Gênesis 31
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ACF
1 Ᵽúrto, Sakob naun gaa búoh guñol Laban guoge aĉila arame fubaj ᵽail, fo fiĉilol me nabaj.
1 Então ouvia as palavras dos filhos de Labão, que diziam: Jacó tem tomado tudo o que era de nosso pai, e do que era de nosso pai fez ele toda esta glória.
2 Najuh ᵽoᵽ búoh Laban abbañut ajogol ti no.
2 Viu também Jacó o rosto de Labão, e eis que não era para com ele como anteriormente.
3 Ñer Atúla naah Sakob : « Ubbañ mbal ésuh sipai gufan utoh bo fiili. Injé ᵽan ijow búsoli. »
3 E disse o Senhor a Jacó: Torna-te à terra dos teus pais, e à tua parentela, e eu serei contigo.
4 Ñer Sakob naboñ gúvogul waarol Lea ni Raĉel bi bo n’ulah waw bo naamme n’gakoñ.
4 Então mandou Jacó chamar a Raquel e a Lia ao campo, para junto do seu rebanho,
5 Naagil : « Nijuge búoh maer ᵽayul abbañut asenom jíĉil ti no. Bare Aláemit o ᵽayom áinen me ni o, o nailoilo múmbam.
5 E disse-lhes: Vejo que o rosto de vosso pai não é para comigo como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo;
6 Jiffase búoh sembeom ᵽe ni burok ᵽayul nialen so.
6 E vós mesmas sabeis que com todo o meu esforço tenho servido a vosso pai;
7 Bare tin aĉila nabutom min ágotor bacamom ñammeŋe. Ni fubaŋ, Aláemit ahalutol min akanom maarat.
7 Mas vosso pai me enganou e mudou o salário dez vezes; porém Deus não lhe permitiu que me fizesse mal.
8 No ᵽayul aagom me mbi sihaj sasu siaĉah sasu síni bacamom, saarema sifamma ᵽe nihi subuh miñil muaĉah ; mb’ábahen aah sáni me walalal mbi síni bacamom, so may nihi subuh miñil mánie walalal.
8 Quando ele dizia assim: Os salpicados serão o teu salário; então todos os rebanhos davam salpicados. E quando ele dizia assim: Os listrados serão o teu salário, então todos os rebanhos davam listrados.
9 Mamu Aláemit ayabulo me jatito-jatito ekore ᵽayul ábahen asenom.
9 Assim Deus tirou o gado de vosso pai, e deu-o a mim.
10 No sihaj sasu nihi sijingor me, níyeute nijuh maa : sáinema sajinge me saarema, baje sánie walalal, siaĉah ni sategore úpar.
10 E sucedeu que, ao tempo em que o rebanho concebia, eu levantei os meus olhos e vi em sonhos, e eis que os bodes, que cobriam as ovelhas, eram listrados, salpicados e malhados.
11 Ni síyeut sausu, amalaka Aláemit navogom : “Sakob !” Neegol : “Eé, ínje ume n’eutteni.”
11 E disse-me o anjo de Deus em sonhos: Jacó! E eu disse: Eis-me aqui.
12 Naagom : “Uluj ! Nujuge búoh sáine sasu sáni me walalal, siaĉah sasu ni sategor me úpar, so bare suom ni jijiŋ ? Dáuru ᵽe mata nijuge wo Laban akani me.”
12 E disse ele: Levanta agora os teus olhos e vê todos os bodes que cobrem o rebanho, que são listrados, salpicados e malhados; porque tenho visto tudo o que Labão te fez.
13 Nabbañ aagom : “Injé iomme Aláemit anur ahu áᵽulli me baubu Betel. Bo nuilen me eval yay, núĉir yo, ban nubbat bi n’ínje. Maer uilo ujow ubbañ mbal ésuh yay bo fiili fuomme !” »
13 Eu sou o Deus de Betel, onde tens ungido uma coluna, onde me fizeste um voto; levanta-te agora, sai-te desta terra e torna-te à terra da tua parentela.
14 Raĉel ni Lea n’guoh Sakob : « Jibajut gafum gánogan ni fubaj ᵽayóli.
14 Então responderam Raquel e Lia e disseram-lhe: Há ainda para nós parte ou herança na casa de nosso pai?
15 Najogólijoh ti ejaora mata nanomenóli, aban natiñ bacam babu baamen me bóloli.
15 Não nos considera ele como estranhas? Pois vendeu-nos, e comeu de todo o nosso dinheiro.
16 Wánowan wo Aláemit alobi me, nukan wo, mata fubaj fafu fo náᵽunnulo me ni guñen ᵽayóli, fololal fom ni guñololal. »
16 Porque toda a riqueza, que Deus tirou de nosso pai, é nossa e de nossos filhos; agora, pois, faze tudo o que Deus te mandou.
17 Ñer Sakob naomen wañol bi ekay. Nájuᵽ waarol ni guñolol ni suñokombo,
17 Então se levantou Jacó, pondo os seus filhos e as suas mulheres sobre os camelos;
18 naŋar may sukoreol ni wafol ᵽe wo nabaj bo me Padan-Aram, bi éjaenum mbaa yaŋ ᵽayol Isak baubu Kanaan.
18 E levou todo o seu gado, e todos os seus bens, que havia adquirido, o gado que possuía, que alcançara em Padã-Arã, para ir a Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 No guomme n’ekay, Laban o bakaer écih bufal ubbarumol. Ñer bájurol Raĉel nabbuy ák’ákutul fípiraol.
19 E havendo Labão ido a tosquiar as suas ovelhas, furtou Raquel os ídolos que seu pai tinha.
20 Kan Sakob ebut Laban nan ni yo, min atey me akay m’balobutol.
20 E Jacó logrou a Labão, o arameu, porque não lhe fez saber que fugia.
21 Naŋar fubajol ᵽe fo nabaj bo me min ailo atey ák’ápino fal fafu fo guvoge me Afúrat, min ariŋen mbaa gurijaŋ gagu gaa Galaad.
21 E fugiu ele com tudo o que tinha, e levantou-se e passou o rio; e se dirigiu para a montanha de Gileade.
22 No Sakob atey me baj gunah gúfaji, ace nak’atoh Laban bo naamme naagol : « Sakob natetey akay ! »
22 E no terceiro dia foi anunciado a Labão que Jacó tinha fugido.
23 Min Laban ábbañul ákail aŋar ni fiilol bugan guce, min gulagenol. N’guteynenol gunah futoh ni gúuba iki gutobenol baubu ni gurijaŋ gagu gaa Galaad.
23 Então tomou consigo os seus irmãos, e atrás dele seguiu o seu caminho por sete dias; e alcançou-o na montanha de Gileade.
24 Bare n’efugaol ésola bala atobenol, Aláemit náᵽullol ni síyeut naagol : « Mb’úkanum wo nujae me elob Sakob ! »
24 Veio, porém, Deus a Labão, o arameu, em sonhos, de noite, e disse-lhe: Guarda-te, que não fales com Jacó nem bem nem mal.
25 No natobenol me, najuh búoh Sakob naileyilen gúgulol to ni gurijaŋ gagu gaa Galaad ; o ni buganol n’guilen may golil gúratul.
25 Alcançou, pois, Labão a Jacó, e armara Jacó a sua tenda naquela montanha; armou também Labão com os seus irmãos a sua, na montanha de Gileade.
26 Mbiban najow ak’atogol to naagol : « Aw bu nukanom me ? Nubutom nújaenumul sújurom ti umigel ?
26 Então disse Labão a Jacó: Que fizeste, que me lograste e levaste as minhas filhas como cativas pela espada?
27 Wa uĉile joon nubutom min ubbuil úteil úkail aw m’balobutom ? Ulobenom me, ᵽan jítineneni n’ésumay, n’éfoñ, ni sibeleŋ ni suhontin dó.
27 Por que fugiste ocultamente, e lograste-me, e não me fizeste saber, para que eu te enviasse com alegria, e com cânticos, e com tamboril e com harpa?
28 Uhalutom hani nílloŋ sújurom ni gabulakenom élloŋ ésola. Nukakan me ti an aᵽinorérit.
28 Também não me permitiste beijar os meus filhos e as minhas filhas. Loucamente agiste, agora, fazendo assim.
29 Níjuene ikanul maarat ; bare n’efuga yay yágat me, Aláemit, o ᵽai áinen me ni o, naĉafomĉaf naagom : “Wo nuᵽinor me bi ekanol, mb’úkanum !”
29 Poder havia em minha mão para vos fazer mal, mas o Deus de vosso pai me falou ontem à noite, dizendo: Guarda-te, que não fales com Jacó nem bem nem mal.
30 Maagen esommen búot mbaa yaŋ ᵽai yo eĉili me núteil, bare wa uĉile ñer núkutul fípiraom ? »
30 E agora se querias ir embora, porquanto tinhas saudades de voltar à casa de teu pai, por que furtaste os meus deuses?
31 Sakob naagol : « Gáholi jamb’uram sújuri, go guĉil me.
31 Então respondeu Jacó, e disse a Labão: Porque temia; pois que dizia comigo, se porventura não me arrebatarias as tuas filhas.
32 Bare utoh me fípirai ni ace ni wóli, an ahumu ᵽan aĉet. Fáĉil buganola ᵽan uŋes ni gúguloli ᵽe ; ujuh ró me waf úiya, nuŋar. » Kan Sakob affasut búoh Raĉel nákutulokuet fípira ᵽayol.
32 Com quem achares os teus deuses, esse não viva; reconhece diante de nossos irmãos o que é teu do que está comigo, e toma-o para ti. Pois Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 Ñer Laban nailo aŋes ni gúggut gagu. Nanogen ni faa Sakob, ajugut. Naban nanogen ni gal urokaol Biliha ni Siliᵽa, ajugut. Náᵽurul anogen ni faa Lea, abbañut ajuh. Dó náᵽullo me anogen ni faa Raĉel.
33 Então entrou Labão na tenda de Jacó, e na tenda de Lia, e na tenda de ambas as servas, e não os achou; e saindo da tenda de Lia, entrou na tenda de Raquel.
34 Ban Raĉel aŋallo me fípira fafu, o m’baŋarer fo akoen ñáraru fúnavum eñokombool, min anamo ni fo. Laban náhundulor wañ Raĉel iki heh, ajugut.
34 Mas tinha tomado Raquel os ídolos e os tinha posto na albarda de um camelo, e assentara-se sobre eles; e apalpou Labão toda a tenda, e não os achou.
35 No, Raĉel aagol me : « Ammay, uboketom min iilout me no nunonulo me dáre, mata iolut ró. » Laban nabbañ aŋes iki mufaŋ, ajugut.
35 E ela disse a seu pai: Não se acenda a ira aos olhos de meu senhor, que não posso levantar-me diante da tua face; porquanto tenho o costume das mulheres. E ele procurou, mas não achou os ídolos.
36 Sakob fiiñol ni fitiñ, nalobol dó me naagol : « Maarat bu nikani me ? Gatil bu nitil me ni aw gare me iki uroŋ n’ehattorom bahattorer baubu ?
36 Então irou-se Jacó e contendeu com Labão; e respondeu Jacó, e disse a Labão: Qual é a minha transgressão? Qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Núhundulore wañóli ᵽe. Iní me nujuge uce watiito úiya ni gúguloli, nugiten wo bújoŋor gutiola ᵽe garobo maa, min mbi gúju gutaliŋola.
37 Havendo apalpado todos os meus móveis, que achaste de todos os móveis de tua casa? Põe-no aqui diante dos meus irmãos e de teus irmãos; e que julguem entre nós ambos.
38 Símit ávi ínje umu n’guñeni, ban jibbarum ter jijamen jíya júmusut jilas. Imúsut ᵽoᵽ itiñ jibbarum jal ekorei,
38 Estes vinte anos eu estive contigo; as tuas ovelhas e as tuas cabras nunca abortaram, e não comi os carneiros do teu rebanho.
39 ban ᵽoᵽ ímusut íŋarul búŋañen ehaj yíya yo súnuhureŋ baha sujoge ; íni me fubabaj, ínje faŋaom nih’icam yo. Nánonan no ehaji ékuti ter tufunah ter gállim, nuh’uogomseh ilugeni yo.
39 Não te trouxe eu o despedaçado; eu o pagava; o furtado de dia e o furtado de noite da minha mão o requerias.
40 Bare bae ninamo to m’bámoit, ñutot nihi ñumuh gállim, ésuᵽa nemuh tufunah.
40 Estava eu assim: De dia me consumia o calor, e de noite a geada; e o meu sono fugiu dos meus olhos.
41 Nirove yaŋi símit ávi : símit guñen ni sibbagir niroki mala sújuri, símit futoh ni yanur mala sukorei, mbiban tin núgotor bacamom ñammeŋe.
41 Tenho estado agora vinte anos na tua casa; catorze anos te servi por tuas duas filhas, e seis anos por teu rebanho; mas o meu salário tens mudado dez vezes.
42 Bare Aláemit o ᵽayom afan Aburaham áinen me ni o, o náh’áhollen me ᵽayom Isak, o ájumorutom. Lelen me aĉila, ᵽan úruhenom ík’íolul guñen gurakel. Fubambaŋ, Aláemit naĉafi ni síyeuti, mata najujuh sílamom ni buyogom bájalo me no niomen me m’buroki. »
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o temor de Isaque não fora comigo, por certo me despedirias agora vazio. Deus atendeu à minha aflição, e ao trabalho das minhas mãos, e repreendeu-te ontem à noite.
43 Laban naagol : « Me, waareaw ubuge guñolom, guñolil guñolom, sukorei súmbam, ban dáuru ᵽe dó nujuh me, ínje iĉil me. Baje maer ᵽiaŋ uce wo níjue ikan bi ni sújurom ni guñolil ?
43 Então respondeu Labão, e disse a Jacó: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e este rebanho é o meu rebanho, e tudo o que vês, é meu; e que farei hoje a estas minhas filhas, ou a seus filhos, que deram à luz?
44 Yo eĉil me neege unava nuloba min ujamora. Mb’uilena to fúosenum bi gajem. »
44 Agora pois vem, e façamos aliança eu e tu, que seja por testemunho entre mim e ti.
45 Ñer Sakob naŋar eval ailen,
45 Então tomou Jacó uma pedra, e erigiu-a por coluna.
46 min aah bugaa fiilol gumukul may sival sice. N’gukan mo min guilen fúpuh fámah. N’gubaŋ to bugo ᵽe n’gutiñ.
46 E disse Jacó a seus irmãos: Ajuntai pedras. E tomaram pedras, e fizeram um montão, e comeram ali sobre aquele montão.
47 Laban navoh to Yegar Sahaduta ni golil, Sakob o navoh to ni golil Galed. (Ujow waw úuba waw dóemme "fúpuh faa gajamor".)
47 E chamou-o Labão Jegar-Saaduta; porém Jacó chamou-o Galeede.
48 Min Laban aagol : « Jama fúpuh faufe mbi fíni me fúffasum fafu fagiten me gaunorola. » Yo eĉil me gajow gagu gaa Galed.
48 Então disse Labão: Este montão seja hoje por testemunha entre mim e ti. Por isso se lhe chamou Galeede,
49 Bugagu n’guvoh tiñ tautu Misipa (dóemme "tapoei me"), mala min Laban atajen me aah : « Mb’Atúla apoyola wola báraliorer.
49 E Mispá, porquanto disse: Atente o Senhor entre mim e ti, quando nós estivermos apartados um do outro.
50 Iní me ᵽan úlatien sújurom aw bayaber waare guce, mb’uosen búoh let an aam n’etulola, bare Aláemit faŋaol. »
50 Se afligires as minhas filhas, e se tomares mulheres além das minhas filhas, ninguém está conosco; atenta que Deus é testemunha entre mim e ti.
51 Nabbañ aah Sakob : « Nujuge fúpuh faufu faamme n’etulola, nujuge may eval yauyu yailo me.
51 Disse mais Labão a Jacó: Eis aqui este mesmo montão, e eis aqui essa coluna que levantei entre mim e ti.
52 Siĉila so sijae me egitenola búoh firim nuhalorae : Injé umu n’ebbat bújoŋor fúpuh faufe, mat’ímus ígat fo ibbañen mbaa galambi bi ekani maarat. Aw ᵽoᵽ mat’úmus úgalul fo úbbañenul mbaa gúmbam bi ekanom maarat.
52 Este montão seja testemunha, e esta coluna seja testemunha, que eu não passarei este montão a ti, e que tu não passarás este montão e esta coluna a mim, para mal.
53 Aláemit Aburaham ni ala Nahor, mbi gúni utaliŋaola. »
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus de seu pai, julgue entre nós. E jurou Jacó pelo temor de seu pai Isaque.
54 Aban násimen ehaj to ni firijaŋ fafu, min ávogul buganol gúkail gutiñ. Mbiban, n’gúmori to.
54 E ofereceu Jacó um sacrifício na montanha, e convidou seus irmãos, para comer pão; e comeram pão e passaram a noite na montanha.
55 — ausente —
55 E levantou-se Labão pela manhã de madrugada, e beijou seus filhos e suas filhas e abençoou-os e partiu; e voltou Labão ao seu lugar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.