aluang ki.
21 As suas folhas eram belas, e ela dava tantas frutas, que o mundo todo podia se alimentar delas. Animais selvagens descansavam na sombra da árvore, e as aves faziam ninhos nos seus galhos.
22 “Cucốh puo ơi, nỡm aluang ki la sacâm tễ anhia toâp, yuaq anhia la sarỡih cớp bán rêng. Ŏ́c sốt toâr anhia sarỡih tớt paloŏng cớp chớc anhia parhan chũop ntốq tâng cốc cutễq nâi.
22 — Aquela árvore, ó rei, é o senhor. Pois o senhor se tornou poderoso, e o seu poder aumentou tanto, que chegou até o céu, e o seu domínio se estendeu pelo mundo inteiro.
23 Chơ tễ ŏ́c anhia hữm bữn muoi noaq ranễng sễng tễ paloŏng, cớp pai neq: ‘Cóq anhia tamư chíq nỡm aluang ki cớp talốh táh chíq, dŏq ống rangứl sâng tâng cutễq. Chơ ĩt sarcáp tac cớp sapoan sacáp dŏq, cớp táh dŏq án tâng mpứng dĩ ruang bát. Yỗn dỡq latac sễng púh án, cớp yỗn án ỡt parnơi cớp máh charán cruang dũn tapul cumo.’
23 E o senhor viu também um anjo-vigia descendo do céu e dizendo: “Derrubem a árvore e quebrem todos os seus galhos, mas deixem ficar o toco e as suas raízes e o amarrem com correntes de ferro e de bronze, para que fique no meio do capim bravo, no campo. Assim o sereno cairá sobre esse homem, e ele terá de comer o que os animais comem. Sete anos ele viverá assim.”
24 “Cucốh puo hếq ơi! Anâi la ngê tễ parnáu anhia rláu mpáu, cớp Yiang Sursĩ ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h pai ranáq nâi ễ toâq pỡ anhia.
24 E Daniel continuou: — E agora vou dar a explicação. Este sonho trata da sentença do Deus Altíssimo contra o senhor, ó rei.
25 Nỡ‑ra noau tuih anhia tễ ntốq cũai ỡt, chơ anhia lứq pỡq ỡt cớp máh charán cruang. Anhia lứq cha bát machớng ntroŏq cớp bếq yáng tiah; bữn dỡq latac sễng púh anhia dũn tapul cumo. Moâm ki anhia lứq dáng samoât samơi, Yiang Sursĩ ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h têq nhêng nheq máh cruang cũai, cớp yỗn cũai án rưoh ndỡm cruang ki.
25 O senhor será expulso do meio dos seres humanos e ficará morando com os animais selvagens. O senhor comerá capim como os bois, dormirá ao ar livre e ficará molhado pelo sereno. Isso durará sete anos, até que o senhor reconheça que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo e coloca como rei o homem que ele quer.
26 Ranễng Yiang Sursĩ ớn dŏq ống rangứl sâng tâng cutễq; ŏ́c nâi atỡng yỗn anhia dáng la chumát anhia cỡt puo loah, toâq anhia noap samoât Yiang Sursĩ la án ca sốt nheq cốc cutễq nâi.
26 A ordem do anjo para que deixassem ficar o toco da árvore com as raízes quer dizer que o senhor será rei de novo, mas só quando confessar que Deus domina o mundo inteiro.
27 Yuaq ngkíq, puo ơi, sễq anhia noap samoât lứq santoiq hếq catoaih atỡng nâi. Cóq anhia chỗi táq lôih noâng, ma táq ống ranáq pĩeiq sâng. Chỗi táq ranáq sâuq noâng, ma sarũiq táq máh cũai túh cadĩt. Khân anhia táq ngkíq, cŏh lơ moac moai dỡi tamoong anhia cỡt o níc ariang sanua nâi.”
27 Ó rei, aceite o meu conselho. Deixe de pecar e faça o que é certo; acabe com as suas maldades e ajude os pobres. Assim talvez o senhor possa continuar a viver em paz e felicidade.
28 Dũ ramứh ki lứq toâq pỡ puo Nabũ-canêt-sa.
28 E, de fato, tudo isso aconteceu com o rei Nabucodonosor.
29 Toâq vớt muoi chít la bar casâi ễn, bo án ntôm tayáh tâng pỡng mpuol tapín dống puo tâng vil Ba-bulôn,
29 Doze meses mais tarde, ele estava passeando no terraço do seu palácio na cidade de Babilônia
30 án pai neq: “Nhêng vil Ba-bulôn nâi, toâr cớp o lứq! Cứq nâi ơiq táq yỗn án cỡt vil toâr, dŏq yỗn dũ náq cũai têq dáng cứq bữn chớc sốt lứq cớp bữn chớc ang‑ữr.”
30 e disse: — Como é grande a cidade de Babilônia! Com o meu grande poder, eu a construí para ser a capital do meu reino, a fim de mostrar a todos a minha grandeza e a minha
31 Bo puo táq ntỡng tỡ yũah sốt santoiq, chơ bữn muoi samữong sabau tễ paloŏng neq: “Puo Nabũ-canêt-sa ơi! Cóq mới tamứng máh santoiq cứq ễ pai sanua nâi neq: Chớc puo khoiq pứt chơ tễ mới.
31 O rei ainda estava falando quando veio uma voz do céu, que disse: — Preste atenção, rei Nabucodonosor! Este reino não é mais seu.
32 Lứq noau tuih mới tễ ntốq cũai ỡt, chơ mới pỡq ỡt cớp máh charán cruang ễn. Mới lứq cha bát machớng ntroŏq dũn tapul cumo. Chơ mới dáng samoât samơi Yiang Sursĩ ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h toâp nhêng salĩq máh cruang cũai tâng cốc cutễq nâi; cớp án yỗn cũai án rưoh ndỡm cruang ki.”
32 Você será expulso do meio dos seres humanos, ficará morando com os animais selvagens e comerá capim como os bois. Isso durará sete anos, até que você reconheça que o Deus Altíssimo domina todos os reinos do mundo e coloca como rei quem ele quer.
33 Ranáq ki lứq cỡt bo ki toâp. Noau tuih puo Nabũ-canêt-sa loŏh tễ ntốq cũai ỡt, cớp án cha bát machớng ntroŏq. Dỡq latac sễng púh án; sóc án cỡt satững machớng sóc calang crức, cớp crễh án choong machớng crễh calang tê.
33 Naquele mesmo instante, cumpriu-se a sentença contra Nabucodonosor. Ele foi expulso do meio dos seres humanos e começou a comer capim como os bois. Dormia ao ar livre e ficava molhado pelo sereno. O seu cabelo ficou comprido, parecido com penas de águia, e as suas unhas cresceram tanto, que pareciam garras de um gavião.
34 Puo Nabũ-canêt-sa pai neq: “Toâq vớt tapul cumo, cứq Nabũ-canêt-sa tapoang achỗn chu paloŏng, cớp mứt cứq cỡt o loah patoat tiaq. Cứq khễn Yiang Sursĩ ca sốt clữi nheq tễ canŏ́h, cứq yám noap cớp sa‑ỡn án ca tamoong mantái níc.
34 O rei disse: — Depois de passados os sete anos, eu olhei para o céu, e o meu juízo voltou. Aí agradeci ao Deus Altíssimo e dei louvor e “O poder do Altíssimo é eterno; o seu
35 Yiang Sursĩ nhêng chu máh cũai tâng cốc cutễq nâi; alới tỡ bữn khlữr ntrớu. Máh cũai tâng cốc cutễq nâi cớp máh ranễng Yiang Sursĩ tâng paloŏng la ỡt tâng chớc Yiang Sursĩ nheq.
35 Para ele, os seres humanos não têm nenhum valor; ele governa todos os anjos do céu e todos os moradores da terra. Não há ninguém que possa impedi-lo de fazer o que quer; não há ninguém que possa obrigá-lo a explicar o que faz.”
36 “Toâq mứt cứq khoiq cỡt ien khễ loah patoat tiaq, chơ dũ ramứh chớc toâr cớp ŏ́c yám noap la noau chiau loah yỗn cứq. Máh tỗp ayững atĩ cứq cớp tỗp cũai sốt toâr tabỡp cớp roap chỗm loah cứq, cớp chớc cứq la toâr clữi tễ nhũang ễn.
36 — Logo que o meu juízo voltou — continuou Nabucodonosor —, eu recebi outra vez a minha honra, a minha majestade e a glória do meu reino. Os meus conselheiros e as altas autoridades do meu governo me receberam de volta. Fui rei de novo, com mais poder do que antes.
37 Sanua, cứq Nabũ-canêt-sa khễn cớp yám noap Yiang Sursĩ, la Puo ca ỡt tâng paloŏng. Dũ ranáq án táq la tanoang o cớp pĩeiq lứq, cớp án lứq alíh máh cũai ỗt.”
37 Portanto, eu, o rei Nabucodonosor, agradeço ao Rei do céu e lhe dou louvor e glória. Tudo o que ele faz é certo e justo, e ele pode humilhar qualquer pessoa orgulhosa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.