2 Samuel 1

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Toâq vớt puo Salơ cuchĩt, Davĩt píh chu tễ rachíl. Án khoiq chíl riap tỗp A-maléc, chơ án ỡt bar tangái pỡ vil Sic-lac.
1 Depois que Saul morreu, Davi voltou da sua vitória sobre os amalequitas e ficou dois dias na cidade de Ziclague.
2 Catâm tangái pái, muoi noaq samiang póng toâq tễ ntốq puo Salơ ỡt. Án khoiq háq tampâc án tâc, cớp ĩt cutễq pức tâng plỡ, táq tếc án tanúh. Chơ án mut ramóh Davĩt, cớp pũp asễng yám noap.
2 No dia seguinte chegou um moço que vinha do acampamento de Saul. Para mostrar a sua tristeza, ele havia rasgado as suas roupas e posto terra na cabeça. O moço foi até o lugar onde Davi estava, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão em sinal de respeito.
3 Davĩt blớh án neq: “Mới toâq tễ léq?”
3 Davi lhe perguntou: — De onde você está vindo? — Eu fugi do acampamento israelita! — respondeu ele.
4 Davĩt blớh ễn: “Bữn ranáq ntrớu cỡt pỡ ki? Mới atỡng nheq yỗn cứq dáng!”
4 — Conte o que foi que aconteceu! — disse Davi. — O nosso exército fugiu da batalha, e muitos dos nossos homens foram mortos! — disse o moço. — Saul e o seu filho Jônatas também morreram.
5 Davĩt blớh ễn: “Nŏ́q mới dáng pai puo Salơ cớp Yô-nathan cuchĩt?”
5 — Como é que você sabe que Saul e Jônatas estão mortos? — perguntou Davi.
6 Án ta‑ỡi: “Pĩeiq cứq ỡt tâng cóh Kil-bũa, cứq tapoang hữm puo Salơ tayứng cloaq coih. Sễ aséh rachíl cớp tahan ỡt aséh mut cheq la‑ữt chu án.
6 E o moço respondeu assim: — Acontece que eu cheguei, por acaso, ao monte Gilboa e vi Saul apoiado na sua lança. Os carros e os cavaleiros inimigos chegavam cada vez mais perto dele.
7 Án tapoang hữm cứq, chơ án arô cứq. Cứq ta‑ỡi án neq: ‘Achuaih ơi, cứq ỡt nâi!’
7 Então ele se virou, me viu e me chamou. E eu respondi: “Aqui estou, senhor!”
8 Án blớh cứq: ‘Mới la cũai tễ tỗp léq?’ Cứq ta‑ỡi: ‘Cứq la tễ tỗp A-maléc.’
8 Saul perguntou quem eu era, e eu respondi que era amalequita.
9 Chơ án atỡng cứq neq: ‘Cứq khoiq chũl hâp lứq, cheq ễ ta-ŏh rangứh. Sễq mới cachĩt chíq cứq.’
9 Aí ele disse: “Fui ferido gravemente e estou morrendo. Venha aqui e me mate.”
10 Ngkíq cứq mut tayứng cheq cớp cachĩt án; yuaq cứq dáng samoât khân án dớm, án ta-ŏh rangứh toâp. Chơ cứq pũot vuam puo tễ plỡ án, cớp leh ĩt carvang tễ ngcŏ́ng án, chơ dững crơng ki atoâq pỡ anhia.”
10 Então eu subi até o lugar onde ele estava e o matei porque eu sabia que, logo que caísse no chão, ele morreria. Aí tirei a coroa da cabeça dele e a pulseira do seu braço e trouxe para o senhor.
11 Ngkíq Davĩt háq tampâc án, yuaq sâng ngua lứq tâng mứt, cớp tahan án dũ náq táq machớng ki tê.
11 Então Davi rasgou as suas roupas em sinal de tristeza, e todos os seus soldados fizeram o mesmo.
12 Tỗp alới nhiam cớp tanúh, dếh ót sana toau toâq sadâu dŏq tanúh yỗn puo Salơ, Yô-nathan, cớp máh cũai I-sarel, la proai Yiang Sursĩ; yuaq sa‑ữi náq cuchĩt tâng ntốq rachíl.
12 Choraram, se lamentaram e jejuaram até a tarde por Saul, por Jônatas e por Israel, o povo de Deus, o Senhor , pois muitos deles tinham sido mortos na batalha.
13 Davĩt blớh cũai samiang ca toâq atỡng ki neq: “Mới tễ tỗp léq?”
13 Aí Davi perguntou ao moço que tinha trazido as notícias: — De onde você é? — Eu sou amalequita, mas estou morando aqui na sua terra! — respondeu ele.
14 Davĩt blớh ễn: “Yuaq nŏ́q mới khớn cachĩt puo Yiang Sursĩ rưoh?”
14 — Como é que você se atreveu a matar o rei escolhido por Deus, o Senhor ? — perguntou Davi.
15 Chơ Davĩt arô muoi noaq tahan cớp ớn neq: “Mới cachĩt chíq cũai nâi!”
15 Então chamou um dos seus homens e ordenou: — Mate-o! O homem atacou o amalequita e o matou.
16 Nhũang cũai samiang ki cuchĩt, Davĩt pai chóq án neq: “Mới dững ŏ́c tôt nâi chóq tỗ mới bữm, yuaq bỗq mới toâp pai mới khoiq cachĩt puo Salơ, la cũai Yiang Sursĩ khoiq rưoh yỗn cỡt puo.”
16 E Davi disse ao amalequita: — O culpado disso foi você mesmo. Você se condenou quando confessou que havia matado o rei escolhido pelo
17 Davĩt táq cansái ũat tanúh yỗn Salơ cớp Yô-nathan con samiang puo Salơ.
17 Davi cantou esta lamentação por Saul e por seu filho Jônatas
18 Cớp án ớn noau arĩen cansái ũat nâi yỗn máh cũai Yuda hỡ. (Cansái ũat nâi noau chĩc tâng pơ saráq Yasar.)
18 e ordenou que fosse ensinada ao povo de Judá. (Esta lamentação está escrita no Livro do Justo .)
19 Án ũat neq:
19 Os nossos líderes estão mortos nos montes de Israel! Caíram os nossos soldados mais valentes!
20 “Chỗi atỡng ranáq nâi yỗn cũai par‑ũal tâng vil Cat tamứng,
20 Não contem isso na cidade de Gate nem nas ruas de Asquelom, para que as mulheres filisteias não se alegrem, nem pulem de contentamento as filhas dos pagãos.
21 “Chỗi yỗn mia tỡ la dỡq latac sễng tâng cóh Kil-bũa.
21 Não caia chuva nem orvalho nos montes de Gilboa, e que os seus campos não produzam mais nada. Pois ali os e o escudo de Saul perdeu o seu brilho.
22 “Tamĩang Yô-nathan pla lứq,
22 O arco de Jônatas era mortal, e a espada de Saul nunca falhava para derrubar os poderosos e matar os inimigos.
23 Bo Salơ cớp Yô-nathan noâng tamoong, alới bữn mứt saryóq;
23 Saul e Jônatas, tão queridos e maravilhosos; juntos na vida, juntos na morte! Eram mais rápidos do que as águias e mais fortes do que os leões!
24 “Máh mansễm I-sarel ơi! Anhia cóq tanúh yỗn puo Salơ.
24 Mulheres de Israel, chorem por Saul! Ele vestia vocês com vestidos de fina lã vermelha e as enfeitava com joias de ouro.
25 “Bữn tahan clŏ́q lứq tễ tỗp hái khoiq cuchĩt nheq chơ!
25 Os soldados mais valentes caíram e foram mortos na batalha. Jônatas está morto nas montanhas.
26 “Yô-nathan ơi! Cứq nhiam atếh mới,
26 Eu choro por você, meu irmão Jônatas; como eu o estimava! Como era maravilhoso o seu amor para mim, melhor ainda do que o amor das mulheres.
27 “Bữn tahan clŏ́q tễ tỗp hái khoiq cuchĩt nheq chơ!
27 Os soldados mais valentes caíram, e as suas armas não têm mais utilidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.