2 Samuel 14
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC
1 Yô-ap con niang Sê-ruya dáng puo Davĩt sanhữ lứq Ap-salôm.
1 Joab, filho de Sarvia, percebendo que o coração do rei {se voltava de novo} para Absalão,
2 Ngkíq án ớn noau pỡq coâiq muoi noaq mansễm rangoaiq tễ vil Tacua. Tữ mansễm ki toâq, Yô-ap atỡng án neq: “Mới táq nan tanúh, sớp tampâc tanúh, cớp chỗi saráh sóc, táq samoât cũai tanúh khoiq dũn chơ.
2 mandou vir de Técua uma mulher habilidosa e disse-lhe: Põe-te de luto; toma vestes de luto e não te unjas, para pareceres uma mulher que chora um morto há muito tempo.
3 Moâm ki, cóq mới pỡq ramóh puo cớp pai santoiq riang cứq ễ atỡng mới.”
3 Virás então ter com o rei e lhe falarás assim e assim. E Joab sugeriu-lhe o que ela devia dizer.
4 Mansễm ki pỡq ramóh puo Davĩt; án pũp cucốh yám noap cớp pai neq: “Puo hếq ơi! Sễq anhia chuai hếq nứng!”
4 A mulher veio, pois, de Técua, e apresentou-se ao rei; lançou-se por terra e prostrou-se, dizendo: Salva-me, ó rei, salva-me!
5 Puo Davĩt blớh án: “Mới bữn ŏ́c ntrớu?”
5 O rei disse-lhe: Que tens? Ai de mim, disse ela, sou uma viúva. Meu marido morreu.
6 Achuaih ơi! Hếq bữn bar lám con samiang. Ma bữn muoi tangái, bar lám con nâi ralỗih pỡ sarái, mŏ ŏ́q cũai caryoah alới. Án ca a‑ễm toân cachĩt ai án.
6 Tua serva tinha dois filhos. Brigaram no campo, e não havendo quem os separasse, um deles feriu o outro e matou-o.
7 Sanua, máh sễm ai hếq chíl níc hếq, cớp alới yỗn hếq chiau con hếq ca noâng tamoong yỗn alới. Tỗp alới ễ cachĩt án dŏq carláh dỡq yỗn ai án ca khoiq cuchĩt. Khân alới táq ngkíq, hếq ŏ́q con loâng. Alới ễ pupứt ŏ́c hếq ngcuang, cớp alới tỡ yỗn hếq bữn con tŏ́ng dŏq pláih loah mpoaq án.”
7 E eis que agora se levanta contra a tua serva toda a família, dizendo-lhe: dá-nos o fratricida, para o matarmos em castigo do sangue do irmão que ele matou, e exterminaremos o herdeiro. Querem assim apagar a última brasa que me resta, de modo que não se conserve de meu marido nem nome, nem posteridade na terra.
8 Puo ta‑ỡi: “Pỡq, mới chu! Cứq toâp ễ chuai mới tễ ranáq nâi.”
8 O rei disse à mulher: Volta para a tua casa; tomarei providências a teu respeito.
9 Ma mansễm tễ vil Tacua pai neq: “Puo ơi! Khân anhia táq ngkíq, hếq cớp dống sũ hếq roap bữm tễ ŏ́c lôih ki. Ma anhia cớp dống sũ anhia, ki tỡ bữn lôih ntrớu.”
9 Mas a mulher de Técua disse ao rei: Sobre mim, e não sobre a casa de meu pai recaia a culpa; o rei e o seu trono serão inocentes.
10 Puo ta‑ỡi: “Khân bữn cũai canứh mới, ki yỗn mới dững án toâq ramóh cứq. Chơ án tỡ bữn táq túh noâng mới.”
10 O rei disse-lhe: Se alguém te ameaçar, traze-o à minha presença, e ele não te incomodará mais.
11 Mansễm ki pai ễn neq: “Puo hếq ơi! Sễq anhia câu sễq tễ Yiang Sursĩ, Ncháu anhia, dŏq chuai hếq! Chỗi yỗn sễm ai hếq ca nhêng salĩq tễ ranáq carláh dỡq bữn cachĩt con samiang hếq ca noâng tamoong.”
11 Ela ajuntou: Queira o rei lembrar-se do Senhor, seu Deus, para que o vingador do sangue não agrave a desgraça, matando o meu filho! Pela vida de Deus, disse ele, não cairá um só cabelo da cabeça de teu filho!
12 Chơ mansễm ki pai ễn: “Puo hếq ơi! Hếq sễq pai tữm muoi ŏ́c ễn.”
12 A mulher então disse: Permite que a tua serva diga uma palavra ao rei, meu senhor? Fala.
13 Chơ mansễm ki pai neq: “Nŏ́q anhia táq ranáq tỡ pĩeiq chóq cũai proai Yiang Sursĩ? Anhia toâp catáng tỡ yỗn con samiang anhia ca khoiq lúh la píh chu loah. Ngkíq santoiq anhia khoiq pai tếq loah tỗ anhia bữm.
13 Por que, pois, pensas fazer o mesmo contra o povo do Senhor? Pronunciando essa sentença, o rei se confessa culpado, pelo fato de não se lembrar daquele que desterrou.
14 Dũ náq cũai la cóq cuchĩt. Lứq samoât, nheq tữh hái cỡt samoât dỡq pardáih tâng cloong cutễq, tỡ bữn noau têq parỗm ĩt loah dỡq ki. Yiang Sursĩ tỡ bữn pupứt dỡi tamoong cũai, ma án yỗn án ca noau táh bữn píh chu loah.
14 Quando morremos, somos como a água que não mais se pode recolher, uma vez derramada por terra. Deus não faz voltar uma alma. Cuide, pois, o rei, que o banido não fique mais exilado longe dele.
15 Ma sanua, puo ơi! Hếq pai máh santoiq ngkíq adớh, yuaq bữn cũai canứh ễ táq hếq. Chơ hếq chanchớm neq: Khân hếq atỡng anhia, cŏh lơ têq anhia rachuai hếq.
15 Se eu vim falar desse assunto ao rei, foi porque o povo me aterrou. A tua serva disse: falarei ao rei: talvez o rei faça o que eu lhe pedir;
16 Cŏh lơ anhia tamứng cớp chuai hếq yỗn vớt tễ cũai chuaq ngê ễ cachĩt hếq cớp con hếq, yỗn hếq pứt tễ cutễq Yiang Sursĩ chiau yỗn proai án.
16 sim, o rei me ouvirá e livrar-me-á da mão do homem que procura excluir-nos, a mim o meu filho, da herança do Senhor.
17 Achuaih ơi! Hếq dáng ống anhia toâp têq aliam hếq, yuaq puo la ariang ranễng Yiang Sursĩ, têq cayoah ranáq o cớp ranáq lôih. Sễq Yiang Sursĩ, la Ncháu anhia, ỡt níc cớp anhia!”
17 Que o rei, ajuntou ela, se digne pronunciar uma palavra de paz, porque o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus para discernir o bem do mal. Que o senhor, teu Deus, seja contigo!
18 Chơ puo Davĩt ta‑ỡi án: “Cứq yoc ễ blớh mới muoi ramứh; cóq mới atỡng ŏ́c lứq.”
18 O rei disse à mulher: Não me escondas nada do que te vou perguntar. A mulher respondeu: Que o rei, meu senhor, fale.
19 Davĩt blớh án: “Yô-ap ớn mới táq ranáq nâi, pĩeiq tỡ?”
19 Não anda a mão de Joab contigo em tudo isso? Por tua vida, respondeu-lhe ela, não se pode desviar para nenhum lado o que o rei acaba de dizer! Sim, foi o teu servo Joab quem me deu instruções e sugeriu à tua serva tudo o que ela disse.
20 Yô-ap táq dũ ramứh la ễq ranáq nâi cỡt o. Puo hếq ơi! Anhia la cũai rangoaiq ariang ranễng Yiang Sursĩ. Lứq samoât, anhia dáng nheq máh ranáq khoiq cỡt tâng cruang nâi.”
20 Foi para dar a esse assunto uma nova feição que Joab fez isso. Porém tu, ó rei, meu senhor, és tão sábio como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa na terra!
21 Vớt ki, puo Davĩt pai chóq Yô-ap neq: “Cứq ễ táq ariang mới yoc. Pỡq, mới pỡq coâiq Ap-salôm con samiang póng ki, yỗn án píh chu loah.”
21 O rei disse a Joab: A coisa está decidida. Vai, traze o jovem Absalão!
22 Yô-ap pũp asễng yám noap choâng moat Davĩt, cớp pai neq: “Puo ơi! Sễq Yiang Sursĩ satốh ŏ́c bốn yỗn anhia. Sanua, hếq dáng raloaih la anhia bũi pahỡm cớp hếq, yuaq anhia ta‑ỡi ariang hếq sễq.”
22 Joab prostrou-se com o rosto por terra, e abençoou o rei, dizendo: Agora o teu servo reconhece que ganhou o teu favor, ó rei, meu senhor, pois que o rei cumpriu o desejo de seu servo!
23 Chơ, Yô-ap yuor tayứng cớp loŏh pỡq chu vil Kê-sur, pỡq coâiq Ap-salôm yỗn chu loah pỡ vil Yaru-salem.
23 Joab foi a Gessur e trouxe Absalão para Jerusalém.
24 Ma Davĩt patâp tỡ yỗn Ap-salôm pỡq chu dống toâr án ỡt, cớp án pai neq: “Cứq tỡ ễq hữm án.”
24 Mas o rei disse: Que ele vá para a sua casa, pois não será admitido à minha presença! Absalão retirou-se para a sua casa, e não se apresentou diante do rei.
25 Nheq tữh cũai tễ tỗp I-sarel tỡ bữn noau thán riang o ariang Ap-salôm; án ŏ́q dếh bân ễ tếq, noap tễ plỡ toau toâq ayững.
25 Não havia em todo o Israel homem mais belo que Absalão, e que fosse tão admirado como ele. Da cabeça aos pés, não havia nele defeito algum.
26 Sóc án pũ lứq; muoi cumo muoi chữ án cứt. Toâq án cứt sóc, án cân ntâng clữi bar ki-lô puai canân puo.
26 Quando cortava o cabelo - o que fazia a cada ano, porque sua cabeleira se tornava por demais pesada -, o peso deste era de duzentos siclos, pelo peso real.
27 Ap-salôm bữn con samiang pái náq, con mansễm muoi noaq, ramứh niang Tamar. Niang Tamar roâp riang lampéng o lứq.
27 Nasceram-lhe três filhos e uma filha, chamada Tamar, que era de grande beleza.
28 Ap-salôm ỡt tâng vil Yaru-salem bar cumo, ma án tỡ bữn hữm roâp puo Davĩt.
28 Absalão permaneceu em Jerusalém dois anos antes de ser admitido à presença do rei.
29 Chơ án ớn cũai pỡq coâiq Yô-ap, cỗ án ễ ớn Yô-ap pỡq ramóh puo; ma Yô-ap tỡ bữn toâq. Chơ án ớn cũai pỡq coâiq sĩa Yô-ap; ma Yô-ap tỡ bữn toâq sĩa.
29 Mandou chamar Joab para mandá-lo ao rei, mas ele não quis vir. Chamou-o uma segunda vez, e ele recusou-se de novo.
30 Ngkíq yuaq Ap-salôm pai chóq máh cũai táq ranáq án neq: “Anhia nhêng chu tíh! Sarái Yô-ap cheq lứq cớp sarái cứq. Saro bali la cốc tháng. Pỡq, anhia pỡq chŏ́ng tarŏ́h táh chíq saro bali án.”
30 Disse então Absalão aos seus servos: Vedes o campo de Joab ao lado do meu, semeado de cevada? Ide e lançai-lhe fogo. Os servos de Absalão incendiaram o campo. Os servos de Joab foram ter com ele, rasgadas as suas vestes, e disseram-lhe: Os homens de Absalão incendiaram o teu campo.
31 Yô-ap pỡq toâp chu dống Ap-salôm cớp blớh neq: “Nŏ́q máh cũai táq ranáq mới chŏ́ng nheq saro bali cứq?”
31 Joab foi então à casa de Absalão, e disse: Por que incendiaram os teus homens o meu campo?
32 Ap-salôm ta‑ỡi: “Cỗ tian mới tỡ bữn toâq bo cứq ớn cũai pỡq coâiq mới. Cứq ễq mới pỡq ramóh puo Davĩt, cớp blớh án chuai cứq neq: ‘Cứq dễq tễ vil Kê-sur, chơ toâq ỡt loah pỡ ntốq nâi táq ntrớu? Khân cứq ỡt pỡ ki, la o hỡn tễ ỡt ntốq nâi!’ Sanua cứq yoc mới chuaq rana yỗn cứq bữn mut ramóh puo. Khân cứq táq lôih, yỗn án toâp cachĩt cứq.”
32 Absalão respondeu: Eu te mandara chamar, dizendo: vem, pois quero enviar-te ao rei para dizer-lhe: por que vim eu de Gessur? Seria melhor ter ficado lá. Quero ser admitido à presença do rei; se sou culpado, que me matem!
33 Ngkíq, Yô-ap pỡq ramóh puo Davĩt, cớp atỡng puo máh santoiq Ap-salôm khoiq pai. Moâm ki puo Davĩt ớn cũai pỡq coâiq Ap-salôm toâq ramóh án. Chơ Ap-salôm toâq, cớp pũp cucốh yám noap puo; puo Davĩt roap chỗm, kĩau, cớp hũn hĩt án hỡ.
33 Joab foi ter com o rei e contou-lhe tudo. Absalão foi chamado, entrou à presença do rei e prostrou-se diante dele com o rosto por terra. E o rei o beijou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.